Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Zomaar effies een stukje OV

(19 juli 2009)

 

Gisteren op zaterdag had ik besloten om eens even met de meiden, mijn 16-jarige dochter en de 11-jarige dochter van mijn dode vriendin, naar Amsterdam te gaan. De 16-jarige puber en de 11-jarige bijna-puber waren direct in een hallelujastemming, want hoofdstadten betekent dat papa/Hans zn pinpas gaat trekken!

Nu is die pinpas bepaald gn pinpas om over naar huis te schrijven, maar bij tijd en wijle doet-ie het zomaar plotseling wel eens! En zker in de ogen van pubers en bijna-pubers kun je dan als zichzelf door het leven sloeberende volwassene evengoed nog aardig indruk maken!

 

Nu ben ik mijns insziens een goed vaderlander, ondanks het feit dat mijn moeder uit het land der woeste Germaanse Oosterbuurstammen komt. Ik sta voor het Nederlands elftal, voor de dijken, voor geld, voor ons geweldige wegennet, voor wat wij als tolerantie zien, en ben als goed vaderlander tegen de PvdA. Hollandser kan het niet, toch?!

Als goed vaderlander besloot ik dan ook om mijzelf, de puber en de bijna-puber met de trein naar de hoofdstad te vervoeren. Dan draag je als goed vaderlander je steentje bij aan de beperking van de CO2-uitstoot, ondanks de minder dan minieme kans dat de opwarming van de aarde daardoor veroorzaakt wordt.

Je zorgt voor verkleining van de files, wat wl een reel probleem is, en je veroorzaakt geen vergroting van het hoofdstadse parkeerprobleem, wat k een reel probleem is.

 

Met zn drietjes dus in opgetogen genetisch vastgelegd marstempo naar de NS-kaartjesapparaten op het station om twee dagretourtjes Amsterdam-Centraal en n railrunner te halen. Bij het station aangekomen troffen we vier booskijkende groepen lokale- en toeristenmensen, staande bij vier NS-kaartjesapparaten. De NS-kaartjesapparaten hadden besloten dat de pinpassen van de booskijkende lokale- en toeristengroepen ongeldig waren, en/of defect waren. Een enkeling kreeg wel een kaartje, en dat was best lullig als die enkeling behoorde tot een groep waarvan de rest van de leden door de NS-kaartjesapparaten als defect en/of ongeldig bestempelde pinpassen bezat.
Nu kan ik verklappen dat ik niet n maar twee pinpassen heb. Niet dat ik daarmee ook tweemaal kans heb dat er ntje werkt vanwege dubbele saldos en dat soort in mijn sloeberleven onbestaanbare dingen, maar het is meer een historisch uit de levensgang der jaren gegroeid iets. Maar wl handig soms!

 

Inderdaad dus, ook mijn twee pinpassen, waarmee ik zojuist nog boodschappen gedaan had en geld gepind had, bleken ongeldig en/of defect te zijn. Als vaderlander en Enkhuizer zijnde, en de gang van zaken in deze stad en in dit land dus kennende, toog ik naar de VVV aan de overkant van het station om daar mijn kaartjes te halen en te pinnen met betalen.

Dat dit mogelijk is zou best in veertig belangrijke talen boven de kaartjesapparaten mogen hangen in een stadje als Enkhuizen dat zich in zn megalomane geestestoestand ziet als wereldstad die welkom biedt aan de wereldbezoekers.

Het wordt namelijk wat lastig allemaal straks. Per trein wordt het verlaten van Enkhuizen onmogelijker en onmogelijker, en per auto word je straks door de lokale Hollands/Enkhuizer AIVD-Stasimedewerker geregistreerd op kenteken. Om het maar even te chargeren.

 

Maar in ieder geval, ik haalde mn twee dagretourtjes en mn railrunner bij de VVV (H, steeds als ik VVV wil typen dan typ ik in een soort toetsenbord-Pavlovreactie VVD Wat irritant!) aan de overkant van het station.

Daarna meldde ik in goed vaderlands- en burgerbewustzijn vanuit de klapdeuren van de trein het bestaansfeit van boze, tegen nietwerkende NS-kaartjesapparaten trappende toeristenlegers bij de conducteurs. Daarbij trok ik in eerste instantie mn verontwaardigde gezichtsmodus. Dat heb ik overgehouden van enkele jaren PvdA-lidmaatschap in een ver verleden, automatisch verontwaardigd kijken als iets niet goed gaat. De kranten- en internetlezer kent dat intussen wel. We hebben er dagelijks mee te maken, met dat verschijnsel.

 

De conducteurs, een klein vriendelijk vrouwtje en een lange vrij breed geschouderde behoorlijk vervaarlijk uitziende man, namen kennis van het feit. Waarbij de lange vrij breed geschouderde behoorlijk vervaarlijk uitziende man het toch niet kon laten om even in humor de boel wat te relativeren, gezien mijn opvallende gezichtsmodus van verontwaardigd kijken. Die humorrelativering hielp uiteraard, ik heb geen zin om zinloos voor lul te staan om niets. De fossiele PvdA-rudimenten verdwenen uit de gezichtsmodus, en ik kon er ook enigszins om lachen. Slimme conducteur, goed opgelost!

 

Toch is het probleem daarmee niet weg. Nu de NS heeft besloten alles van techniek af te laten hangen, en die techniek een vrij regelmatig falende techniek blijkt te zijn die soms vervangen wordt door een andere vrij regelmatig falende techniek, is er een probleem.

Als persoon die gebruik gaat maken van het Openbaar Vervoer (als je dat nog zo kunt noemen in de geprivatiseerde hoedanig daarvan hedentendage), en het blijkt dus dat de mogelijkheid om geldige plaatsbewijzen te verkrijgen niet aanwezig is, ondanks verwoede pogingen, dan is er een probleem.

Het is nu eenmaal per definitie niet altijd mogelijk om de conducteurs te verwittigen van het niet-funtioneren van apparaten voordat je in de trein stapt. Dat houdt in dat je in de trein op een gegeven moment geconfronteerd wordt met een kaartjescontrole terwijl je niet in het bezit bent van zon geldig plaatsbewijs. Dan krijg je een vrij forse boete bovenop de prijs van het kaartje dat je bij de conducteur koopt. En natuurlijk, je kunt die boete misschien claimen, via allerlei formulieren verkrijgbaar via aanvraag per internet of telefoon, maar dat is n niet bekend bij een meerderheid van de mensen n uiterst klantonvriendelijk en omslachtig.

 

Ik kan me dus voorstellen dat als ik niet zou weten dat ik bij de VVV ook kaartjes zou kunnen kopen, en mijn twee pinpassen waarvan ik weet dat ze goed zijn geweigerd worden door de kaartjesapparaten, en ik op elk kaartje dat ik daarna in de trein bij de kaartjescontrole koop een boete krijg ondanks dat ik er niets aan kan doen, ik bij het krijgen van die boete de die boete uitschrijvende conducteur agressief zou kunnen bejegenen. Of een conducteur weken of maanden later die eens wat onredelijk chagrijnig zou zijn vanwege bijvoorbeeld een ochtendhumeur.
Het is niet goed, het hoort niet, ik zou het hoogstwaarschijnlijk zelf niet doen, maar ik kan het wl begrijpen als een iets heethoofdigere persoon zo reageert. Ondanks dat ik het totaal afkeur.
Ongetwijfeld zal er nu een orthodoxe, diepreligieuze PvdA-gelovige menen dat ik agressie jegens treinconducteurs en kaartjesapparaten goedkeur. Dat doe ik natuurlijk niet, maar ik ben wel van mening dat we door alles van bepaald niet onfeilbare techiek af te laten hangen een sfeer van agressiemogelijkheden creren. Apparaten kunnen de boel niet met een beetje humor relativeren zoals die lange breedgeschouderde vervaarlijk uitziende maar vriendelijke conducteur bij mij deed. Apparaten zeggen niets, apparaten weigeren gewoon je pinpas als geldig en niet-defect te accepteren. Apparaten zijn geen mensen, en de straks in te voeren OV-chipkaart is van hetzelfde laken een pak.

 

Tecniek moet een hulpmiddel zijn, net als een hamer of een schroevendraaier dat zijn! Tecniek alles laten bepalen, vooral wat menselijk zou moeten zijn, is achterlijk! Ondanks de sociaal-democratisch idealen van vooruitgang. Techniek de mens laten vervangen als menselijk contact nodig kan zijn is misdadig.

 

En dat laatste woord duidt exact aan wat er bedoeld wordt en hoe het is.

 

 

Hans Langbroek