Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 22-10 t/m zondag 24-2-2013

 

Maandag de 18e februari: Het is raar, de laatste maanden heb ik een gigantische schrijfblokkering. Het wordt ook wel writersblock genoemd, en hoe dit ontstaat is wat mij betreft onduidelijk.

Vermoedelijk is het begonnen toen vorig jaar eind januari mijn jongste broer onder de trein stapte en aan stukken gereden werd. Even ruim 2,5 jaar daarvoor was Inge overleden, en had ik samen met mijn ex-vrouw ineens de taak haar dochter op te vangen en op te laten groeien.

 

Zo al met al is het denk ik genoeg geweest voor de hersenen. Die weigerden gewoonweg nog te doen waar geen ruimte voor meer voor was, of wat op dat moment niet nuttig geacht werd te zijn. Verhalen typen op een website is tenslotte niet nuttig. Niet nuttig bezien in het licht van wat er gebeurd was, en vooral van wat er gebeuren moest.

 

Maar: ik probeer het weer. Het typen gaat stroef, ben dit toetsenbord niet meer gewend. Het neerzetten van woorden gaat stroef, ik kan de zinnen niet “voelen”. En het denken stokt vanaf het moment dat ik achter dit toetsenbord ga zitten.

Dat is vreemd, overdag gieren werkelijk de verhalen en ideeën door mijn hoofd. De creativiteit in denken en fantasie is er nog steeds, maar er ontstaat een blanco op het moment dat ik ga zitten om te schrijven.

Heel rot, het voelt als ineens niet meer kunnen spreken, rekenen, lezen of iets dergelijks.

 

Korte stukjes typen op het rare medium Twitter, dat gaat wel. Ik word meester in het in 140 lettertekens communiceren… Doch dat is maar een povere vervanging van jezelf kunnen uiten op “papier”.

Over dat Twitter heb ik trouwens nog wél eerder iets weten te schrijven, [hier] 

Twitter is toch echt enorm vreemd. Het is ultrakort communiceren in een heksenketel van korte uitroepen en berichten; in een krijsende gruwelsoep van uitingen van gekte, verontwaardiging, eenzaamheid, frustraties, verdriet, vreugdes, gestoordheden, agressies, gegevensoverbrengingen, angsten, hoopvolheid, en alles dat niet te benoemen is.

Heel vaak vraag ik me af wie al die mensen zijn. Van sommigen weet ik door ze te volgen in wat ze schrijven zo langzamerhand wat meer. Bijvoorbeeld hun gebondenheid aan een uitingsmedium als Twitter door lichamelijke beperkingen, door onvermogens, door gebondenheid aan situaties.

 

Heel enkelen zou ik wel eens willen ontmoeten om er normaal mee te kunnen communiceren. Maar ik denk niet dat zoiets kan. Men zit niet voor niets op zo’n medium, het is een bewust of onbewust afstand houden tot al die anderen. Vrij begrijpelijk eerlijk gezegd. Al vind ik het in sommige gevallen ronduit jammer.

Twitter is één van de social media, zoals bijvoorbeeld ook Facebook dat is. Ik persoonlijk ben er nog steeds niet uit hoe tegen dit fenomeen aan te kijken. Het is wat moeilijk te zeggen wat de boventoon voert.

Maar aan de andere kant: ach, zelf doe ik het ook. Al vraag ik me wel af of dat ook zo blijft als ik weer een normale draai aan dit leven weet te geven.

 

Dinsdag de 19e februari: Ik las op het internetnieuws en in een krant dat er foto’s van de 13-jarige jongen Anass op internet waren opgedoken. Foto’s van zijn dode en beschadigde lichaam dus. De discussie gaat op die digitale snelweg of het moord of zelfmoord was.

 

Wat ik dus niet begrijp is dat iemand zo’n foto neemt, en die dan op internet plempt. Zo’n jong kind heeft familie, en zijn sterven door wat dan ook veroorzaakt, is een compleet drama voor iedereen die er bij betrokken is. Die foto kwetst nodeloos, het is géén nieuws.

Het op internet deponeren van dit soort foto’s lijkt in Nederland wel meer regel dan uitzondering te worden, ik word er kotsmisselijk van. Het heeft niet eens meer met gebrek aan respect te maken, maar een totaalontmenselijking van personen. Ontmenselijking van degenen die dit doen dan wel, ze degraderen zichzelf tot niet-mensen.

 

Nederland draait alleen nog om geld en status. Geld is de graadmeter voor je waarde als mens, geld is de graadmeter waaraan prestaties worden afgemeten, geld is het referentiepunt vanwaar talenten op hun waarde worden geschat.

Wel of geen geld hebben wordt ook steeds meer datgene dat bepaalt of je goede zorgt krijgt of kwalitatief mindere zorg, of je gezond kunt eten of inferieure chemische troep moet eten, of je kinderen zich lichamelijk en geestelijk optimaal kunnen ontwikkelen, of je als kind het onderwijs kunt krijgen dat bij je capaciteiten past, und so weiter.

Geld is de modus van alles in het leven in Nederland aan het worden. Geld levert status; niet meer talenten, niet meer kundigheden, niet meer persoonlijkheid, niet meer daden, maar geld.

 

Geld levert status. Een absolute topcrimineel als Rijkman-Groenink, die in andere tijden of op andere plaatsen domweg terecht opgehangen zou worden, heeft in Nederland een hoge status op basis van zijn van de burgers geroofde geld.

En zo zijn er meer figuren als deze mentaal verminkte klomp protoplasma.

 

Dit land verloedert, en heeft geen eigenwaarde meer. De burgers hebben geen eigenwaarde meer, en laten door dat hen aangeprate gebrek aan eigenwaarde een respectloze overheid totaal over zich heenlopen.

Mensen zonder geld, of mensen die opgegroeid zijn in de tijd dat geld alles begon te bepalen maar die géén geld hebben, halen hun verlangde status uit andere zaken. Bijvoorbeeld foto’s op internet zetten van lijken, of delen van lijken. Zoals vorig jaar januari toen een dergelijke gedegenereerde figuur de lichaamsonderdelen van mijn onder de trein gestapte broertje op Twitter zette.

Op internet heb je dan even status bij een deel van degenen die leeg hun laptopscherm dagelijks beturen. Verloedering, degeneratie. Een ander woord is er niet voor, dit is wat het is.

 

In Polen mogen mensen van wie de oma of moeder onder de Duitse nationaliteit geboren is, een Duits paspoort aanvragen. Dat krijgen ze dan ook.

Ik vraag me af of dit ook voor Hollanders geldt die zo’n moeder en/of oma hebben. Tenslotte heb ik dat, mijn moeder is ooit met de Duitse nationaliteit geboren op Wyck auf Föhr in Duitsland.

Dat zou mij dezelfde rechten moeten geven als die Polen, het zijn tenslotte dezelfde omstandigheden. Dit ga ik onderzoeken, een dubbele nationaliteit lijkt mij handig. Ik begin afkeer te krijgen van de wijze waarop dit mooie Nederland zichzelf in alle opzichten laat afglijden. Dat zonder een spoortje van werkelijk verzet tegen een overheid die dit toelaat, bevordert, en respectloos negeert.

Een paspoort naast het Hollandse paspoort kon in een toekomst misschien makkelijk zijn, ik hoop dat voor mij ook mogelijk is wat voor Polen onder dezelfde omstandigheden wel mogelijk is.

Ik vertrouw een deel van mijn landgenoten niet meer helemaal, het gaat hen niet meer om de mensen en de levens van die mensen.

Het zal me weer benieuwen…

 

Let wel: ik heb weer een tekst kunnen schrijven! Door het schrijfblock heen, door het writersblock heen! Weliswaar een inferieure tekst, maar een tekst! Er is hoop, al weet ik niet precies waarop.