Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 20-11 t/m zondag 26-11-2006

Maandag de 20e tot en met vrijdag de 24e:

Broeders en zusters! Ten eerste: Love, not war!
Mijn lieve sociaal-democratische broeder Jan van Oostende (cht een te wauwe naam die schat!) heeft me dit draaiende, gouden vredessymbool toegemaild. Jan: vrede in je hart!
En swami Prabhupada nog aan toe, het was me een weekje zeg! Om het eens in de stijl van m'n menslievende socialistische stripbroeder en -zuster Suske en Wiske te zeggen: een Boze Blazende Burrie, een Wenende Wouter, een Falende Femke, een Machtige Marijnissen, een Blije Balkenende, een Rouwende Rutte en bruisende biertjes! Waaauw!
Maandag zaten de broeders en zusters van onze commissie BOFS (die moeten we eerdaags toch eens de commissie Bloemetje gaan noemen!) hand in hand rond onze tafel. We zongen eerst met trillende, blije stemmen het Enkhuizer volkslied, kusten elkander, en gingen toen vergaderen.
De broeders van de Buitendienst zaten op de tribune. Ze wilden graag hun baan houden, werken is tof! Vooral werken met groen en bloemetjes! Iedereen zei of zong er iets over, en ik ook voor mijn partij. Omdat ik vind dat we in de commissie Bloemetje moeten zeggen waar we voor staan, zei ik van alles over die Buitenbloemetjesdienst. Ook dat ik het niet fijn en aardig vond dat mensen met veel euro's altijd maar weer mensen met weinig euro's wegstuurden in Nederland, en dat ik dat zat was.
En oh! En ah! De vredige geest van swami Prabhupada was even weg, en onze burrie werd ineens een Boze Blazende Burrie! Ik zag het met m'n van m'n lieve Mutterchen gerfde -1,5 ogen door m'n 11 maanden oude John Lennonbrilletje gebeuren! Het hoofd van de burrie werd in drie seconden tijd zo rood als de Tomaat die z'n PvdA-partij twee dagen later 10 zetels in de 2e Kamer kostte...  Swmi, help! Er kwam een woest gebulder de mooie nieuwe microfoon in, en de klanken van Janis Joplin verstomden verschrikt! "Broeder Langbroek, je bent lief, maar dit mag jij niet zeggen!"   Ik zei natuurlijk eerst dat ik dat wel mocht zeggen, maar toen fluisterde de burrie me toe dat hij dan de vergadering zou schorsen... Dat mag hij helemaal niet natuurlijk, hij is door de Bloemetjescommissie uitgenodigd om z'n woordje te doen onder de vredesleiding van Klaas van der Veen, maar hij zei het toch... Omdat ik wilde dat de Groenbroeders hun zaak afgemaakt moest worden zei ik maar sorry, in het openbaar door de radio. Zelfs de Krantenbroeder schreef het in z'n krant, die schat! De andere dag belde ik om 1 minuut over 9 toch maar even met Baardbroeder Erik Baan dat ik ook in het openbaar een excuus van de Boze Blazende Burrie wilde voor die schorsing. Als hij dat niet doet ben ik straks geen gewone Vroede Vader des Stads meer maar een Vuurspugende Vroede Vader des Stads... Ai! Maar toch: Love, not war!
Op dinsdag beslisten de Gekozen Broeders van de commissie Grondgebied (die eigenlijk eens de commissie Mooie Tuin genoemd moet worden!) dat ze de prachtige gebouwen aan de havens van Enkhuizen niet roze, niet blauw en niet geel wilden schilderen, maar ze gewoon niet wilden bouwen. Broeder Bode vond dat toen maar goed, en hoopte dat iedereen daarom de dag erna op Woeste Wouter zou gaan stemmen.
Woensdag gingen alle broeders en zusters, en vooral heel veel kameraden, in het land te stemmen. Trnen voor Falende Femke, Wenende Wouter en Rouwende Rutte... En een woest overwinningsgezang van de Kameraden van de Machtige Marijnissen Armee!
Tja, ik moet zeggen dat de Kameraden van de Tomaat het goed gedaan hebben. Gefeliciteerd bij deze! Zelf blijf ik gewoon een lokale broeder, met stevige vleugen geitenwollen sokken milieupartij schurkingen. Al ben ik wl voor kernenergie en hou ik van autorijden! Dat gun ik m'n medebroeders en -zusters ook! Maar na de uitslagen zijn de sociaal-democratisch broeders en ik naar het Wapen van Enkhuizen gegaan, overmand door emoties. We huilden als chte kerels met een zacht hartje onze gevoelens eruit... Wij mannen zijn ook maar mannen! Ik heb zelfs de neus van sniffende broeder Eelco Fijma tweemaal afgeveegd, met een extra-soft Kleenex papieren doekje! Edoch, het motto blijft: Love, not war!
Donderdag ging ik naar de jaarvergadering van m'n landelijke geitenwollen sokken. We snifden, we huilden, we lachten, en het eindigde allemaal vol vrede, liefde, blijheid en zelfreflectie! Hare Krishna roepend en swami Prabhupada kussend dronken we een bemoedigend drankje, en alles was goed.
Vrijdag heb ik de officile ingebruikname van de nieuwe aanbouw van onze lokale trots, de RSG, bijgewoond. Broeders en zusters, het is mooi geworden! Hoofdbroeder Bram Sluis (die mijn gymleraar is geweest vroeger) heeft er een geweldige school van gemaakt!  Hulde, en dat meen ik cht! Ik kwam kameradin Stella Quasten ook nog tegen, en we hebben even al afterverkiezingenbelevend gechilled onder het gebruik van pure nicotine. Goede stuf! De Krantenbroeder Paul Gutter vertelde me nog dat ook hij op de RSG heeft gezeten, net als ik, maar dan wel 20 jaar later... Krantenbroeder Paul Gutter, dat deed even pijn! Ik was de jaren vergeten...  
En voor de rest: iedereen liefdevol het weekend in! Love, not war!