Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 12-10 t/m zondag 18-10-2009

Maandag de 12e was ik eerst wezen kijken bij de installatie van ons nieuwe commissielid in BOFS, Jan Turk. Zelf zat ik deze keer niet in de commissie, maar Rob de Jong verving me.
Na de installatie ging ik naar de bijeenkomst van de nieuw opgerichte vereniging Onze Zorg van mensen die zich inzetten om het complex van het Sociaal Medisch Centrum in de Vijzelstraat niet te massaal te laten worden. Ze gaan zich ook met andere projecten bezighouden die een gezichtsbepalend belang zouden kunnen gaan vertegenwoordigen in de stad.
De leden van die vereniging zijn mensen die uit de hele stad komen, niet alleen omwonenden van de Vijzelstraat.

Het is wel goed wat ze doen vind ik. Als ze eventueel samenwerken met Oud Enkhuizen, maar wel een eigen visie en identiteit houden en los blijven van Oud Enkhuizen, dan is er een nuttige groep bij in onze gemeente.
Dat ze in eerste instantie opgericht zijn om het belang van die massaliteit van het SMC, door sommigen uitgelegd als eigenbelang, maakt in mijn ogen niet uit. Iets heeft altijd een begin en een beginmotivatie. Doordat je te maken krijgt met zoiets als die massaliteit van dat project in de Vijzelstraat, kun je ook wakker worden over de rest van de stad en iets met dat wakker worden gaan doen. Een betrokkenheid begint altijd met iets dat je wakker schudt!

Wat mij betreft is het dus een goede club die betrokkenheid uit met de eigen leefomgeving, met goede argumenten om te vinden wat ze gezegd hebben wat ze vonden. Plus, zoals ze zelf ook aangaven, is er nu een aanspreekpunt voor de gemeente voor overleg over zaken. Honderd leden is niet niks tenslotte, en dat nú al net na de oprichting!

Dinsdag de 13e ben ik 's avonds bij m'n kameraadskova langs gegaan. Die werkt bij de DSB, en is ineens geconfronteerd met misschien ophouden te bestaan van de werkgever. Dat is zuur als je net een huisje gekocht hebt, een kindje gekregen hebt, en net getrouwd bent.
Zo denk je alles leuk voor elkaar te hebben, en zo stort alles om je heen in elkaar. Het is onvoorstelbaar zo snel als het allemaal gaat met dat bedrijf.

De boosheid van de klanten kan ik me voorstellen, maar ook de boosheid van het personeel. Ineens doet iedereen alsof het personeel dat daar werkt bestaat uit criminelen. Maar het zijn gewoon mensen met een baan, met kindertjes, met een leven.
Niet iedereen doet koppelverkopen, bedondert klanten, of weet ik allemaal. Je neemt ook niet elke Shellwerknemer kwalijk dat in Nigeria gigantische landoppervlaktes onbewoonbaar zijn geworden door enorme vervuilingen. Of elke werknemer in de kunststofindustrie dat er weekmakers in het milieu zitten door de kunststofindustrie.
In dit land heeft men nogal eens boter op het hoofd: iedereen koopt zo goedkoop mogelijk, en zal het een worst wezen dat voor veel producten kinderarbeid verricht is, of dat arbeiders als slaven behandeld zijn in ontwikkelingslanden, of dat complete regio’s in de wereld onbewoonbaar worden door de productie van wat ze kopen. Pas als de consternatie om de hoek is, hier in Wognum, en een opportunistische paljas als Lakeman denkt er zijn voordeel mee te kunnen doen door mee te helpen de werkgelegenheid van 2000 mensen om zeep te helpen, krijgt men enige vorm van emoties.

Woensdag de 14e liep ik ’s ochtends naar m’n werk, en begon als hypochonder zijnde onderweg te vermoeden dat ik de Mexicaanse griep had. Ik liep in een spijkerjasje met opgerolde mouwen en een t-shirtje eronder, had koude handen en had het hartstikke koud. Dus rees het vermoeden dat er zware koorts in mijn lichaam woedde, en dus de Mexicaanse griep mij in z’n greep had! Aan de rand van de binnenstad bleek dat er ijs op de ramen van de auto’s zat, en het dus koud was buiten…. Tja!

’s Avonds ben ik voor mijn partij naar Hoorn gegaan, naar de regionale bijeenkomst over Alcohol en Jeugd. Het was best wel interessant allemaal, maar het meeste wist ik al door informatie die we gekregen hadden.
Zelf maakte ik de opmerking dat de communicatie over de alcoholprojecten naar de ouders toe in mijn ogen niet optimaal was. Als ik mezelf in ogenschouw neem als ouder zijnde van een puber, dus niet als geïnformeerd raadslid, dan is het meeste van het project Alcohol en Jeugd mij ter ore gekomen via het Noord Hollands Dagblad en een project van school. Dat houdt dus in dat het gros van de informatie die ik als ouder heb verkregen niet de ouders bereikt die bijvoorbeeld de Volkskrant of Telegraaf lezen, landelijke dagbladen dus.
Ik kreeg van de Hoornse burgemeester de opmerking terug dat ik wel onder een steen geleefd moest hebben om weinig of niets te weten van dit project. Maar toch heeft hij geen gelijk en ik wel, ondanks dat hij burgemeester is en ik maar een stuk plebs zonder status.

Donderdag de 15e was mijn dochter jarig, ze is 17 jaar geworden! Een ongelooflijke leeftijd, onvoorstelbaar. De tijden dat ik haar aan het handje vasthield terwijl ze over het stenen hekwerk bij de Westerkerk liep lijkt soms pas terug, maar dat is gewoon écht alweer een jaar of 12 terug…. Het gaat hard!
Dus nadat ik eerst uit werk direct bij kameraadskova langsgegaan was ter troost en steun voor alles met die DSB, zat ik daarna op de verjaardag van mijn dochter frisjes te drinken. Aangezien ik me voorgenomen heb géén alcohol buiten de grenzen van mijn eigen huis tot me te nemen, wordt het dus frisjes en sapjes drinken buiten de deur. Niet heel lekker in sommige gevallen, maar wél consumptiebeperkend in ieder geval. Én een lol dat we hebben….

En het weekend werd besteed aan lezen van de zaken der lokale politieke aangelegenheden en bijkomende daaraan gelinkte elementen die gedaan moesten worden. Af en toe een frisse neus tussendoor halen, mooi even buiten lopen en een bak kibbeling eten, en dan verder met de paperassen.
Je doet iets, of je doet het niet. Aangezien ik van plan ben het wél te doen, kost het de tijd die nodig is.