Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 1-11 t/m zondag 7-11-2010

 

Maandag de 1e t/m donderdag de 4e: Gisteren, woensdag, stond er een leuk artikel in de Trouw. Het ging over een mevrouw die een boek geschreven had over dat ze een tijdje in een boeddhistisch klooster doorgebracht had, op zoek naar verlichting, rust en wijsheid. Ze was een Franse boeddhistische monnik tegengekomen, en die had ze als een soort goeroe aanvaard.

Ze vond in dat serene kloosterleven uiteraard wat je overal vindt waar mensen in groepen bij elkaar zijn en dingen doen: ze vond haat, jaloezie, nijd, belangenbehartiging, concurrentie, verraad, hier en daar een vriendschap, eigenbelang en een grote portie stress. Elke organisatie kent dat, elk dorp en stadje kent dat, elke vriendengroep kent dat. Zo zijn wij mensen nu eenmaal

 

Feitelijk vond die mevrouw een grote teleurstelling, en dat liet ze ook blijken in het artikel. Al lezende besefte ik dat die mevrouw juist wl de gezochte grote boeddhistische boodschap meegekregen had, maar er klaarblijkelijk blind voor leek te zijn.

En van de grote dingen die het boeddhisme je adviseert en leert, in ieder geval het Zenboeddhisme, is om het leven open tegemoet te treden, zonder verwachtingen. Er komt wat komt, er gaat wat gaat.

Lijden ontstaat volgens Boeddha onder andere door niet kunnen loslaten van zaken die je bezit of begeert, of situaties waar je in leeft, of status die je bezit, of de illusie van je eigen ego die je graag koestert.

Het gaat om kunnen loslaten en onthechten, om verlangens te kunnen overstijgen, om de wereld om je heen en om de wereld binnen in jezelf open en vrij te kunnen bezien. Zonder oordeel, zonder mening over goed en kwaad er op los te laten. Feitelijk eigenlijk de uitspraak van Jahweh in het Oude Testament: Ik ben die ik ben. Of eigenlijk een soort omgekeerde PvdA.

 

Deze mevrouw uit dat artikel ging vol verwachting naar dat klooster. Ze wilde verlichting, kennis, inzicht, spirituele ontwikkeling en wijsheid. Dat heeft ze ook gevonden; alleen wt ze gevonden heeft beantwoordt niet aan wat zij wil dat verlichting etc inhoudt. Ze heeft een verwachting en een verlangen naar iets, en datgene heeft ze niet gekregen in de vorm die ze wenst maar in de vorm die het daadwerkelijk is!

Oftewel: ze heeft een grote les geleerd in dat klooster, en is vooralsnog niet in staat die les te zien of te begrijpen. Ondanks dat ze er teleurgesteld een boek over schrijft.

Mooi zoiets, in zulke dingen trap ikzelf ook wel eens! Nt even toevallig blind voor wat je zoekt, terwijl je er rechtstreeks naar kijkt!

Wat ik hoop voor die mevrouw is dat als ze het artikel leest dat over haarzelf gaat, het kwartje ineens bij haar valt. Dan heeft ze werkelijk gevonden wat ze zocht.

 

Maar het was weer een grappig toeval dat ik dit artikel onder ogen kreeg. Zelf namelijk zat ik weer in de aanloop van een soort fase die ik wel vaker heb: dat ik een aantal weken of maanden relatief ascetisch leef, doe en handel. Dan drink ik geen alcohol, neem geen enkele vorm van overbodig voedsel of drinken, snoep niet, rij geen auto als het niet nodig is, geef geen geld uit aan onnutte idiotie, en dat soort zaken allemaal. Mn partners door het leven heen werden daar wel eens niet goed van, dat vonden ze irritant en monnikachtig.

Het is bij mij niet een dergelijk iets als katholieke priesters hebben. Die laten zichzelf het celibaat, een sexuele ascese, opleggen door een ander en gaan door die van buitenaf opgelegde ascese extra uit hun plaat in de overtreding van die ascese als ik de media mag geloven. Het is meer soms een vanuit mezelf terug willen naar de basis, om weer te weten wat de onderliggende werkelijke realiteit van alles is. Ik wil gewoonweg niet dat de illusie en schijn om me heen me op een gegeven moment in de fuik laten lopen van me te laten denken dat ze de realiteit zijn.

 

Het is raar, maar dit had ik al toen ik jong was. Het besef dat dit zo werkt, en het besef dat wat om me heen gebeurt voor een groot deel niet echt was maar slechts in de hoofden van mensen bestond. Daar dacht ik over na, en daar vroeg ik naar aan meester op de basisschool. Ik meen dat dit meester Ad van der Laan was, maar daar ben ik niet meer zeker van. De school was in ieder geval de Rooms-Katholieke Pater Jan Smitschool in Heerhugowaard, waar ik toentertijd het enige heidense jongetje van de hele school was...

Maar dat terug willen stappen naar de basis van de realiteit had ik dus destijds ook al, en dit kwam voort uit een soort angst te gaan geloven in die in mijn ogen niet-realiteit waar de kinderen om me heen in geloofden en waar ik niet in wilde gaan geloven. Ik wilde gewoon niet geloven en denken wat ze zeiden dat ik moest geloven en denken. Misschien hebben mijn ouders me dit vroeger geleerd, ik weet niet hoe dit in mijn gedachten gekomen is.

 

De mevrouw uit het artikel zocht ook een schijnwerkelijkheid. Ze zocht haar idee van wat wijsheid is, wat verlichting en spiritualiteit zijn, in de fysieke en sociale werkelijkheid van de omstandigheden die je medemensen om je heen scheppen.

Ze kan vinden wat ze zoekt, maar dan leeft ze in een droom. Balans, harmonie, geluk: het zijn geen waarden die euforische blijheid veroorzaken. Het zijn waarden die je aanvaarding van de realiteit zonder oordeel kunnen geven.

Nou, tot zover weer de Hans Langbroek-vaagheden in weblogvorm.

 

Verder hadden we deze week dinsdag en woensdag raadsvergadering. Dinsdag hebben we als raad de Realisatieovereenkomst N23 aangenomen, de Westfrisiaweg dus.

Het college had een dekkingsvoorstel voor de financiring meegegeven, en een aantal partijen in de raad dienden een alternatief voorstel daarvoor in.

Het voorstel van het college was veiliger, maar duurder. Het amendement van de raadspartijen was minder veilig, maar veel goedkoper. Dit ging uit van gebruik van de Nuongelden die we krijgen, aangevuld van geld uit de algemene reserve. Het collegevoorstel ging uit van opgeld op geld uit verkoop van grond.

Wij als NE hebben met het amendement meegestemd. De verkoop van gronden door gemeentes stagneert steeds meer, vandaag stond al in de Trouw dat dit de gemeentes 3 miljard gaan kosten. Het is dus een onzekere vorm van dekking geworden, waarbij dit evengoed ook duur is.

Daarom leek het NE beter om met het amendement mee te gaan. We krijgen nog de doorrekening ervan eerdaags.

 

De Westfriese vlag heb ik tegengestemd. Niet omdat ik tegen die vlag ben, juist niet. Maar omdat ik er wrkelijk voor ben, heb ik tegen die vlag gestemd zoals die nu is. De vlag is nu een staaltje van minachting en symbolische onderdrukking van het overwonnen West-Friesland door Holland.

Maar daar schrijf ik wel apart over van het weekend, deze tekst nu is alweer lang genoeg voor een donderdagavond! Ik raak trouwens in de Kerststemming, terwijl Sinterklaas nog moet komen. Raar hoor! Nah jah, zal ook wel weer een illusie zijn

 

Vrijdag de 5e en zaterdag de 6e: Langzaam zie ik een merkwaardig woordspel ontstaan inzake het door de Raad van State vernietigde besluit van de gemeenteraad betreffende het bestemmingsplan van de locatie waar het gezondheidscentrum op de Molenweg gebouwd dient te worden.
Het lijkt z gedraaid en beschouwd te gaan worden dat "het niet goed is gegaan". Maar dat woordje "gegaan" zal toch cht vervangen moeten worden door het woordje "gedaan". Het is allemaal niet goed gedn door de gemeenteraad als zijnde het enige direct en indirect verantwoordelijke orgaan dat de uiteindelijke bevoegdheid draagt tot uiteindelijke besluitvorming....
Degene die de uiteindelijke bevoegdheid tot besluitvorming draagt, en van daaruit de volledige onlosmakelijke verantwoordelijkheid draagt voor de vanuit die bevoegdheid genomen besluiten, dient ook daadwerkelijk de verantwoording te nemen voor eventuele fouten, onvolkomenheden of grote mankementen in genomen besluiten.
Dit niet doen getuigt mijns insziens niet van een volwassen kijk op de taak-, verantwoording- en bevoegdheidshoedanigheden die vastliggen en vastzitten binnen en aan de politiek.

 

Dit afschuiven, of door aangepast woordgebruik bagatelliseren, zie je in bedrijven ook gebeuren als er grove fouten gemaakt worden. Verantwoordelijken hebben het dan over "fout gegaan" ipv over "fout gedaan". Niemand leert dan iets, iedereen kan afschuiven waar het werkelijk om draait, en het is zelfs n van de basispoten van het hedentendage terecht zwaar bekritiseerde stelsel van graaien wat er te graaien valt.

Iedereen heeft hier kritiek op, maar om dit niet te missen als het kan wil niemand die poten die ter fundamenten van het stelsel liggen afzagen en vernieuwen. Zlfs het woord- en taalgebruik wordt niet veranderd, om maar niet het vingertje behoeven mee te maken dat naar je wijst als je je taken niet naar behoren uitvoert maar je er wl goed voor betaald wenst te worden. Betaald in welke zin dan ook: geld, macht, status, invloed en dat soort voor mensen onweerstaanbaar spul dat hetzelfde werkt als cocane, herone, nicotine etc.

It's a long way to Tipperary.... zoals een geweldige (in meerdere opzichten) Oost-Duitse me ooit leerde!

 

Zaterdagavond ben ik even bij de 50-jarige verjaardag van Jan Franx geweest. Het was gezellig, ik hew moi ansete met Cor Franx. Maar ik kon niet al te lang blijven. Claudia heeft griep, of n van die regelmatig in Enkhuizen rondwarende virusjes waar dan ineens de halve stad door gevloerd is.

Dan is iedereen ineens een voedseluitbrakende Enkhuizer, of plotseling onderhavig aan vette koorts en spierpijn, of van het ne op het andere moment doodziek. Dat zie ik al gebeuren zolang ik hier woon, verbazingwekkend gewoon! Zelf mankeer ik alweer een jaar of -tig niets (even snel afkloppen op ongelakt hout voor de zekerheid...), en ik hoop niet dat ik het Claudiavirus op ga lopen. Het is te druk op het werk voor ziekte, dinsdag moet ik nog stemmen in de raad, ik moet nog veel dingen regelen thuis, en er staat weer van alles in het privleven op de rit dat ik wil gaan opstarten en me handenvol geld kost.

Oftewel: te druk om ziek te worden. Al trekken virussen zich uiteraard nergens wat van aan. Die denken gewoon van: "H, een mens! Lekker mjammie, smullen maar van dat onbeschermde loslopende organisch lekkernijtje!" Zoiets als wij doen bij het zien van malse lamsboutjes of onschuldige appels...

 

Zondag de 7e: We krijgen binnenkort verschillende uitleggen, dat is de raad toegezegd door burrie Baas.

Over het misgaan wat betreft hetgene dat ik bovenstaand al beschreef, het bestemmingsplan Molenweg zorgcentrum;

over hoe nu exact, in alle complexiteit van het geheel, de profits van afschaffen van de buitendienst en afstoten van gemeentelijke taken richting marktpartijen (wel door de gemeente betaald uiteraard) liggen;

en woensdag een onderhoud van onze fractie met de burgemeester over de vragen van de coffeeshop. Waarbij ik bij dat laatste wl al vantevoren duidelijk maakte dat ik onderhoud goed en prachtig vind, maar evenzogoed wl ook schriftelijke antwoorden wil.

Wat ik mondeling hoor, wil ik ook zwart op wit. Mondeling bestaat namelijk niet, elk woord dat uitgesproken is verdwijnt na het uitspreken. In de loop des levens is gebleken dat wat in de politieke wereld niet op papier bestaat, in die wereld in het geheel niet bestaat, en dus ook geen vorm van invloed op het geheel of op een deel heeft.

Als mondeling en schriftelijk wezenlijk van elkaar afwijken, dan is dat meteen ook het laatste mondelinge iets geweest dat ik doe. Behalve "vr", "tgen", "goede dag mevrouw", "dank u voorzitter", "n" roepen en zo.

 

Vandaag wilde ik nog een in mijn ogen dringend amendement schrijven betreffende de WMO. Maar Claudia ligt hier ziek thuis, m'n dochter komt zo langs met voor haar (dus ook voor mij) uiterst dringende zaken, het vrijwillige maar daardoor niet vrijblijvende radiowerk riep me deze zondag, en ik moest nog wat regelen inzake het huis van Inge dat gebeuren moest. Allemaal zaken waar ik als alleenwonende en -staande vader niet onderuit kom en ook niet dien te komen. Dat zou niet goed zijn, sowieso gaan kinderen voor.

Maar: nu heb ik dus gn amendement, terwijl ik dat wl wil en nodig vind. Nu weet ik dat GroenLinks zich daar ook mee bezig gaat houden, blijkens hun algemene beschouwingen en blijkens overleg over het onderwerp dat we gehad hebben. Het komt waarschijnlijk wel goed. Maar twee weten meer dan n, doorgaans tenminste.

 

In de loop der jaren heb ik al heel wat amendementen en moties geschreven, en een aantal initiatiefvoorstellen. Maar nu dus niet, en dat is een heel vreemd gevoel. Net of je faalt. En voor mij betekent falen gewoon opdonderen: je kunt iets niet, door wat dan ook, dan moet je opzouten voordat je alles naar de ratsmojee helpt.

Toch bekijk ik anderen juist niet zo, heel onverklaarbaar vreemd. Richting anderen (behalve de gemombakkeste PvdA door de achterliggende aard van wat die partij werkelijk is) hanteer ik alle verzachtende omstandigheden die ook daadwerkelijk altijd relevant zijn. Oftewel: ik reken mensen niet tot eigenlijk nooit zomaar af op iets, maar hanteer voor mezelf juist weer wl bijna Spartaanse beoordelingscriteria in sommige opzichten.

Inge noemde me wat dat betreft altijd zwart-wit denkend waardoor ik dingen in het leven miste, en m'n grote towaritch Petra zegt dat trouwens ook wel. Dat je enige consideratie met jezelf moet kunnen hebben, we zijn maar mensen.

Die consideratie heb ik niet, maar ik ga het nu wel een keer doen. Anderen hebben ook wel eens gelijk, ook over je eigen persoonlijkheid. Alhoewel: alleen Petra en Inge dan...

 

Het eten is klaar. Piepers, spercieboontjes en lamsworstjes. Het ruikt lekker, de mazzel maar weer zou ik zeggen. Snel eten en de dochterdingen ondergaan....