Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 7-11 t/m zondag 13-11-2011

 

Maandag de 7e t/m woensdag de 9e: Gisteravond hebben we de begrotingsraad afgerond. Er lag een gezamenlijk amendement van CDA, PvdA en SP die prioriteiten veranderde inzake bezuinigingen tov het liggende voorstel. Dat amendement werd niet gesteund door CU/SGP, Nieuw Enkhuizen en VVD.

Dat niet steunen was terecht, feitelijk kun je namelijk zien dat er door hen voornamelijk direct en indirect bezuinigd gaat dreigen te worden op het creëren van economische activiteit cq werkgelegenheid cq inkomen voor Enkhuizers. Bezuinigen op inkomsten genererende uitgaven aan toerisme, economisch beleid etc zijn hetgene waar op aangedrongen werd door oppositieleider PvdA. Dat is gevolgd door de andere voorstemmers.

PvdA-Enkhuizen is nooit erg sterk geweest in het creëren van een visie op economische activiteit en werkgelegenheid, en deze keer kregen ze genoeg mensen mee om dat manco in hun denken handen en voeten in de realiteit te geven. Zo werkt democratie; wat daarvan nog over is tenminste in dit land.

 

Maar de begroting is inclusief de door ons niet zinvol geachte verandering goedgekeurd, en dus unaniem aangenomen. Zoals de grootste oppositiepartijen wel gedaan hebben, tegen een complete begroting stemmen om één klein ding dat hen niet aanstond, is een vrij infantiel en onverantwoordelijk gedrag. Ik ben dan ook blij dat NE, VVD en CU/SGP dat niet gedaan hebben.

Het gaat om de stad en niet om winnen van eigen kleine partijbelangen.

 

De motie van PvdA om te blijven kijken naar de minst bedeelden in de samenleving, en dan vooral de kinderen in die omstandigheden, ben ik het mee eens. Er moet in mijn ogen voorkomen worden dat kinderen reeds in de aanvang van hun leven in een achterstandssituatie staan.

Dat VVD, CDA en m’n fractiegenoten daar niet mee instemden begrijp ik niet zo goed. Gelijke kansen voor mensenkinderen creëren is de facto juist een liberaal gegeven. Daarnaast maak je met die motie ook de stappen in de armoedeval wat minder heftig. Werken moet beloond worden toch?

De motie van Lijst Quasten om openheid te verkrijgen in spreken inzake het SMC ben ik het ook mee eens. Het wordt tijd om er in de openbaarheid over te praten. Dat kan volgens mij nu ook gewoon.

 

Wat mij wel opvalt de laatste maanden, is wat ik vorig jaar zomer al aan m’n landelijke partijgenoot in de raad voorspelde: namelijk dat binnen no time de PvdA de rol van oppositieleider van de SP overgenomen zou hebben. Dat is nu dan ook daadwerkelijk vrij duidelijk bewaarheid geworden.

De werkelijke initiatieven binnen de oppositie die hout zagen komen van PvdA, de SP beweegt zich langzaamaan steeds meer in de volgpositie. Niet zo heel raar natuurlijk, de PvdA heeft duizendmaal duizend zoveel politieke ervaring als de SP.

Maar waar het om gaat is de drang naar hegemonie van de PvdA. Dat is exact hetgene waarom het met die partij zo moeilijk samenwerken is in een coalitie, ze neigen automatisch naar de boel willen bestieren zoals zij dat willen zien. Zonder daarbij dus rekening te willen of kunnen houden met wie en wat coalitiegenoten in hun aard zijn. Dat gaat wringen. Je ziet dat hier lokaal, maar ook in andere gemeentes. Ook in settings als het Provinciale en het landelijke hoort men dat van mensen die met hen samengewerkt hebben.

Maar ik hou (bijna) op over die PvdA. Buiten dat iemand van die groepering me gisteravond bevestigde dat het vanuit de PvdA op mij persoonlijk gespeelde wel degelijk een bewust iets is. Wat me hetgene dat ze richting mij uithaalden qua timing toen Inge stierf in een (al min of meer verwacht) duidelijker perspectief zet. En tot iets persoonlijks maakt.

Zoals ik reeds eerder gezegd heb: ik heb ze het vergeven, doch het is nog niet rechtgezet. Dat komt ooit in een toekomst, op mijn manier.

 

Afgelopen weekend was ik met goede vriendin José naar bossen en duinen, en naar Camperduin bij de Hondsbossche Zeewering. Dat punt bij Camperduin beschouw ik als een soort Drielandenpunt van duin en strand, de zee, en de door mensen aangelegde gigantische Hondsbossche Zeewering. Het is een schitterende plek!

Het was leuk om daar met José te lopen. We praatten, we liepen, en we bestonden gewoon als wie we waren.

Later thuis, eigenlijk maandag op mijn werk, moest ik door dat lopen daar met José ineens aan een droom denken die ik vorig jaar ’s nachts gedroomd had.

 

In de droom liep ik met Inge op dat “Drielandenpunt”. Ik keek naar haar, en wilde dat ze blij was. Ze keek droevig. Naar beneden kijkend zag ik dat het zand van de duinen en vooral het strand niet geel was, maar grijs. De lucht leek blauw, maar was koud. De zee was heel ver weg.

Om Inge blij te maken pakte ik haar handen, en probeerde daar bij die zee en dat strand met haar een zwierende rondedans te maken. Ze keek me aan terwijl we rond zwierden, bedroefd.

Ineens begreep ik de afstand die er steeds was. Ik besefte dat ze dood was, en dat ze me dat de hele tijd zonder woorden trachtte duidelijk te maken. Het zand was grijs, de lucht was koud, en Inge was dood.

Ik wilde dat niet accepteren, maar moest het aanvaarden. Ze verdween, het tafereel verdween, en ik werd toen wakker.

 

De zee, de duinen, het zeezand: het is mijn omgeving. Het is een omgeving waarin ik mijn eerste levensjaren doorgebracht heb. Geel zand, duinen, begroeiïng, rennende konijnen, brekende golven en zeelucht aan de kust en in de havens: heerlijk!

In mijn eerste jaren in West-Friesland, ik was puber, werd ik half depressief van die zwarte klei overal. Vooral in de herfst, ik kon er bijna niet tegen. Alles was donker, zwart en grijs. Overal blubber.

Afgelopen weekend met José daar in dat zand, die duinbossen en de zee, viel er een stukje verleden in mijn geest. Je bent wat je bent, hoe dan ook. Daarom doe je wat je doet. Dat geldt voor mij, en zelfs voor die partij wier naam ik niet noem.

Er viel een stukje verlangen in mijn hoofd om dichtbij de zee te wonen en gele zandgrond te zien in plaats van zwarte klei. Een stukje verlangen dat Inge nog in leven was. In die droom vorig jaar stierf ze helemaal en finaal, het is afschuwelijk. Maar het maakt me wel weer heel langzaam de Hans die ik was.

 

De kwaadheid verdwijnt langzaam, het verstarde denken in afreageren op de wereld verdwijnt langzaam, de verschillende kanten van zaken kunnen en willen zien komt weer terug, en ook mijn grote waffel verschijnt langzaam weer hoor ik van collega’s en partijgenoten.

Ook uiteraard de manier van denken over die ene partij wordt weer als vanouds…

 

“Remember that God is always right” zingt Roger Whittaker, en dat zou best eens waar kunnen zijn.

 

Donderdag de 10e zag ik ’s ochtends vroeg tijdens het naar mijn werk lopen een verschijnsel dat je niet vaak ziet. Er was vrij stevige mist in combinatie met forse wind, welke uit oostelijke richtingen gereisd kwam. Mooi om te zien!

 

Mijn hoofd vertaalde dit schouwspel naar een vorm als zijnde het leger der wintergeesten dat onder leiding van Koning Winter joelend en springend vanuit de oostelijke wintercontreien onze regio’s overspoelde. Flarden mistgeest denderden met de wind mee in het donker over weiland en weg, onregelmatig belicht door langsrijdende auto’s en fietsen. Schitterend om te zien, mystiek om te ervaren!

Het was alsof ze zacht, maar in de geest hoorbaar fluisterden: “Bereid je voor, jullie mensen. Wij wintergeesten komen eraan! Het gaat koud worden, en nóg kouder! Dit wordt onze tijd, mensjes. Bereid je voor!”

 

Maar voorlopig heerst nog het rijk van [vriend Herfst], [kunstenaar in kleur en beweging]. Dit jaar laat vriend Herfst, verbazingwekkend voor zijn doen, in berm en veld voorjaarsgroen zien! Geen dansend gekleurd blad, geen woeste polka’s van wind en water, maar voorjaarsgroen…

Het is heel apart om te zien, en ik vraag me werkelijk af hoelang dit nog kan gaan duren. Volgens mij sterft alles af bij de eerste grondinversie die het vanaf de grond tot enkele millimeters of centimeters hoogte laat vriezen. Maar we zullen zien, vriend Herfst heeft altijd al verrassingen in petto gehad voor ons mensen. Elk jaar weer een adembenemende nieuwe natuurvoorstelling!

 

’s Avonds ben ik gezellig (het woord dat in onze betekenis niet in andere talen bestaat) een bakkie en gebakkie wezen halen bij mijn towaritch Petra en haar co. Tussen nu en een week of drie komt hun vierde gezinslid ter wereld, het wordt spannend!

Het dichtbije leven is dit; los van corrupte Grieken wier fraudes en betalingsontduikingen wij gaan betalen, los van een Spaanse economie die door corruptie op één oor ligt (zeggen Spanjaarden zelf, lees hun eigen nieuws!), los van Italianen die maffe leiders kiezen, en los van landgenoten grof bestelende elites in Nederland.

Het dichtbije leven; een kindje dat straks geboren gaat worden in een wereld die het nog niet kent. Het kindje kan later de redder der mensheid zijn, een leider des vaderlands. Het kan een hersenchirurg worden, of een gemotiveerde landarbeider. Alles kan, doch ik denk dat het een aardig kindje gaat worden! Een kindje dat over een paar jaar voor het eerst gaat Sintermaarten, en met Petra en co en “grote” zus (die nu ook pas 2½ is…) naar de Sinterklaasintocht gaat kijken bij de haven.

 

Maar ik ga pitten, dat is ook het dichtbije leven. Morgen te werk, en blij zijn met het feit dat ik een baan heb en daardoor iets kan betekenen voor veel dingen en zaken. Een baan hebben, kunnen betalen wat je doet, gezond zijn, lol hebben in wat je doet en zegt, blij zijn met de mensen die je kent, mensen die van je houden, zelf mensen hebben om van te houden: basale zaken waar je immens blij en gelukkig om dient te zijn als het in je leven is.

Het is allemaal niet vanzelfsprekend, niets is vanzelfsprekend. Het leven is om je heen, en staat niet op internet of in de krant.

 

Vrijdag de 11e t/m zondag de 13e: Vrijdag op 11-11-'11 heeft towaritch Petra haar kindje gekregen! Ongelooflijk! Vanochtend vertelde iemand me ook dat er dus daadwerkelijk iemand was die ook op die datum een kind gekregen had, maar dan óók nog op de tijd 11.11uur... Dán ben je pas raar jarig!

 

Verder ook de evaluatie van het Verkeersplan 2005-2015 gelezen. Over sommige dingen die daarin staan zullen (wat mij betreft) nog wat harde noten gekraakt worden denk ik.
Er staan ook zaken in die niet aan de orde waren in 2005, en die nu gebracht worden als onderdeel ervan. Plus zaken waar duidelijk destijds "oneens" over uitgesproken is.
Het is vreemd dat de status van dit stuk deze is van commissiestuk met een richtinggevend niveau. Dat is in mijn ogen niet helemaal in overeenstemming met wat er in staat. Plus dat de commissie een besluit van de raad dus een andere kant op zou kunnen laten gaan.... Lijkt me ontoelaatbaar!
Maar we zullen zien, muizen hebben soms lange staarten.

 

Deze week in ieder geval maandagavond de info-avond betreffende het Verkeersplan, dinsdagavond info-avond betreffende de WMO, woensdagavond bespreekavond met m'n ex over Claudia, donderdagavond fractievergadering, en vrijdag iets waar ik nu niet op kan komen.

Oftewel: drukkig weekje wel weer, al wordt dat vrij normaal de laatste jaren.

 

Kga nog wat bunkeren, ik heb honger!