Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 26-10 t/m zondag 1-11-2009

Maandag de 26e t/m woensdag de 28e: Afgelopen maandag waren een collega en ik het erover eens dat onze regering de afgelopen behoorlijk aantal jaren allerlei maatregelen aan het nemen is die wijzen op een komende staat van oorlog. Een staat van oorlog met iets of iemand, waarbij het lijkt alsof wij burgers onderdeel van dat iets of iemand zijn.
Er worden steeds meer maatregelen genomen die door hun uitvoeringsmogelijkheden op de dag dat het nodig geacht wordt de complete bevolking van dit land onder controle kunnen zetten. Steeds minder kan zonder allerlei verplichtingen.
Neem het Burger Service Nummer: dat nummer is in de jaren '80 begonnen als fiscaal nummer, en zou op erewoord van de overheid nóóit meer worden dan dat... Het werd een sociaal-fiscaal nummer, en is nu een Burger Service Nummer waarin het woord Service een gigantische gotspé is. Dit nummer heeft niets met service te maken, maar met een totaalregistratie van alles wat de Nederlandse burger doet én uiteindelijk ook is.

Je hebt dit nu verplichte nummer nodig voor scholen en opleidingen, voor álle soorten medische hulp, voor alle financiële diensten bij banken en instellingen, bij adreswijzigingen, bij het kopen van huizen, bij het kopen van alle kapitaalgoederen, bij het krijgen van overheidsdocumenten, bij het nemen van een baan, en bij alles waarmee je wilt functioneren in deze samenleving.
Dit nummer wordt geacht op een chip gezet te kunnen worden, tesamen met alle gegevens die over je bestaan. Vandaar ook het Electronisch Kind Dossier, de Hollandse burger (waarbij het woord "Hollands" bewust gekozen is om het schaapachtige van de huidige landgenoten te benadrukken) is straks over een generatie tot in elk detail van zijn leven onder controle van de overheid. Waarbij hij dan letterlijk niets meer kan zonder dat die overheid het weet. Dóór dat Burger Service Nummer en het vanaf z'n geboorte aangelegde dossier met genetische afwijkingen erin vermeld, met afwijkingen binnen de familie erin vermeld, en met alles dat mogelijk afwijkend, obstinaat of geldkostend voor de overheid is erin vermeld.
De Nederlanders doen hier niets mee, ze zijn de enigen in Europa die toenemend naďef en dom dit nog ondersteunen ook. Mijn broer is terecht naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd afgelopen december om dit soort ongein. Oók hij zag waar het heen ging door de bereidheid van de Hollanders zelf de slachter te helpen hen als schapen zijnde naar de slachtbank te leiden.

Het is niet op te lossen, tot dit zijn Nederlanders nu eenmaal gedegenereerd. Ondanks hun grote, maar nooit waargemaakte, mond over alles dat met regering of wat dan ook te maken heeft.
De Nederlandse overheid bereid zich voor op oorlog met z'n eigen burgers, en dát is wat duidelijk is.

Af en toe krijg ik een huivering in mijn geest als ik erbij nadenk en me realiseer dat ik steeds meer in de kille, liefdeloze en emotieloze wereld van Wouter Bos en JP Balkenende, knechten van het slechte, terecht aan het komen ben. De wereld waarin mensen worden gereduceerd tot middelen, waarin hun menselijkheid hen op geraffineerde en gemaskeerde wijze ontnomen wordt, en waarin ze een hinderlijke aanwezigheid zijn als ze ouder worden.
De durf is er nog niet, maar onze kindskinderen gaan maatregelen meemaken die onze generatie, en zéker mijn generatie, zullen interpreteren als kwadratisch van wat onze oosterburen 70 jaar terug gedaan hebben. Alleen anders uitgevoerd, ander beargumenteerd, "rustig, intelligent en redelijk met maatschappelijk draagvlak" geďmplementeerd.
Ik hoop écht dat mijn dochter gaat waarmaken wat ze wil, ook weg uit dit land van toekomstige mislukkelingen en door overheid verblinde baarmoederslapers. Het klinkt allemaal nogal zwartgallig, maar iedereen die wat ouder is ziet de trend en teneur langzaam komen. Er wordt over gepraat, behalve door de van origine al trouwhartigen aan de overheid zoals strenge religieuzen. Hun Openbaringen gebeuren voor hun neus en overal om hen heen, en ze zijn ziende blind en horende doof.
Dat is in de ogen van hun eigen God verwijtbaar, geheel verwijtbaar. Zij helpen momenteel zelfs waarmaken wat hun eigen boek als voorspelling heeft als gruwel der mensheid, vanuit hun eigen Satan. Ze zijn er uiteindelijk tóch nog ingetrapt....

Maar we hebben nog een hoop. Als we mensen blijven importeren uit andere landen, mensen die van origine niet zo volgzaam en schaapachtig zijn, die recalcitrant opgroeien en recalcitrant blijven, die zich niets aantrekken van Burger Service Nummers of van wat overheden willen en zeggen, dan komt het aan het uiteindelijke einde nog goed. Dankzij de spirit en menselijkheid die deze immigranten en hun nakomelingen zullen hebben, en wat ze zullen gaan delen met de blanke schapen van Hollandse origine.
De redding van de Hollander ligt bij de mensen die nu door de massa steeds meer verguisd worden. Het lijkt nee, maar het is ja.

Donderdag de 29e had ik Bedrijfs Hulp Verlening bij [RoBé] Dat houden we op Slittech elk jaar bij, alleen vorig jaar heb ik het niet gedaan omdat toen rond deze tijd het hele circus met het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis begon met Inge. Daar denk ik al dagen aan. Al die dingen die Inge ondergaan moest, de enorme pijn die ze gehad heeft, het is af en toe té gruwelijk voor woorden, voor gedachten en voor de herinneringen. Hier kom ik duidelijk niet uit, dat lijkt verkeerd te gaan.

Vandaag zat ik zo te denken aan deze week. Aan de fractievergadering maandag en de discussies die plaatsvonden, aan de ballotagegesprekken met de SP dinsdagavond, aan Claudia mijn geërfde dochter die gister bijles in rekenen bij me kwam doen, aan al dat soort dingetjes.
Ik dacht aan al die idioterie die de laatste tijd gebeurt: een hate-site die me persé neer wil zetten als nazi, de PvdA die dat al 12 jaren door de kracht van herhaling probeert zover te krijgen, een asociaal antwoord dat ik gister kreeg van een fractielid van die partij op een heel normale vraag, aan Inge die nergens om dood is gegaan.

Het heeft allemaal geen enkele zin. Wat leuk was, is niet meer leuk. Wat liefdevol was is dood. Wat bij mensen betrokkenheid zou moeten zijn met waar ze leven is eigenbelang geworden. Wat leugen is wordt als waarheid gebracht, en wat waarheid is wordt als leugen gebracht.
Mensen waar ik in geloofd heb en zaken waar ik in geloofd heb: ze zijn niet waar en onecht gebleken. Spelende schimmen, met hun en andermans belangen als speelgoed.
De wereld krimpt eigenlijk tot de paar werkelijke belangrijke dingen: mijn stief-, geërfde- en biologische kinderen, mijn paar kameraden en vrienden, mijn familie. En zelfs dáár krimpt het voorbij. Mijn wereld krimpt naar het nulpunt.
De waarde van mij als mens is weggemaakt, en ik vraag me af waarom een ander dan meer waard zou zijn. Als ik niets ben, blijkbaar onwaardig ben, waarom zou een ander dan meer zijn? Dat is niet zo, een ander is niet meer. De voetveeg die ik ben en zoals ik neergezet word, is een ander ook. De onwaardigheid die aan mij geplakt is door een politieke partij als zou ik het niet waard zijn iets te betekenen voor de wereld, voor de democratie, en als mens zijnde, geldt ook voor anderen.
Als mijn enige waarde ligt in het van deze planeet weggevaagd te mogen worden omdat ik nietswaardig ben, dan geldt dat ook voor anderen. We zijn gelijk namelijk, niemand is meer dan een ander volgens de grote almachtige democratische sprookjeswet.
Misschien wordt het tijd om eens met anderen om te gaan middels hun eigen wetten, middels hun eigen oordelen over wie volgens hen de medemens is. Vooral de "afwijkende" medemens, de medemens die zij niet kunnen begrijpen omdat die anders is en denkt. Die zij niet wénsen te begrijpen in hun eigen gevoel van almacht en alkennis.
Eigenlijk gaat dit over arrogantie en fascistoďde gedachtengangen die gemaskeerd zijn en al jaren gebracht worden als sociale betrokkenheid, denk ik.

Maar ik hou erover op, het maakt toch niet uit. Het is een rotdag, al was die BHV bij [RoBé] in Andijk wel okee. Als u denkt BHV te moeten doen (en dat moet) dan is dat bedrijfje aan te bevelen om heen te gaan.

Vrijdag de 30e was ik eerder van werk weg gegaan om iets te regelen en doen voor een ander. Thuis aangekomen ontdekte ik dat ik al m'n sleutels op het werk had laten liggen, en dat is als je lopend bent dus een crime. Weer terug lopen, wéér naar huis lopen etc. Op zo'n moment is een auto handig. Maar ja, de sleutels.....

Vandaag kwam Claudia vertellen dat haar vriendinnetjes op school over twee jaar in de eerste klas van het voortgezet onderwijs van plan zijn een hoofddoek om te doen. Ze vroeg hoe ik dat vond. Ik zei dat die hele hoofddoekdiscussie in Nederland m'n neus uitkomt, en dat het me totaal niets interesseert wat iemand om of op zijn/haar hoofd doet, om de nek hangt, aan z'n lichaam draagt, of aan de voeten draagt om op te lopen. Iedereen moet dat zelf weten, het is nu eenmaal zo dat alle mensen andere ideeën hebben over wat leuk is, wat "hoort", wat normaal is, of wat dan ook.
De laatste jaren word ik écht zó moe van dat geleuter, ik wil het werkelijk gewoon niet meer horen! Iedereen praat erover, waar je ook komt.
Ik heb een petje op m'n hoofd, altijd een spijkerbroek aan, altijd zware kistachtige schoenen aan, het liefst geitenwollenachtige of Noorse wollen sokken aan, één of ander t-shirt of trui aan of iets waarvan ik de mouwen kan oprollen, en voor de rest houdt het op. Dat is wat ik lekker vind zitten, en daarop gediscrimineerd worden lijkt me lastig en niet heel tof.
Claudia was het daar helemaal mee eens. Het maakt haar ook niets uit wat haar vriendinnetjes doen wat dat betreft. Toen ze in Spanje woonde heeft ze ook veel mensen gezien die zich religieus uitten, dat land is behóórlijk katholiek.

Vandaag dacht ik vanochtend weer aan m'n normale oude dingen, zoals het ideaal van een kleinschalige hippie-achtige leefwijze. Een soort commune-idee, maar dan vertaald met een vleug individualisme van deze tijd erbij. Volgens mij is zoiets te realiseren, kleinschalige wooncommunes die samenwerken met anderen. Het idee blijft in mijn hoofd zweven. Maar ja, zoiets in je ééntje doen slaat ook nergens op natuurlijk: "Ik woon in een commune, in mijn ééntje. De commune doen wij, Hans Langbroek, samen..." Nee dus. 

Tja, en ik vraag me nog steeds af wat nu de werkelijke reden is voor ons land om in Afghanistan te knokken. Dat het is uit mededogen en meeleven met de mensen daar, wat onze overheid ons verteld heeft, naast tegengaan van terrorisme, kan ik haast niet geloven. Nog niet één oorlog in de geschiedenis is ooit om andere redenen gevoerd dan macht, geld en belangen. Mijn internationale inzicht in die dingen is niet bepaald groot, uiterst klein zelfs, dus vraag ik me af wat nu eigenlijk het werkelijke belang is van die oorlog die wij daar samen met de anderen tegen die Taliban voeren.

Op de voorkant van deze site heb ik afgelopen week een link staan naar een cynisch [dit]. Het "Mao TseTung says: Change must come, Through the barrel of a gun". Cynisch, en terecht. Geweld sucks!
Maar het gekke is, juist alle veranderingen, die ten goede én die ten slechte, zijn gekomen door "the barrel of a gun". Democratie is uiteindelijk in de basis ondersteund door de mogelijkheid van geweld gekomen. Het christendom, de Russische en Chinese revoluties, de Islam: allemaal eveneens met geweld geďntroduceerd.
Martin Luther King predikte liefde, en werd vermoord. Als Jezus werkelijk bestaan heeft, was dat van hetzelfde laken een pak. Hetgene dat de mooie basis van alles zou kunnen zijn, liefde, is hetgene dat steeds het eerst uitgeroeid, vermoord, vernietigd, afgemaakt en weggevaagd wordt. Hoe het komt: Ik weet het niet. Blijkbaar spreken oorlog en geweld, moord en doodslag, gruwel en horror, uiteindelijk de grote massa méér aan dan liefde en onderling respect. Tenslotte bestaat de mogelijkheid van het gebruik van hard geweld slechts bij gratie van de massa van het volk dat een overheid gehoorzaamt in massaal gewelddadig optrekken tegen een groep mensen die als vijand gekenmerkt wordt door die overheid. Er wordt flink wat tijd en energie gepompt in propaganda voor oorlogen.

Wij zijn degenen die oorlog voeren, wij zijn degenen die moorden, wij zijn degenen die dorpen bombarderen en soms moeten zeggen: "Oh sorry, dat waren geen guerilla's maar dertig mannen, vrouwen en kinderen". Onze overheid kan dat doen door ons, doordat wij het in meerderheid steunen en niet tegengaan.

Als alle vreedzame plaatsen op deze planeet samenwerken, en hun grenzen openstellen voor degenen die in een land wonen waar een gruwelautoriteit aan de macht komt, dan houden die gruwelautoriteiten op een gegeven moment niemand meer over om over te gruwelen. Behalve natuurlijk als ze zo'n land afsluiten....
Het is moeilijk. Maar gezamenlijk klaarstaan voor de massa's die willen vluchten voor het tomeloze geweld van een paar zwaar gestoorden, is denk ik goed.
Liefde wint uiteindelijk. Daar bedoel ik niet dat zoetige gedoe mee, maar gewoon handelen om te zorgen voor overlevingkansen voor degenen die anders kansloos zijn.
    

Zaterdag de 31e en zondag de 1e ben ik flink aan de slag geweest voor iemand richting de boevenbende van Oxxio. Nu maak ik van nabij kennis met hoe de chaos daar anderen financieel uitbeent en uitbuit. Elke fout, elke aantoonbare zelfs zwart op wit zichtbare fout, van die crimineel overkomende Oxxio-gang wordt op de klanten geprojecteerd en tot op de rechter om de laatste cent uitgevochten. Met als gang-kapo's, de uitvoerenden, de Van Arkel incassocrimi's.
Nu zie ik het van nabij, het zijn in mijn ogen gewoon gangsters. Alles dat ooit negatief in de media verschenen is over dat bedrijf kan uit zelfbescherming preventief voor waar aangenomen worden. Ik weet in ieder geval dat ik zelf nóóit bij die crimi's één kubieke centimeter gas en één electron energie zal kopen, écht nooit.
Hun tactiek is iemand ineens confronteren met rekeningen die niet betaald zouden zijn. Als men dan papieren, bijvoorbeeld betalingsbewijzen of bankafschriften, opstuurt naar hun afdeling Betalingen wordt dat genegeerd. Men hoort eenvoudig niets meer. Behalve een maand of 5 of 7 later, dan komt hetzelfde spookbedrag dat zwart op wit ontkend kan worden, weer langs als aanmaning. Dezelfde telefoontjes, dezelfde post versturen, geen reacties. Daarna doet Oxxio weer hetzelfde.
Uiteindelijk kom je met Oxxio voor de rechter te staan, samen met hun gangstervrienden van incassobedrijf Van Arke. Je hele hebben en houden is intussen omgekeerd, al je administratie is omgekeerd op zoek naar vermeende vergeten betalingen, ze putten je uit.

Echt, ik ben er ooit een keer bijna ingetrapt bij ze. Maar ik ben blij dat ik bij Nuon ben gebleven. Dan maar iets duurder, maar ik heb tot dusverre nog geen gezeik en crimineellijkend aftroggelen van geld meegemaakt bij ze. Oxxio staat er vaak om in de media, en ik heb nu definitief gezien dat het klopt. Kapitalistische rovers, met een gerust hart louche te noemen.

Ook zit ik te denken aan netjes worden in gedrag. Niet dat ik nu zo enorm barbaars ben, soms wel trouwens, maar ik heb het over algemeen Hollands gedrag. Als je naar omliggende landen als Vlaanderen en Duitsland kijkt, daar zijn de mensen stukken beleefder tegen elkaar. Leraren krijgen op school nog meer respect en authoriteit is nog geen vloek, er heerst nog enig respect voor mensen die zich inzetten voor de samenleving.
Dat respect is weg. Ambulancepersoneel, verpleegsters, huisartsen, politiemensen: ze worden bejegend als ratten. Door ratten....

Ik heb het idee dat als men het uiterlijk van de omgang met elkaar verandert, de vorm van de omgang, dat dan ook de rest langzaamaan weer terug komt.
Dus: vanaf volgende week ga ik iedereen die geen familie, nabije vriend, of partner van me is, voortaan u noemen. Vanaf een jaar of 30 zijn mensen als volwassenen te beschouwen, en serieus te nemen. Mensen vanaf die leeftijd zijn voor mij voortaan meneer of mevrouw, en u. Geen uitzonderingen, er is geen reden voor uitzonderingen.
Collega's, mensen op straat, politieke collega's, partijgenoten, winkelpersoneel, onderwijzers en onderwijzeressen met wie ik te weer maken heb nu door Claudia, m'n huisarts, m'n tandarts, leraren en leraressen van dochter Langbroek, buren, en iedereen die geen close vriend of vriendin is, die geen familie is, of partner van me is (dat is sowieso niemand), is voortaan vanaf aanstaande week "U". Behalve als ik het even vergeet natuurlijk. Maar dat gebeurt niet zo gauw.