Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Zomaar een verhaal uit Enkhuizen
(20-3-2005)

Een aantal jaren terug leerde ik op m'n werk een meisje kennen van destijds 22 jaar. Het meisje woonde samen met een vriendje dat zo'n 7 jaar ouder was. Het was een heel vrolijk, spontaan meisje. Een meisje met allerlei toekomstplannen, ideen die ze wilde uitvoeren en een leven dat ze wilde gaan leiden. Allemaal samen met haar vriendje.

Af en toe ging ik stappen of eens ergens heen met dat meisje. Ik kon wel goed met haar opschieten, het was namelijk een humorvol meisje, en de levenslust die ze had was uitermate vertederend zou ik haast moeten zeggen. Doch gaandeweg de tijd dat ik met dat meisje omging kwam ik erachter dat, zoals altijd bij iedereen die je leert kennen, er een paar smetten in het leven van dat meisje waren.
Smetten worden doorgaans geassocieerd met zwartheid en duisternis, of vuil. In het geval van dit leuke meisje waren die smetten wit, het meisje gebruikte namelijk cocane. Het was bij dit meisje goed te zien als ze coke gebruikt had, ze kreeg dan een tijdje een vuil-grijze tint over haar huid. Dat hebben meer cokegebruikers, en de vaalheid van die grijze tint is doorgaans een redelijke indicatie van de hoeveelheid die ze gebruikt hebben.
Ik kwam er dus langzaam achter dat het meisje in een milieu zat waar behrlijk veel gebruikt werd, met een behoorlijke frequentie. Het meisje realiseerde zich dat ze in een neergaande spiraal zat, het gebruik werd steeds meer en haar sociale omgeving verloederde gaandeweg ze langer in die omgeving verkeerde. Ze registreerde het allemaal haarscherp, maar kon er desondanks niets tegen ondernemen. Het lukte gewoonweg niet.

Het meisje had een grote droom. Ze wilde gaan leren, ze wilde een opleiding doen tot masseuse. Ze vond het een prachtig beroep, en het leek haar schitterend om ooit een eigen massagesalon te kunnen openen. Ze had het er vaak met me over, en ik probeerde haar daarin te steunen en te motiveren. Het zou een mogelijkheid zijn voor dat meisje om uit dat milieu te kunnen sluipen, en dat leek me heel goed. Het is namelijk niet leuk om iemand die je graag mag heel langzaam naar de knoppen te zien gaan.
Het meisje begon aan de cursus. Voor de praktijk was ze een geboren talent. Het theoretische deel van de cursus was voor haar behoorlijk zwaar, leren was niet iets dat bij haar heel makkelijk ging. Maar ze ging toch stug door. De motivatie was groot namelijk om ooit masseuse te worden.
Gaandeweg de cursus kreeg ze toch steeds meer moeite om in het milieu van excessief drugsgebruik en dagenlange feesten, waar iedereen opgefokt rondliep met een neus vol coke, die cursus vol te houden. Het meisje draaide heel langzaam door. De grijze tint verscheen steeds vaker.
Ik begon na te denken hoe ik haar een kans kon geven om toch hetgene op te bouwen wat ze graag wilde en waar ze nog steeds mee bezig was. Na een tijdje was ik eruit, en had besloten haar aan te bieden een tijdje bij mij te bivakkeren. Tenslotte heb ik een huis, en vrije kamers. Ik realiseerde me wat ik daarmee in huis zou halen. Door de jaren heen heb ik namelijk geleerd dat frequente drugsgebruikers per definitie heel vaak liegen, mensen belazeren, zeer egostisch zijn, afhankelijk van wt ze gebruiken behoorlijk depressief kunnen zijn bij tijd en wijle en rare dingen kunnen doen. Maar ik vond het de moeite waard om te proberen.
Op een dag dat het meisje een bakkie bij me kwam doen sneed ik het onderwerp aan. Ze was positief verbaasd dat ik haar dat aanbood, en zei dat ze erover zou nadenken. Na een paar weken kwam ze me op een dag vertellen dat ze het zou doen. Ze verbrak de relatie met haar zwaar drugsgebruikende vriendje en kwam met een bestelautootje vol spulletjes bij me intrekken. Haar ouders hielpen met het verhuizen. Om haar niet het idee te laten hebben dat ze constant in een vreemde omgeving zou zitten liet ik haar een hoop van haar spulletjes in m'n huiskamer zetten en hangen. De hele huiskamer was dus van gedaante veranderd...

Het meisje woonde bij me, en het was wel leuk. Ik zag langzaam haar gezicht weer een rozige kleur krijgen, ze was altijd met haar cursus bezig, ze leefde niet meer van chips en snackbartroep, en ze zat in de initiatiefgroep van de Jongeren Advies Commissie (JAC). In de bijeenkomsten van de initiatiefgroep was ze duidelijk immer weder de vrolijkste noot. Ze knapte dus zienderogen op, het ging allemaal de goede kant op. Ze startte alvast een eigen bedrijfje om haar massagesalon te laten bestaan, werkte zich een slag in de rondte en begon steeds meer te bereiken.
Soms ging het meisje nog wel eens naar haar vriendje op bezoek. Als ze terug kwam was de grijze tint er, het loslaten ging dus niet helemaal zonder slag of stoot. Maar ik zag vooruitgang, vooral in wat ze deed. Doch k in gebruik van troep. Ze ging weer uit met "gewone" jongeren en mensen, had af en toe een vriendje en het ging zoals het ging.
Toch, na een jaar, zag ik dat het meisje steeds meer weer trok naar het ex-vriendje, en blijkbaar naar wat hij te bieden had. Het grijs kwam weer vaker in beeld. De gewone mensen en jongeren raakten langzaam naar de achtergrond, heel langzaamaan ging dat. Maar het gebeurde wl. Niets hield dat tegen, het grijs was stukje bij beetje sterker aan het worden en de strijd onherroepelijk aan het winnen.
Ik kwam, ik zag en ik verloor.

Op een dag is het meisje, na allerlei verwikkelingen, weer vertrokken met haar spulletjes. Richting het vriendje. Ik heb het meisje niet meer gezien. Enkele weken terug hoorde ik dat het meisje dan weer bij het vriendje is, dan weer niet. En ontzettend, verschrikkelijk, enorm grijs is. Ik heb het vriendje nmaal zien rijden in een auto. De huid strak over de jukbeenderen getrokken, holle ogen, en een zwaar opgefokte blik in die ogen.

Dit is zomaar een verhaal uit Enkhuizen, over een gewoon meisje met dromen die niet uitkomen.

Hans Langbroek