Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 19-10 t/m zondag 25-10-2009

Maandag de 19e t/m zaterdag de 25e: Morgen, zondag, is Inge precies een half jaar dood. Ik moet kotsen als ik eraan denk, en heb feitelijk zin om van een brug af te springen of zo. Het gaat soms allemaal nergens meer over.

Deze week is het een aantal dagen bijna windstil en heel vochtig in de ochtenden en avonden. Dit ruikt lekker, alle herfstgeuren komen als door een zuivere geurloep de wereld in! Maar het is ook levensgevaarlijk weer voor mensen die stiekem wietzoldertjes hebben.
Doordat de lucht nu zo "zwaar" is blijft alle zoldertjeslucht laag om de huizen hangen, vooral als die lucht niet goed gefilterd is met één of ander koolfilter. Iedereen die de geur herkent ruikt direct dat er in één van de huizen waar je langs loopt hennep staat te groeien. Zelf rook ik het ook in de ochtenden en avonden hier en daar.
Die mensen moeten ook opletten als ze gezamenlijke luchtafvoeren hebben met anderen, de kweeklucht slaat door deze weersomstandigheden neer in die afvoeren. Dat betekent dat die anderen dus gaan meegenieten van de geurende kweeksels op de zoldertjes, en daar is terecht niet iedereen van gediend. Zo zijn er al wietzoldertjes in ontruimingshoedanigheden terecht gekomen, stankoverlast is ook overlast.
Zo zie je maar, elke branche kent z'n moeilijkheden en problemen.....

Ooit in een ver verleden, in de tijd dat er nog geen spontane kreukels in mijn gezicht sprongen als ik ergens lol om had, had ik ook eens zo'n wietplant in de achtertuin. Hij stond op een open plekje tegen een zonnig zuidmuurtje van de schuur aan, en werd wel 2,5 meter hoog en volgens mij meer dan drie meter breed of zo. Het was écht een verbazend gigantische bloeiende struik! Die plant rook erover, niet te kort zeg. Het was in de halve straat te ruiken.
Op de plaats waar hij stond had vroeger een volière gestaan hoorde ik van kenners der materie, en die plaats was dus eigenlijk een kleine lokale guanoplek waar planten geweldig konden groeien. Dat klopte wel, het jaar ervoor waren de Afrikaantjes ook al zo verwonderlijk hard gegroeid daar!

Het was de tijd dat wiet nog een onschuldig imago had, een imago van relaxde mensen. Alle bloemetjes knipte ik uit die struik en liet ze drogen. Daarna gaf ik de hele zooi weg aan deze en gene, aan de "relaxde mensen" zeg maar. Niemand had nog gehoord van door THC veroorzaakte psychoses etc. Al had ikzelf als persoon altijd wel al dat de meesten, maar niet iedereen, die ik kende die vaak jointjes rookten bruut veel uit hun nek kletsten zonder enige waarneembare verstandsontwikkeling die een opgaande lijn zou kunnen indiceren. Dat verkondigde ik toen al rond!
Het is met wiet vermoedelijk net als met roken. Afgelopen week stond er op internetnieuws dat roken voor de één slechter is dan voor de ander. De één wordt er ziek van, en krijgt longklachten of andere klachten, en de ander rookt gezellig door tot z'n 95e zonder enige last. Zo gaat dat denk ik ook met wiet, alcohol, en alles wat mensen leuk vinden om te consumeren en zich beter door te voelen.
Voorlopig geeft alcohol de meeste last in de samenleving qua gebruiksgevolgen, en ook sommige harddrugs die in combinatie met andere drugs of met alcohol gebruikt worden. Wat betreft criminaliteit haalt wiethandel nu de rest wel langzaam in denk ik, het gaat tenslotte om geld.
Maar ach ja, zoals voorop op de homepage staat van mijn site, het citaat van Steve Brown:
"Leden van de onderwereld die zich schuldig maken aan maatschappelijk schadelijke handelingen die niet strafbaar zijn gesteld behoren tot de boven-onderwereld".
En zo zit dat, daar kunnen we nu allemaal van meegenieten. De Rijkman-Groeninks, de Nout Wellinks, de Lakemannen, de Scheringa's, de Bossen, de Wim Kokken, de hate-sitebouwers, de politici die hun collega's belazeren en hun burgers in een politiek-correcte wurggreep houden. That's it.

Afgelopen week was er commotie over of Op/maat wel of niet de groenvoorziening en -verzorging van Enkhuizen mocht blijven doen. Iedereen weer boos, ondanks dat men in de politiek zélf steeds roept dat politici niet steeds maar hijgerig achter de waan van de mediadag moeten aanrennen....
Het hoort bij nakende verkiezingen denk ik, dit is de tijd dat een deel van politici in hun eigen kleine psychosetje raken en niet exact meer weten wat ze moeten doen om in de ogen van hun kiezers te bestaan zoals ze willen dat ze gezien worden.
Zelf denk ik dat Enkhuizen het in sociaal opzicht wat dit betreft niet slecht doet. Binnen een raadsbrede meerderheid van de partijen, ook binnen Nieuw Enkhuizen, leeft toch best wel de overtuiging dat men de sociale werkvoorziening moet koesteren. Dat men de mensen die daarvan afhankelijk zijn om nuttige dagbesteding te kunnen uitvoeren, moet steunen. Sociaal gedrag richting de medemens die door omstandigheden (ziekte, geboortepech, ongelukken etc) minder zijn geworden in wat ze geestelijk of lichamelijk kunnen, kost per definitie geld. Iedereen weet dat, en accepteert dat in Enkhuizen dan ook. Het is niet nodig om zo obstenaat direct in de bomen te springen bij het lezen van een bericht in de krant.

De directeur van Op/maat heeft de raad dan ook een excuusbrief gestuurd, het is te ongenuanceerd in de krant gekomen allemaal terwijl de gesprekken nog gaande waren. Dat excuus zou wel iets duidelijker in de krant mogen staan denk ik, het omgekeerde stond er tenslotte ook duidelijk in. Maar ja, dat zijn "hoge omes". Die mogen meer dan ons plebs.

Naar wat ik begrepen heb is het zelfs zo dat JUIST Enkhuizen en Stede Broec wat betreft Op/maat zichzelf goed opstellen. Dit zijn juist de twee gemeentes die veel uitbesteden aan de instelling Op/maat. Gemeentes als bijvoorbeeld Medemblik en Hoorn doen er grenzend aan niets aan, die gaan puur voor het geld. Dáár zou je iets aan mogen trachten te doen, dát is de moeite waard om hard voor te schreeuwen. Niet de gemeentes die juist al sinds jaar en dag sterk achter Op/maat en z'n mensen staan.

Nou okee, de koppijn is weer weg. Die had ik gekregen doordat mijn dochter de verwarming aangezet had terwijl ik nog sliep. Ze ging naar haar weekendbaantje. Maar paracetamols doen wonderen.
Komende week rode ballotage, fractievergadering, zaken afhandelen voor iemand die ik ergens mee help, moeilijke zaken regelen van persoonlijk belang, en me gaan afvragen of ik nu psychiatrisch patiënt ben omdat ik het na een half jaar nog steeds onverminderd erg vind dat Inge dood is. Dat heeft een psychiater een paar maanden terug gezegd vertelde iemand me. Een mens is blijkbaar een half jaar rouw waard, en daarna begint de lol weer verplicht.

Ik rook niet meer, maar ik heb trek in een peuk.

Zondag de 25e is het ineens een uur vroeger. Aangezien ik de klokken niet gezet had, was ik bruut vroeg mijn bed uit vandaag nadat die klokken wél op tijd gezet waren!

Het was een dag om wat zaken te regelen, visies op mijn website te zetten, anoniemen geontanonimiseerd te zien, mooi plaatjes te draaien op Radio Enkhuizen, boerenkoolstamppot te eten met dochter Langbroek, en met Inge-dochter Claudia en dochter Langbroek bij het graf van Inge aan de Noorderweg te kijken.

Het is raar, voor Claudia lijkt het overlijden van Inge heel lang terug, voor mij voelen die zes maanden als een week of zes. Een enorm verschil in tijdsbeleving!
Claudia gaat als een speer, het gaat goed met haar. Ze leeft helemaal op, ze doet het goed op school, ze is levendig en sprankelend, en heeft zin in het leven! Ze begint puberneiginkjes te krijgen, en het is allemaal gewoon okee zoals het gaat. Ik ben hier blij mee, het kan ook anders gaan.
Voor mij lijkt het anders te gaan, de dood van Inge davert nog in mijn hoofd. Ik droom over haar, heel vreemd. Normaliter onthou ik die dingen niet, nu wel. Maar het zal ongetwijfeld minder worden, de tijd heelt alle wonden zegt men.

Wat ik nu wel beter begrijp is het verschijnsel dat voor veel mensen die ik vroeger sprak (voor mij vroeger dan) de Tweede Wereldoorlog nog zo levend was. Iets wat ontzettende indruk maakt, of je geestelijk beschadigt, kan blijvend of heel lang bij je blijven alsof het gisteren gebeurd is.
Ik heb altijd met veel belangstelling geluisterd naar mensen die WOII meegemaakt hebben en hadden. De één had gevochten, de ander was verzetsman geweest, nog een ander was arbeider geweest, en ga zo maar door. Maar voor iedereen was die oorlog nog levend alsof het een paar jaar terug was. Voor letterlijk iedereen die ik ooit gesproken heb die deze oorlog echt bewust meegemaakt heeft is dat zo geweest.
Eigenlijk heb ik het idee dat door die oorlog in heel veel landen een complete generatie geestelijk zwaar beschadigd is geraakt, en dat deze beschadiging van die generatie onherstelbaar is geweest. Ik ben geen geleerde of zo, maar het is gewoon na al die gesprekken de indruk die ik heb van die mensen.

Vanochtend sprak ik mijn moeder door de telefoon. Zij vertelde me over een ome Huib van vroeger, die heb ik ook nog gekend. Die man kwam vaak bij mijn opa Langbroek op visite als wij er als kinderen ook waren.
Mijn opa Hans Langbroek, de vader van mijn vader, was Engelandvaarder. Toen de nazi's dit land binnenvielen zat hij met zijn boot en bemanning op de Noordzee, en ze kregen bevel van het leger om door te stomen naar Engeland. Daar is zijn boot omgebouwd tot mijnenveger, en zo is mijn opa dus vijf jaar lang in de Engelse marine aan het werk geweest. Vijf jaar je gezin niet zien, en vijf jaar van elkaar geen idee hebben of iemand nog in leven is of niet...
Ome Huib is geland met de geallieerden in Normandië. De verhalen van soldaten die achter bergen dode eigen mensen dekking zochten voor de Duitse mitrailleurkogels uit de bunkers vandaan, zoals het begin van de levensrealistische film "Saving Private Ryan" laat zien, is zijn werkelijke realiteit geweest.
Mijn moeder vertelde het verhaal van ome Huib zoals het jaren is geweest. Zijn verhaal van een aalmoezenier die tegen stervenden die om hun moeder riepen in alle pijn van kogel- en granaatverwondingen, zei dat ze om God moesten roepen om hun ziel te redden. De aalmoezenier zelf werd op een gegeven moment ook dodelijk gewond, en riep stervend in alle pijn om zijn moeder. Ome Huib zei dus tegen de man: "Je moet om God roepen om je ziel te redden, niet om je moeder." Zoals mijn moeder dus zei, zó hard en vervormd maakt het meemaken van dergelijke gruwelijkheden je. Het maakt niet meer uit, het gebeurt gewoon en je doet het gewoon allemaal.
Maar de ziel is kapot, de geest is verminkt. Mensen draaien nog gewoon hun leven door: ze werken, ze funtioneren, ze eten en drinken. Maar ze zijn kapot. Zoals in Vietnam drie generaties is gevochten, het is onvoorstelbaar. Dat gaat héél lang doorwerken in hoe een volk is en wordt, dat stopt niet zomaar bij het einde van een oorlog. Het Midden-Oosten, Vietnam, Korea, Irak, Afghanistan, veel Afrikaanse landen, nu nog steeds mensen in Europa door WOII, het heeft veel mensen stuk gemaakt. Onherstelbaar stuk gemaakt.

Al die veertigers en babyboomleeftijdters in de politiek die al decennialang te pas en te onpas roepen dat iemand een nazi is, of dat personen nazi's zijn, omdat ze anders denken dan dat zij vinden dat gedacht zou moeten worden, hebben geen idee wat ze iemand toedichten. Het zijn in mijn ogen karikaturen van wat ze wensen te zijn, de kleine misvormde karikaturale zelfbenoemde gewetentjes van deze tijd. Fascistisch, dictatoriaal, misvormd, intolerant, blind en doof voor andere waarheden, bittere gal en zure rotting spuwend over alles en iedereen die anders is en denkt.
Ze hebben het woord nazi ontkracht, het woord Holocaust ontkracht, en daarmee de boodschap die er was voor de generaties ná WOII ontkracht. Het zijn mentale misdadigers.
Het zijn leeftijdgenoten van me, die politieke veertigers. De politieke babyboomers niet. Nog een paar decennia, dan kunnen mensen weer normaal meningen hebben zonder uitgeroepen te worden als de grote nazi. Dan zijn al die gekken namelijk dood. Ik ook, maar zij gelukkig ook.
De wereld mag best verlost worden van die misvormde fascistoïde denkende politieke generatie, inclusief mezelf die ertoe behoort.