Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 2-11 t/m zondag 8-11-2009

Maandag de 2e ben ik voor iemand naar de rechtbank in Hoorn geweest, met een verweer dat ik gemaakt heb tegen uit het niets komende geldclaims van het maffiabedrijf Oxxio. Deze organisatie, die in een aantal opzichten als crimineel beschouwd zou kunnen worden, staat om dit soort zaken bekend. Internet staat er vol mee, en de media hebben er ook al behoorlijk wat aandacht aan beschouwd.
Het aan ze gelinkte bedrijf Intrum Justitia/van Arkel, van hetzelfde laken een pak, voert het roofbeleid van Oxxio uit. De kapo's van Oxxio zou je kunnen zeggen...
's Avonds kwam diegene langs om de boel te bespreken, en zo was maandag weer voorbij.

Dinsdag de 3e hadden we de raadsvergadering over voornamelijk geldpunten. Om een totaal verslag te geven nu, nu ik eindelijk weer eens tijd heb deze site bij te houden, gaat te ver. Op de site van [Enkhuizen] is trouwens de raadsvergadering te beluisteren én te lezen in genotuleerde vorm.
Wat overdags wél mooi was, was toen ik 's ochtends vroeg naar mijn werk liep! Het waaide loeihard, en het regende! In één keer was alles dat aan bomen bestond kaalgewaaid, alles zag er de andere dag totaal anders uit! De brug bij de Burgwal, die er al dagen goudkleurig herfstig uitzag, was in één keer het toneel van een groot bewegend kleurenschilderij. Schitterend 's morgens vroeg!
Daarna heeft de gemeente alle bladeren opgeruimd. Jammer voor het gezicht, maar wel logisch ivm veiligheid natuurlijk. Eén keer uitglijden van een oudere kan drama's opleveren, en dat is niet de bedoeling. Maar visueel gezien is het hartstikke jammer! De bomen en de weg langs de Burgwal zagen er een week lang magnifiek uit!

Donderdag de 5e had ik 's ochtends een evaluatiegesprek op de Driespan over Claudia, en 's avonds ging ik voor het eerst sinds dat Inge kanker kreeg weer eens kijken bij het Ondernemerscafé.
Op het moment dat ik bij het Ondernemerscafé binnenliep, om vijf voor zes, viel het licht uit. De halve stad zat zonder electra, en om kwart over zeven ging ik maar weer naar huis. Ik had nog niet gegeten, vanaf half één 's middags op mijn werk niet, en ik viel zowat om van de honger.
Towaritch Petra kwam langs om een kopje thee te doen (het gas deed het wel) en zo zaten we in een 10-kaarsen kerstsfeertje mooi te kouten over de zaken des levens die we af en toe nodig achten besproken te worden.
Petra is haar job kwijt. Werkgever DSB is opgehouden te bestaan, en dat is een zure appel. Ik hoop dat ze snel wat vindt, ze is een clevere meid die graag en hard werkt!

Vrijdags de 6e had Petra besloten mijn huis eens door te werken. Ik heb nogal eens tijd tekort, en zij heeft dat nu teveel vindt ze. Dus 's middags uit werk kwam ik in een soort paleisje terecht, met allerlei nieuwe indelingen en organisatiegraden!
Petra is een goede kameraad, we zijn goede maten.

En ach, de rest van dit weekend is doorgebracht in relatieve rust. Lezen van zaken voor dinsdag in de begrotingsraad, met dochter Langbroek in conclaaf over de dingen die haar leven vormgeven, wat reparaties uitvoeren, horen dat ik [geen lid] van de SP mag zijn, nog wat politiekjes, en zo gaat de tijd weer voorbij.
Tijd gaat voorbij, ik ga voorbij, alles gaat voorbij. Niets niet, alles wel.