Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 23-11 t/m zondag 29-11-2009

 

Jesus do you think they’ll drop the bomb

Jesus do you think they’ll like this song

Jesus do you think they’ll try to break my balls

Jesus should I build a wall

Jesus should I try to stay alive

Jesus why the hell did you take my wife!

Jesus you put her in the firing line

Jesus you made her really dying

A nightmare came true

 

Deze week stond in het politieke teken van parkeren, van tijden om ‘s nachts de kroeg nog in te mogen om borrels te drinken, van stadsvisies, van structuurnota’s, en van heel wat heen en weer gebel tussen mensen van allerlei pluimage in de lokale politiek. Zo gaat dat als in een kleine gemeente voor die gemeente heikele punten aan de orde komen. Het opgewonden heen en weer bellen en mailen, en ’s avonds druk vergaderen na de overdagse broodverdienactiviteiten, is een teken van betrokkenheid met waar het om gaat. Dat geldt voor al die vogels van divers én gelijk pluimage, en dat is goed.

We komen er volgens mij wel in Enkhuizen, en dat is omdat in mijn ogen iedereen uiteindelijk toch een positieve insteek heeft in wat hij of zij wil. Het lijkt soms wat chaotisch en oorlogszuchtig, en dat is het soms ook, maar het is wél zo dat iedereen graag goede en degelijke besluiten genomen ziet worden. De volksvertegenwoordigers in Enkhuizen, die zichzelf ook wel politici plachten te noemen, doen wat ze kunnen om dit stadje leuk en waardevol te maken voor iedereen die hier werkt en woont.

Het komt wel goed.

 

Vandaag las ik op internet dat je als mens van rouwsituaties en stress verhoogde bloeddruk kunt krijgen, zéker ook nog in combinatie met structureel slaapgebrek. Toevallig mat ik laatst mijn bloeddruk met zo’n apparaatje dat ik van Inge heb geërfd, en die druk was niet bepaald laag te noemen moet ik zeggen.

Aangezien bovenstaande dingen toch wel voor mij gelden denk ik, ga ik als basale geitenwollensokkenalto die ik wezenlijk toch ben, weer over tot de orde van vroegere dagen.

Groene thee en kamillethee drinken, op tijd naar bed, weinig zout gebruiken, koffie beperken, alcohol minimaliseren, niet roken, weinig vlees eten en wát ik eet dan lamsvlees of vis, en veel groentes en fruit tot mij nemen.

Nu deed ik sommige dingen al, zoals veel groentes en fruit eten gewoon omdat ik dat nogal lekker vind, al 17 maanden niet roken, minimaal aan de alcohol, dat soort dingetjes. Maar de rest is er nogal ongeitenwollensokkerig bij ingeschoten de laatste jaren en zéker de laatste maanden. Dus het wordt weer tijd om ouderwets op de alto-tour te gaan!

Al zal ik niet de stress en rouw van me af kunnen zetten die Inge’s overlijden teweeg heeft gebracht, maar dat is niet anders. Daar is men mens voor, zelfs ook ik.

 

Het is raar, alles wat gebeurd is het laatste jaar heeft me richting andere mensen iets vergevingsgezinder gemaakt. Sommige dingen die keihard aangekomen zijn door de abnormaal onmenselijke timing die mensen neerzetten om iets richting mij persoonlijk te doen en ondernemen, heb ik uiteindelijk kunnen vergeven. Niet vergeten.

Aan de andere kant ben ik wel harder geworden in de zaken die door mij persoonlijk gezien worden als totaal niet kunnende, die pak ik harder aan of ben dat van plan te gaan doen. Als het moet véél harder zelfs dan dat ik voorheen gedaan zou hebben. Een soort radicalisering in je gedachten twee kanten op. Maar óók dat houdt weer eens op denk ik, het is een richten en projecteren van verdriet en rouw op iets om je heen op een manier die “logisch” lijkt. Op een manier die je voor jezelf meent te kunnen verantwoorden. Zolang je het in de hand kan houden en medemensen geen onnodige zaken aandoet, is het goed. Het hoort erbij allemaal.

Dat klinkt nuchter, en zo is het ook, maar zo beleeft het absoluut niet. Mensen die rouw kennen of gekend hebben, begrijpen dat denk ik.

 

Maar er zijn ook leuke dingen. Morgenavond housewarming bij kameraad José bijvoorbeeld, waar ik met Petra Kiss en co heenga! Gezellig, al zit ik dan natuurlijk wel met een bruine gebreide trui aan geitenwollensokkerig zonder peuk aan de kamillethee……

 

Zaterdag de 28e had ik dus een housewarming bij kameraad José thuis. Ze woont nu samen met haar partner in een koophuisje bij de Albert Cuyp, het is schitterend daar!

Het was een behoorlijk multicultureel feestje. Elke aanwezige persoon had zowat een andere nationaliteit: Duits, Engels, Mexicaans, Belgisch, Nederlands, en nog wat van die dingen. En dan Petra en co, en ik, als gewone West-Friezen.

Ieder gedroeg zich die avond ook echt als het stereotype beeld van z'n nationaliteit. De Mexicaan ging tekeer als een Spaanstalige Speedy Gonzalez ADHD'er, de Engelsman zat er zwaar onderkoeld onder te zijn, de Duitser keek het allemaal beschouwend aan, de Belg was verbaasd over zoveel geluid uit één persoon, en wij West-Friezen zaten van: "Nah, we moste der nag maar ientje neme denk?"

 

Op een gegeven moment kwam er een dronken kaalgeschoren Rus aan de deur die naar binnen wilde. Volgens hem was hier een kroeg, en had hij recht op drank. Het oversociale bewustzijn dat ons aangeleerd is liet ons de boel met een dialoog trachten op te lossen. Sowieso geef je een onbeleefde druiloor die zich naar binnen wil dringen niet zomaar een dreun bij andermans huis, dat "hoort" niet zo.

Dus de internationale gemeenschap ging de dialoog aan met de kale Rus, die en passant ook meldde dat hij recht op drank had omdat hij net uit de bak kwam.

Mijn rol was niet de dialoog, maar gewoon in de deuropening in de weg blijven staan en niet opzij gaan. De aanwezige Duitser raakte het zat, dreunde als een Leopard naar buiten, greep de Rus bij zijn kraag, en ging in onvervalste herinneringen aan sommige films omhooghalend Duits de Rus verbaal én weggooiend te lijf. Dat hielp veel beter dan de dialoog moet ik zeggen...

 

Dat dacht ik al, de dialoog lost doorgaans niet zoveel op in dit soort gevallen. Soms is niet-beschaafde brute actie gewoon beter. De internationale gemeenschap die dit ook stereotype stukje Duitse actie zeer kon waarderen, ging weer naar binnen bier drinken. De mitrailleurbeweging- en geluidmakende Rus bleef achter op straat, zonder drank. Zo gaat dat dus, wéér wat geleerd.