Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 22-11 t/m zondag 28-11-2010

 

Deze week behoorlijk druk gehad met allerlei zaken die onvermijdelijk waren. Maar elk mensenleven is zo denk ik, in het huidige tijdperk schijnen mensen op één of andere wijze niet meer te kunnen onthaasten.

Zelf baal ik daar regelmatig van, soms (vaak) kom je letterlijk uren tekort om te doen wat gedaan moet worden. Al is deze zondag waarop ik dit nu neerzet zeer rustig en ontspannen.

 

Maandag hadden we de commissie BOFS wat laat werd, een uur of half 12. In Enkhuizen duren alle discussies eindeloos lang, en dat is al zo vanaf dat ik me herinneren kan. In de tijd van burgemeester Kraayenbrink ging dat al zo.

Het is merkwaardig hoe enorm lang terug die commissie me al toe schijnt geweest te zijn. M’n tijdsbeleving deze week is in de war, met veel dingen. Sommige zaken die aan de orde geweest zijn afgelopen maandag kon ik me vandaag nauwelijks meer correct herinneren, heel typisch.

Ook de interpretatie van zaken loopt scheef deze week. Ik merk het zelf zelfs nu goed aan dingen die ik op m’n eigen website neerplant en daarna check op relevantie en correct zijn. Volgens mij is dit allemaal het gevolg van een structureel slaapgebrek. Niet dat ik niet kan pitten, integendeel zelfs, maar ik wil het niet.

Er zijn een aantal boeken die dermate interessant en intrigerend zijn om te lezen, dat ik “niet aan slapen toe kom” om het zo maar even te noemen. Met als gevolg politieke ziensfouten, waarnemingsscheeftes, interpretatie-achterlijkheden en brede onopmerkzaamheid in mijn brein.

De biologie zal gevolgd moeten worden, en ik zal dienen te gaan slapen. Hoe zonde ik dat ook van mijn tijd vind, en hoezeer ik dan ook het idee krijg dat ik daardoor dingen mis die ik kan en wil lezen! Wat dan ook daadwerkelijk zo is natuurlijk.

De beperking ligt in jezelf, in de aard van de biologie van het specimen “homo sapiens” waartoe ik behoor.

Het is niet anders, het zij zo.

 

Wat wel opmerkelijk was deze week is dat ik zaterdagavond zomaar op het anderhalf jaar oude dochtertje van towaritch Petra en haar co heb gepast. Dat was jaren terug, zo’n kleintje in een bedje in m’n huis!

Het letten op een natte of volle luier, het wakker worden van zo’n kindje in de nacht en het weer in slaap brengen en zo: het was leuk vond ik! Dat had ik niet verwacht, maar ik vond het daadwerkelijk leuk dat het meisje er zomaar was.

En ook daarmee blijkt dat de biologie bepaalt: het vaderachtige instinct dat een jong van wat als de eigen clan gezien wordt beschermt, werkt nog goed.

 

Verder: één van de zaken die intrigerend waren om te lezen was het boek “Prediker” in het Oude Testament van de christenen. In eerste instantie dacht ik bij het lezen ervan dat de waarschijnlijke schrijver, dat schijnt de Joodse koning Salomo geweest te zijn, geleden had aan een soort enorme desillusie over zijn leven of aan een vorm van gigantische depressie.

Maar als je doorleest, en het verhaal nogmaals leest en het koppelt aan de lange rij Spreuken die ook aan hem toegeschreven worden, dan zie je één grote geweldige knipoog naar alles. Een vergaande vorm van humor en in het ootje nemende relativering, waarvan je zou hopen dat christenen die wat strenger in de leer zijn dit ook ooit of eens gaan herkennen!

Volgens mij is het voor personen die zich  strenge christenen noemen helemaal niet nodig om in donkere kleding met een bloedserieus gezicht naar de kerk te gaan. Uitgaande van wat ik las en begreep, kan en mag het allemaal best een paar standjes vrolijker. Maar ja, uiteraard ben ik maar een “pagan”, een heiden, zoals iemand me vandaag in een email noemde.

 

Maar de plaats van religie in het algemeen in een/de samenleving blijft me bezig houden. Ik kan het geheel nog niet helemaal vatten, behalve dan dat ik religie zie als datgene dat uiteindelijk de uitgangswaarden van een samenleving vorm geeft. Of dat nu gezien wordt of niet, dat doet er niet toe. Het gaat om hoe het is.

 

Ik ga de was ophangen en maffen. Het is mooi geweest. Toch voortaan maar rekening gaan houden met dat de evolutie mij de noodzaak tot moeten gaan slapen heeft meegegeven.