Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 31-10 t/m zondag 6-11-2011

 

Gisteren, zaterdag, heb ik met goede vriendin José een mooie wandeling gemaakt in duinachtige herfstbossen en langs de Noordzee.

De zee is de zee. Op één of andere manier is de zee gewoon wat de zee is, zoals ook een bos gewoon is wat een bos is.

Een bos en een zee lijken ongenaakbaar te kijken naar wat je doet, wat je denkt, en wie je bent. Aanschouwen in alle gedachteloos bestaan jouw vergankelijkheid. Het is een goed gevoel.

 

Bossen en de zee zijn sterk. Hun kracht ligt niet in onvernietigbaarheid, maar in wat ze zijn ten aanzien van wat wij zijn. Als wij mensen de bossen en de zee vernietigen, vernietigen we onszelf. Als de mens zichzelf én de zee en bossen vernietigt, dan komen de zee en de bossen weer terug. De mens niet. De mens bestaat dan niet meer, en zal niet meer bestaan. Heeft dan nooit bestaan.

 

De kracht van de bossen en de zee, dat ze gewoon zijn wie ze zijn en daarom in hun enkelvoudige aard bestaan, is niet onze kracht. Wij als mens grijpen naar een onbenoembaar iets dat we niet zijn en niet worden, maar waar we slechts onderdeel van zijn. Wij willen zijn wat we niet zijn, en zijn daardoor zwak in onze eigen, door onszelf ontkende aard.

 

Het was goed om daar gewoon te lopen en te praten over waar we over praatten. Het was goed om weer eens te zijn wie ik was, voor het eerst sinds Inge overleden is los van alles. Geen raadslid, geen collega, geen chef, geen opvoeder, geen voogd, geen overlegger met GGZ-medewerkers, geen overlegger met onderwijsdeskundigen, geen rechtszaakvoerder, geen notarisbezoeker, geen huisverkoper. En niet die iemand te zijn die 24 uur per dag per week per maand en per jaar aan een non-stop race bezig is te doen wat gedaan moet worden, en dat alles vanuit een functierol. Maar gewoon te zijn wie ik was. Dat was lang geleden, en het zal waarschijnlijk weer lang duren.

Life goes on, als je dat leven kunt noemen. Of, zoals de Friezen zeggen: “Doch dyn plicht en lit de lju mar rabje”, het “Ora et Labora” van de Calvinisten. Tis nie aars denk…

 

Het lijkt er soms op dat een mens eerst gewild en ongewild een aantal jaren moet meedraaien met de Ratrace die overal om ons heen gaande is, om uiteindelijk te kunnen zien dat die racebaan een kooi is. Een mentale, onzichtbare kooi van schijnbare belangen en alles overheersende illusies.

Wat de mens als individu meemaakt, maakt de mensheid als geheel ook mee. Het heeft er soms de schijn van dat de individuele ontwikkeling van een mens gelijkvormig is aan de collectieve ontwikkeling van de mens als soort. Wat hoopgevend is voor de wens van velen dat we als collectief, of als soort, uit die nog steeds versnellende Ratrace weten te ontsnappen en weer oog, oor, geest en waardering krijgen voor de werkelijke essentie van het bestaan. We willen als mens boven het dier staan, dat kan alleen door mens te zijn in alle menszijn die de mens is. Door te beseffen dat ergens boven staan ongelijk is aan hoger staan maar gelijk aan anderszijn, en dat we onderdeel uitmaken van hetzelfde.

Het gaat om bewustzijn lijkt het soms wel.

Maar ik weet het niet, mijn mening als plebs doet er niet toe. Ongetwijfeld is dat de juiste ordening der zaken, het is zoals het is. Doch dyn plicht etc…

 

Komende week het tweede deel van de begrotingsraad. Het zal mij weer benieuwen allemaal. Ik heb nog een motie in mijn hoofd, maar die zou geschreven en ingediend moeten worden door iemand die hoger staat dan ik. Een fractievoorzitter of vice-fractievoorzitter.

 

Afgelopen week bleek iets van onwil bij het huidige, in sommige opzichten weinig revolutionaire, college om actie te ondernemen tegen de in letterlijk idiote EU-wet die in braaf jongetje van de klas Nederland onveranderd toegepast wordt betreffende de inkomensgrens voor betaalbare huurwoningen.

 

Het gaat erom dat bij een inkomensgrens van €33.614,-- mensen geen recht meer hebben op betaalbare huurwoningen, maar óf heel duur moeten huren (in veel gevallen richting 50% van het netto maandinkomen) óf een huis moeten kopen. Beide opties zijn in Nederland menselijkerwijze gezien niet mogelijk, en dus staan er nu al duizenden Nederlanders/gezinnen zonder woning op straat of zijn gedwongen bij iemand in te wonen. Dat dus voor 1% rentebeloning voor de woningcorporaties. De ellende wordt duidelijk bij de gewone mensen neergelegd. Het is EU-confectiewetgeving die geen enkele rekening houdt met de enorme verschillen in de landen. Roemenië is niet te vergelijken met bijvoorbeeld Duitsland of Nederland!

 

Wethouder Boland deed alsof dat allemaal we meeviel, en vroeg aan critici om cijfers dat het niet mee zou vallen. De terugkaatsbal aan hem of hij dan cijfers kon geven die aantonen dat het wél meevalt kon hij niet geven…. Zoals ik ook in die raad zei: “Cijfers vragen is cijfers geven!” Dit was een zwaktebod, en vrij stevig onrechtvaardig bagatelliserend naar de getroffen groepen in de samenleving.

De ons omringende landen hebben wèl veelal maatregelen genomen, en sowieso de inkomensgrens omhoog gebracht naar €43.000,-- per jaar. Dat kan hier ook, zéker omdat Donner ook nog wil dat de huren hier €120,--/maand stijgen! Hij maakt letterlijk straks duizenden mensen dakloos, of dwingt ze tot het nemen van bijbanen naast de eigen baan.

Het is asociaal, en een teken van compromisloos regentschap. Dat zijn partij naar beneden kukelt in de peilingen is dan ook volledig terecht, het CDA is de D in de naam niet meer waard. De C trouwens ook niet meer, die was ze al eerder verloren.

Maar veel mensen geloven ten onrechte nog in de mogelijkheid van maatschappelijke dialoog over dit soort zaken, zéker in Nederland. Die dialoog is al jaren weg en betekenisloos, over álle basale zaken. Nederlanders blijven geloven in dat reeds lang overleden instrument, en blijven oeverloos doorkletsen. Bij zo’n soort totaal-inertie verdien je uiteindelijk gewoon behandeld te worden zoals gebeurt. Ook voor dat geldt: Tis nie aars…

 

En verder vraag ik me af wanneer de PvdA eindelijk eens werk maakt van het hard en intensief aan de kaak stellen van de al 40 jaar durende jaarlijkse mishandelingen van Duitse toeristen in Enkhuizen. Het is makkelijk iemand openbaar aan de schandpaal te zetten als die één keer iets zegt wat in jouw ogen verkeerd is over een etnische groep. Vooral als die iemand op dat moment bezig is met veel persoonlijkere en belangrijkere zaken. Het is opportuun scoren van de bovenste plank.

Maar een etnisch groep waarvan leden jaar in jaar uit steeds weer mishandeld worden, en de laatste jaren ook beroofd worden, puur op basis van hun etniciteit, zo in de stront laten zakken als dat de PvdA doet, is vrij ergerlijk. Het grenst aan racisme: over de ene groep mag niets gezegd worden maar de andere groep mag decennialang mishandeld worden. Je kunt dat bagatelliseren, zoals ook gebeurt, maar ik vraag me af wat er gebeurt als in deze stad bijvoorbeeld dezelfde hoeveelheid Afrikaanse inwoners jaarlijks omreden van hun Afrikaan zijn zo behandeld wordt. Dan is de wereld te klein, dat kan ik nu al zeggen.

Heilige PvdA-verontwaardiging spuit dan via allerlei artikelen onze ogen in.

 

Nu begrijp ik ook wel dat Duitse toeristen geen PvdA stemmen, door hun woonlocatie zelfs ook niet potentieel, en voor die partij daardoor minder belangrijk zouden kunnen zijn en niet onder de PvdA-beschermparaplu zitten. Maar ik vind het onrechtvaardig en lijken op racisme.

 

Nou, ik ga maar eens een speltbroodje eten. Speltdesembrood, het échte brood zoals brood bedoeld is! Maar smaken verschillen natuurlijk