Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 27-12 t/m zondag 2-12-2010

Maandag de 27e: Zo rond de kerstdagen komt in de media het item "geluk" altijd aan de orde. Hoeveel recht heeft men op geluk, wat is geluk, wanneer ervaren mensen geluk, und so weiter.

Afgelopen Kerst ging ik bij het graf van Inge kijken. Daar kom ik niet vaak, Inge zit in mijn hoofd en in een graf ligt iets dat voor mij geen Inge is. Maar soms, heel soms, ga ik daarheen.
Eerste Kerstdag ik heen, en keek ik daar naar dat graf. Het lag daar zoals ik het afgelopen herfst of eind zomer had achtergelaten. Er lag sneeuw op, onberoerd. Automatisch keek ik om me heen, en nam de sneeuw waar overal in de omgeving op graven, struiken en bomen. Het was in al z'n droefheid een mooi gezicht.

Daar bij dat graf staande voelde ik me niet gelukkig. Wat ik voelde was zelfs eerder een vorm van ongelukkig zijn te noemen. Daarna liep ik in mijn zelfverkozen alleen-zijn die eerste Kerstdag langs het strand, langs de havens, door de binnenstad, langs de Vest, langs de zeedijken, en langs alles dat onze mooie stad vormt.
Tijdens dat lopen kwam ik een jong stelletje tegen met twee dochtertjes van ongeveer 5 en 6 jaar oud. Het ene dochtertje riep de hele tijd naar haar moeder: "Mam, ik moet poepen hoor. Straks poep ik in mijn broek. Ik moet poepen mama!" Moeders keek wat verstoord en onmachtig om zich heen, op het Enkhuizer Zand langs de winterse kustlijn zijn nu eenmaal geen overdadige hoeveelheden kinderpoepgelegenheden voorradig....
Het was een tafereeltje ter herkenning van wat voor mij een ver verleden is met m'n eigen dochter vroeger. Vlak daarna liep ik langs een heel jong wandelend stelletje, een pubermeisje en een puberjongetje die verliefd op elkaar waren. In het voorbijgaan hoorde ik het meisje een stukje heel psychologisch verhaal vertellen over een ander meisje. De verliefde puberjongen luisterde met de volle aandacht van al z'n hormonen, en dat was ook leuk om te zien en te horen!

Op tweede Kerstdag kwam ik met mijn nu twee dochters weer bij het graf waar Inge in ligt. De dochters wilden dat graag, en mijn ex-vrouw had wat kaarslampjes voor ze gekocht om neer te zetten op het graf.
De lampjes werden neergezet en aangestoken, en dan staat ieder voor zich daar te kijken. Naar iets dat voorbij is, een levensperiode welke gelukkig was in al z'n destijdse onbesef.

De 24e, Kerstnacht, ging ik samen met ex-raadscollega Herma Compaan naar de Kerstnachtmis in de Westerkerk. Vorig jaar was ik daar ook naar wezen kijken, en dat was bevallen. Het heeft iets onbeschrijfbaars, het is niet slecht.
Herma en ik gingen op voor onbekenden gereserveerde stoelen zitten, vooraan vlak bij het podium, en hadden daar ieder op de eigen manier en vanuit het eigen beleven een mooie avond.

Ik denk dat ik daar 's avonds in die Westerkerk met ex-collega Herma, en de dag erna luisterend naar het meisje dat moest poepen, een stukje geluk ervaarde. Zoals ik bij het graf waar Inge in ligt een stukje ongelukkig zijn ervaarde.

Mensen hebben recht op zich ongelukkig voelen. Het streven naar geluk, of naar wat voor geluk doorgaat, wordt in deze dagen een overheersend gegeven dat welhaast onnatuurlijk begint te worden. Als mensen niet meer ongelukkig mogen of kunnen zijn, dan raken ze hun menszijn kwijt.
Mensen hebben ongelukkig zijn nodig, zoals ook gelukkig zijn noodzaak is. Ongelukkig zijn is een deel van het menszijn, van het beleven van wat je bent als mens. Als mensen dat ontnomen wordt, als het misvormde streven naar vals geluk overheersend wordt, dan maakt men mensen meer dan nodig ongelukkig. Mensen raken misvormd en ontmenselijkt.
Geluk en ongeluk horen in balans te zijn, beiden leveren hun aandeel in ons menszijn. Het was goed dat ik me daar op eerste Kerstdag ongelukkig voelde, het maakt me mens en geeft me dat kans dat te blijven. Het was goed dat ik me daar in die Westerkerk en op het strand luisterend naar het meisje dat poepen moest, gelukkig voelde. Dat completeert mijn menszijn en laat me dat blijven. Simpel en waar.

Dinsdag de 28e: Vandaag ga ik, net als gister urenlang, verder met de bulk aan administratieachterstand wegwerken die ik opgebouwd heb. De laatste maanden ken ik een voor mijn doen ongewoon gebrek aan zin en initiatief om dit soort dingen thuis bij te houden, heel werkwaardig. Doorgaans ben ik juist altijd van de "hupsakee, aanpakken die boel!". Maar dat is wat weg.
Zoiets schijnt een vorm van dip te kunnen zijn, en dat is ook wel zo vermoed ik. De verdoving van Inge's doodgaan is uitgewerkt, en nu is het goed op de juiste plek zetten van alles aan de beurt. Dat schijnt een dip te kunnen geven, en gemiddeld zo'n 5 jaar te kunnen duren. Gemiddeld! Ik hoop dat ik aan de korte kant van dat gemiddelde zal staan, vijf jaar is echt lang om daarmee bezig te zijn! Maar er zijn ook alweer 1 jaar en 8 maanden voorbij, de tijd vliegt onvoorstelbaar hard wat dat betreft.
Daarnaast doe ik alles in dat opzicht praktisch ook in m'n ntje, en dat is soms letterlijk teveel maar volgens mij wl goed als dat praktisch haalbaar is. Wat je doet en gedaan hebt, zlf gedaan hebben.

Gisteravond keek ik een film die ik een tijd geleden eens gekocht heb. Dat ging over Charles Manson, een naam die ik kende omdat daar in mijn jeugd "grote-mensen-gesprekken" wel eens over gingen. Daarom kocht ik die film laatst toen ik hem in een aanbiedingvak zag liggen.
Die bende van Charles Manson was gruwelijk wreed en moorddadig, onvoorstelbaar!

Het begon als een soort experimenteel half-religieus en hippie-achtig volledig vrij-zijn gebeuren. Maar het experiment ging via de weg van mentaal steeds meer in een "wij-tegen-zij" interpretatie van het leven geraken, naar uiteindelijk iedereen en alles als vijand en tegenstander zien.
Feitelijk zag je hetzelfde proces gebeuren dat sommige collectivistisch gente politieke partijen (ja, k in Nederland en k in gemeentepolitiek) toepassen bij hun leden en aanhang: het "wij" tegen "zij" cultiveren en vorm geven om de aanhang te kunnen exploiteren. Want het is gewoon banaal exploiteren wat dan gebeurt, niet meer en niet minder.
Het is een proces dat uit de hand kan lopen. Het uit de hand lopen zorgt er nogal eens voor dat degenen die het veroorzaakt hebben hun macht kwijtraken om dit proces te stoppen. Je ziet dat bij de PvdA gebeuren, die partij is praktisch stuurloos geworden door dit soort krachten dat ze binnen gehaald hebben de afgelopen jaren. Wat de afdelingen van die partij in stadsdelen in Amsterdam presteren grenst ltterlijk aan het criminele af en toe, de schandalen bouwen zich al aardig hoog op. Sommige andere politieke groeperingen moeten daar ook voor uitkijken.
Bij Manson was dit niet zo. Charles Manson bleef de boel regisseren, puur doordat hij de cultus om zichzelf als persoon heen had gebouwd. Als hij weggevallen zou zijn, viel z'n gedachtengoed toentertijd ook weg denk ik. Dit is iets dat je hebt zien gebeuren, in lichtere mate uiteraard, bij de vaderlandse SP met het vertrek van Marijnissen. De aantrekkingskracht van die partij was deels gebouwd op een soort persoonscultus rond die man, en dat is weggevallen.

Maar in ieder geval: het wordt vandaag papierwerk, en daarna in Inge's huis aan de gang de rest van de week.

Woensdag de 29e reed ik 's ochtends vroeg mijn dochter naar een kapster in De Streek toe. Ze ging vandaag naar haar vriendje in Zaandijk, en had eerst ter vergroting van haar aanlokkelijk zijn nog een haar-op-orde-maakafspraak om half negen. Dat soort dingen begint al op vroege leeftijd klaarblijkelijk. Al is ze nu wl alweer 18, de tijd vliegt...

Mijn auto, een Golf II type uit 1992, had al weken niet meer gereden. De vorst, de sneeuw, de dooi, en wr vorst en sneeuw: het Golfje had alles al die tijd doorstaan al staande op dezelfde plek, zonder nmaal in beweging te komen. Tegenwoordig rijd ik niet echt vaak meer, eigenlijk bestaat de auto grotendeels nog slechts voor incidenteel gebruik. Doch die incidenten zijn dan doorgaans wel noodgevallen.
In ieder geval: na al die weken stilstand, niet van de plaats komen, en barre omstandigheden doorstaan te hebben, was het met het autootje als zijnde produkt van echte Deutsche Grndlichkeit starten en lopen! Ongelooflijk is zoiets. Zo'n oud autootje dat in januari 19 jaar oud wordt, dat ik jaren terug bij Kees Buis in de Piet Smitstraat gekocht heb, dat gewoon altijd rijdt en loopt!

Het autootje heeft al van alles meegemaakt. Met dat autootje ben ik diverse malen op [vakantie] geweest met Inge en de kinderen. Nog vrolijk en onbezonnen, onwetend van wat Inge zou gaan overkomen.
Het autootje is in Belgi geweest, in Duitsland geweest, in Frankrijk geweest, en overal in Nederland geweest.
Het autootje is naar de Verschrikking van Plopsaland gereden, en is vele malen naar de nog grotere verschrikking van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis gereden.
Het autootje heeft vele gesprekken gehoord over doodgaan, over angst, over hoop, over triestheid. Maar het autootje heeft ook gigantische gezamenlijke lachsalvo's aangehoord, en een alleen door Inge en ik begrepen humor!
Het autootje heeft nu een parkeervergunning achter het voorraam zitten, en is nog onzeker over wat voor een vergunning er straks achter dat raam zal zitten. De meningen van belangrijke mensen zijn nog verdeeld over het autootje z'n nieuwe papiertje straks.

Het autootje gaat vandaag wat spulletjes uit het huis van Inge halen, het huis is verkocht. Waarschijnlijk komt er dan iemand langs om daar voor dat huis van Inge, waar het parkeren niet meer mag, een geel briefje onder de ruitenwisser van het autootje te klemmen.
Het autootje is wel meer gewend dan gele briefjes, het autootje raakt er niet meer van onder de indruk.

Donderdag de 30e met de co van Petra alles uit het huis van Inge gehaald dat eruit kon. Ritten naar mijn zolder, ritten naar de grofvuilstort. Nu nog n keer met een aanhanger aan de gang, en het is gedaan! Dat is dan werkelijk een molensteen van mijn nek. Waarom weet ik niet, maar het is zo! Een totale opluchting, een chte verlichting.

Vandaag lees ik weer van alles in de krant dat toch wel bedenkelijk is voor een simpele burger als ik. Dat er 90 sprinters van de NS niet winterhard zijn, en er nu dus tekort treinen zijn. Ik weet niet hoe die NS-directie denkt dat dit jaar in, jaar uit overkomt op ons gewone mensen, maar ze komen niet meer echt over alsof ze die grote inkomens verdienen.
Hoge inkomens pretenderen toch ook hoge capaciteiten die hoog-kwalitatief omgezet worden in daden...

Daarnaast het schandaal dat Nederland gewoon luistert naar de EU dat stelt dat mensen met een inkomen vanaf zo'n bruto 33.000 per jaar gn huurhuis meer zouden mogen huren bij de woningcorporaties! Het volk hier in dit land zou gewoon eens paal en perk moeten gaan stellen aan die schaapsmentaliteit hier in Nederland!
Deze mensen verdienen tekort om een huis te kopen, verdienen tekort om een huis op de commercile markt te huren, en mogen geen corporatiehuis meer huren. Godsgeklaagd, en dermate inhumaan, onredelijk en onNederlands dat het niet eens meer een dialoog waard is maar gewoon geen enkele vorm van gehoorzaamheid van corporaties en landelijke overheid aan die EU verdient.
We kunnen gewoon eens schijt hebben aan die EU als ze ons inbinden in iets dat voor dit land niet geschikt is.

Vanavond zag ik een documentaire, een beelddocu, op televisie over de Nederlandse rivieren die een tijdsspanne omvatte van ongeveer 1920 tot nu. Daarin zag je ook oude luchtopnames van Rotterdam van voor WOII, en opnames van die stad op straat. Mooie stad, een soort Amsterdam maar dan anders.
Daarna zag je opnames van kapot gebombardeerde bruggen uit het havengebied en omgeving van die stad.
Ik had bij het zien daarvan tch vanzelf enige spontane gevoelens van "tjesses, wt een k*tmoffen zeg, om die stad plat te gooien! Klootzakken!" Ik weet het niet hoor, maar ze moeten wl van m'n land afblijven. Ondanks mijn visie over de virtualiteit van grenzen....

Mensen, eventuele lezer: morgen is het oudjaarsdag en oudjaarsavond.

Een hl leuke avond allemaal, wees voorzichtig met vuurwerk en blijf heel; en gezond en gezellig, en zker gezamenlijk het nieuwe jaar weer in!
Ik wens u veel gezondheid en menselijkheid voor 2011, ongeacht wie u bent!

Zaterdag de 1e werd ik relatief (betekent: voor mijn doen) laat wakker, zoals te verwachten was na 's ochtends thuis gekomen te zijn met een borreltje op vanaf towaritch Petra waar ik Oud en Nieuw vierde, en ik realiseerde me na enkele minuten de werkelijkheid van mijn slaapkamer ervaren te hebben, dat ik de hele nacht heb liggen dromen over oorlog en geweld.
Gister heb ik een gesprek gevoerd waarvan behoorlijke indruk bij me is achtergebleven, en vermoedelijk werkt dat op ietwat onherkenbare wijze vertaald naar iets anders door in je onbewuste.

De Tweede Wereldoorlog die wel nooit lijkt te stoppen, de Amerikaanse Burgeroorlog, onze eigen oorlog in Nederlands-Indi die we Politionele Acties noemden, de Indianenoorlogen, de strijd die we gaan voeren tegen de Islam en haar onderdrukkende aard, en dat alles in een potpourri van droombeelden waarvan ik steeds wakker werd. Daardoor herinner ik me het ook, door dat wakker worden.
Volgens mij gaan we dit jaar en volgend jaar ook daadwerkelijk soorten van oorlog tegemoet.

Als je om je heen kijkt als gewone simpele burger zijnde, als gewone man die bezig is met zijn dagelijkse bezigheden van het bestaan, dan gebeuren er wel degelijk allerlei zaken die op n of andere wijze verontrustend zouden kunnen zijn.
Het sluipende binnen laten stappen van een onderdrukkende politieke leer als een islam in onze relatief vrije samenleving, waarvan de werkelijke brute aard in mijn ogen niet goed onderkend wordt, zorgt voor culturele oorlog, religieuze oorlog, spirituele oorlog, sociale oorlog, en een oorlog der waarden en daaruit volgende normen. Het is iets dat uit kan monden in een werkelijke oorlog, in een oorlog met wapens en geweld.
Soms lijkt het irreel om zo te denken. Als je op straat loopt zie je niets, hoor je niets, ruik je niets, voel je niets, proef je niets. Wat je niet waarneemt lijkt niet te bestaan, net als radio-actieve straling. Totdat je dat "iets" de gelegenheid geeft z'n uitwerking te hebben, dan lijd je aan stralingsziekte. Daarvan is geen genezing mogelijk, de besmetting blijft.
Een oorlog van uitgangswaardenstelsels in het leven die haaks op elkaar staan is verontrustend als dat een potentieel inleveren van vrijheden met zich meebrengt bij vrijlaten in input vanuit een onderdrukkende visie. Vrijheden die betrekking hebben op fundamenteel kunnen zijn wie je bent.

We voeren oorlog tegen onszelf door onze eigen identiteiten weg te gummen alsof dit soort zaken inwisselbaar is met andere hoedanigheden. Maar dat is niet zo, een identiteit wordt gevormd door alles dat je als groep mensen of als individu hebt meegemaakt en hebt gedaan en gedacht.
Het gaat niet om grenzen, maar het gaat om wie we werkelijk zijn als mens in groepsvorm en als individu. We raken onszelf kwijt, staan erbij en kijken ernaar, en laten de predikers der valse toleranties en onvrijheden ons vergiftigen zonder enige weerklank vanuit onszelf en wie we zelf zjin.
Ik snap niet waar dat allemaal vandaan komt, die weerloosheid. Maar het gaat niet goed, het gaat helemaal niet goed.

Tolerantie, begrip, humaniteit, gelijkwaardigheid in ongelijkaardigheid: het zijn allemaal zaken die niet zomaar bestaan alleen omdat je wilt dat ze bestaan. Het zijn zaken die altijd weer bevochten moeten blijven worden. Bevochten met woorden, met vrije uitingen van gedachten over waarden, met wetten, met wegvagen van dingen waarvan je per abuis dacht dat ze goed waren, en met wapens.
Niets bestaat vanzelf, alles wat je van waarde acht dient in stand gehouden te worden. Door te knokken op de manier die nodig is, op de manier die aantoonbaar werkt.

Het wordt vechten denk ik. Hoe dan ook. Economisch, sociaal, cultureel, militair, n om de uitgangswaarden van ons eigen leven en onze eigen identiteit.

Zondag de 2e moest ik ineens denken aan een stukje geluk dat ik een aantal jaren terug heel bewust beleefde. Het ging feitelijk om zeer basaal stukje geluk voor een plebs als ik waar de heren politici zich geen rekenschap van geven bij hun bedenkingen over hoe ons burgers in het gareel te kunnen houden.
Het was een dag voor Koninginnedag, en ik kreeg op mijn werk van de ene op de andere minuut plotseling gigantische spierpijnen in rug, benen, schouders, armen en overal. M'n lichaamstemperatuur schoot in nanoseconden van een gerieflijke 37C naar een 40,8C: griep!
De chte, enige en onvervalste griep waar je doodziek van wordt en denkt dat je nooit meer beter wordt!
Een dag later lag ik dus doodziek zijnde onder een dekentje op de bank beneden. IJlend, slapend, dromend, naar de Amsterdamse Koninginnedag op AT5 kijkend waar ik eigenlijk heen had zullen gaan met towaritch Petra en haar zus, en kijkend naar slachtpartijen van kruisridders en moslims onder elkaar in een ver verleden op National Geographic. Tussen de ijldromen en nachtmerries door besefte ik ineens dat ik ziek was, behoorlijk ziek was, maar dat ik zorgeloos ziek kon zijn in Nederland. Ik kreeg gewoon mijn salaris doorbetaald, en kon daardoor mijn hypotheek doorbetalen, mijn energie doorbetalen etc. Het leven stopte niet.

Het is iets waar politici niet bij stilstaan, dit soort basale zaken die burgers bezig houden. Als je 7800 euro per maand verdient is het moeilijk voor te stellen hoe iemand leeft die bijvoorbeeld nzesde of nvierde van dat bedrag heeft, en daar zjn of haar gezin geheel van onderhoudt.
Je gaat dan mee in voorstellen waardoor die mensen 100 of 200 euro per maand inleveren aan bestedingskracht, gooit dat op Europese solidariteit richting de door corruptie en fraude omvallende mede-Europeanen in het zuiden, en draait je na dat besluit nog eens gerieflijk om in je extra gehuurde kamertje vlak bij je werk dat je makkelijk kunt betalen.
Dat die 100 of 200 euro per maand inleveren voor mensen die ergens tussen de 1200 en 2000 euro te besteden hebben per maand, of zelfs minder, onoverkomelijke problemen oplevert deert deze politici niet. Dat deert ze letterlijk niet, ze verdiepen zich daar niet in omdat de interesse er daadwerkelijk niet is.

Mensen met onmogelijke leefsituaties opschepen door wat jij besluit, en je er verder nit in verdiepen of dit nog wel kan voor deze mensen in de samenleving zoals die nu werkt, is voor mij letterlijk en feitelijk synoniem aan gebruiken van zeer zwaar geweld richting die mensen. Je komt namelijk aan de bron van hun bestaan: het kunnen wonen, eten en drinken, n functioneren in onze samenleving zoals dit min of meer geist wordt door de overheid.
Zwaar geweld vanuit een machtspositie door een overheid richting z'n burgers mag voor mij beantwoord worden met dezelfde soort gremia. Ik beschouw dat namelijk als zelfverdediging.

Dit geldt wat mij betreft ook voor politici die hele stadswijken uit naam van hun idealen langzaam onleefbaar laten worden. Alles opzij zettend, naar niemand luisterend die daadwerkelijk in zo'n wijk woont, zich niet bezig houdend met de dagelijkse realiteit die wat ze besluiten oplevert voor mensen, en tegenstanders die gewoon burgers zijn bedreigend met de openlijke en openbare benoemingen als fascist, ego-centrist, racist, verwende burger, of met maatschappelijke uitsluiting en wat al niet meer, leven dit soort politici al jaren in hun eigen cocon van maatschappelijke onwerkelijkheid en niet-betrokkenheid.
Ook dt beschouw ik, en met mij steeds meer anderen, als het gebruik van een vorm van zwaar geweld vanuit een machtspositie naar burgers.

Het klinkt raar, maar ik vind daadwerkelijk dat burgers dit allemaal niet meer hoeven te pikken. Dat ze wat terug mogen gaan doen naar politici die hele wijken onleefbaar hebben laten worden, die groepen in de samenleving laten verarmen voor hun eigen politieke idealen die betaald worden door anderen, die aantoonbare onwaarheden spuien en daarna gewoon blijven zitten op hun zetel of functie.
Ze moeten ophouden met doen alsof wij burgers alleen maar boos zijn door onzekerheden inzake EU en dat soort dingen. We zijn boos om ons dagelijkse leven, om liegen door politici en bestuurders die daarna niet opdonderen, op doorgaan met wat mensen werkelijk niet willen. Om ons zaken te laten betalen die we niet meer willen, met redenen die niet waar zijn.
Hou er toch eens mee op, anders laten wij jullie er mee ophouden.