Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 11-10 t/m zondag 17-10-2010

Maandag de 11e en dinsdag de 12e: Het is onvoorstelbaar en onbenoembaar wat je in dit [filmfragment] over de bevrijding van Bergen-Belsen ziet. Ik heb in de letterlijke zin geen woorden om te kunnen beschrijven wat ik hierbij denk en ervaar. De "scene" op 5.45 minuut, waar de overwonnen Duitse werkers midden in de grote kuil lopen, over de lichamen heen alsof ze over een berg aardappels stappen, het werkt bijna traumatiserend zoiets.
De mensen die dit ondergaan hebben: de burgers van omliggende dorpen die verplicht werden dit te zien en te doen, de soldaten van de geallieerden die dit aantroffen, de slachtoffers, ze zijn denk ik allemaal voor het leven getekend. Niemand kan dit meemaken zonder uiterst zwaar beschadigd te raken.
Ik kan niet begrijpen dat er mensen zijn die willen ontkennen dat dit allemaal gebeurd is, die willen doen alsof dit allemaal één groot in scene gezet complot is. Ook zelfs hoge VIPS op de wereld, zoals president Ahmadinejad van Iran en laatst die Britse bisschop Richard Williamson, doen dat; gewoon de totale Holocaust afdoen als propaganda van en uit naam van de joden. Ondanks het bestaan van méér dan overweldigende hoeveelheden bewijzen, beeldmateriaal, getuigen, getuigende daders etc. Ongelooflijk.
Maar ik hou erover op. Die k*t Tweede Wereldoorlog lijkt altijd wel weer een soort rol te spelen in m'n kop. Ik snap dat niet, ik snap niet hoe dat kan, waarom ik dat niet als gewoon alleen een interessant historisch onderwerp kan zien zoals alle dingen uit het verleden.

Laatst dacht ik aan het Zenboeddhisme. In het Zenboeddhisme heb je koans. Koans zijn kleine verhaaltjes-vraagstukjes die je op moet lossen, of waarmee je eigenlijk meer één moet proberen te worden, om langzaam tot een vorm van geestelijke ontwikkeling of verlichting te komen. Soms komt die verlichting als een soort "Eureka" van het ene op het ander moment als vanuit het niets in iemands hoofd en geest, en die persoon gaat dan verder in het leven als een Verlichte, een Boeddha-bewuste.
Eigenlijk is het christelijke Onze Vader, dat volgens de overlevering van Jezus zelf komt, ook een koan als je er goed over nadenkt. Zoals ik het vroeger op op de lagere school (nu basisschool) leerde, in Heerhugowaard op de Pater Jan Smitschool waar fractievoorzitster Patricia de Munnik van VVD/D66-Enkhuizen ook op gezeten heeft, ging het zo:

Onze Vader die in de hemelen zijt
Uw naam worde geheiligd
Uw rijk kome
Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden, zoals wij een ander z'n schuld vergeven
en leidt ons niet in bekoring, maar verlos ons van het Kwade
door Jezus Messias, onze Heer
want van U is het koninkrijk, de kracht en heerlijkheid tot in de eeuwigheid
Amen

Dit is te beschouwen als wat bij het Zenboeddhisme een koan is. Eigenlijk is dit gebed een soort mini-uitvoering van de bijbel, van het Nieuwe Testament. Als je dit leest, of als kerkbezoek(st)er of christen thuis vaak opzegt, zul je op een gegeven moment denk ik net als bij koans een dieper begrip gaan krijgen van de intentie en boodschap van dit gebed. Net zoals iemand dat van de bijbel kan krijgen.
Gewoon alleen plichtmatig opzeggen of opdreunen, zonder erbij trachten na te denken waar het over gaat en wat voor een begrippen je hanteert, leidt nergens toe. Dan is het net of je een boek over autorijden leest, maar jezelf nooit werkelijk in het verkeer begeeft en zelf nooit werkelijk een auto hanteert. Je begrijpt niet wat je zegt, en bent dan dus geen christen maar iemand die een versje opzegt.
Aan de andere kant: wie ben ik om dit te denken. Gewoon een heiden die over de koans van het Zenboeddhisme praat, en over het Onze Vader van het christendom. Daarbij pratend over andermans begrip van zaken en verlichting, maar zelf het licht totaal niet kent of gezien heeft.
Oftewel: een in het duister tastende knurft die rondstiefelt op deze aardkloot en de dingen doet die hij doet, zonder merkbaar effect in de goede zin des woords op dit leven. Het blijft aanklooien voor plebs als ik. Kga zo maar weer verder met de programmabegroting lezen, en nog een brief zoeken die ik ergens door onnutte bureaucratie van verzekeringsbedrijven voor nodig heb.

Woensdag de 13e t/m zaterdag de 16e: Gister op de 15e is m'n dochter 18 jaar geworden! Ongelooflijk, ik heb een dochter die nu officieel volwassen is! Ze is nu een volwassen, jonge vrouw.
Zoiets is raar natuurlijk, je bent gewoon als mens wie je bent. Ongeacht wat een wet zegt dat je bent, dat is tenslotte uiteindelijk alleen maar een subjectieve benadering en beschrijving van hoe de wetgever je graag beschreven wil zien om allerlei redenen. Overheidswegen zijn ondoorgrondelijk...

Voor mij is m'n dochter niet die jonge, als volwassen zijnde benoemde vrouw. Voor mij is ze dat kleine blonde meisje van één jaar oud dat keihard lachend onder me door kroop, dat kleine meisje dat ik urenlang jaarlijks met de intocht van Sinterklaas en z'n Zwarte Pieten op m'n arm droeg, dat kleine meisje dat ik aan het handje vasthield terwijl ze bovenop het stenen muurtje daar voor bij de Westerkerk liep zoals alle Enkhuizer kindertjes, dat kleine meisje dat in Sinterklaas geloofde en bij m'n open haard naast haar met een tekening gevulde schoen sinterklaasliedjes zong voor het naar bed gaan, dat kleine meisje dat geboren werd in grote paniek omdat er op de kraamafdeling in het ziekenhuis niemand oplette en gelukkig ik als aanstaande vader wel. Haar leven heb ik gered.

Dat is wat ik zie als ik naar haar kijk. Het is geweldig allemaal! Vader zijn van een kind zijn is schitterend!
Je kijkt, en ziet. En voelt, je voelt mooiheid en schoonheid!

Deze week begin ik eindelijk langzaam weer wat wakker te worden en de wereld om me heen waar te nemen. Stukje bij beetje klopt alles weer enigszins, krijgt alles weer verband.
Daardoor zie je de politiek weer, zie je mensen weer, zie je gebeurtenissen weer, en wordt alles heel langzaam weer interessant om te zien, mee te maken, te doen en te horen en lezen. Eindelijk weer...
Het is een totaal besloten en afgesloten eigen wereld geweest de afgelopen anderhalf jaar. Het ging om Claudia overeind houden nadat haar moeder stierf, zaken moeten regelen, en overal overheen stappen dat enigszins met sommige vormen van gevoel te maken had. Zo gaat dat denk ik, het is normaal als je geliefde dood gaat en er van alles gebeurt. Het leven is een tijdje een kaleidoscoop van gebeurtenissen en emoties.

Sommige dingen ben ik niet vergeten, ook al is er veel langs me heen gegaan de afgelopen tijd. Er zijn gewoon zaken die niet vergeten moeten worden. Ik heb veel geleerd over wat mensen zijn, over hoe mensen zich voor kunnen doen, over totale Rücksichtslosigkeit die mensen kunnen hebben voor het behalen van in wezen minieme en in hun fundamentele aard onbetekenende doeleinden. Veel geleerd over blindheid voor waar het leven om draait, en de basaliteit en vooral banaliteit van wat je met wat gevoel voor dramatiek het Kwaad zou kunnen noemen.
Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn, ik heb een aantal mensen in de werkelijkheid van de aard van hun ziel mogen en kunnen zien. In de goede én in de slechte zin, waarbij slecht soms intrigerend anders is dan dat men soms kan denken. En dat geldt ook voor goed.
Uiteindelijk is het heel goed, er is veel geleerd.

Ik ben benieuwd of het nog gaat vriezen vannacht. Het voelt op dit avondlijke moment wél zo, en het ziet er ook zo uit.

Zondag de 17e blijkt dat de wereld in Europa aan het veranderen is, gezien de voor een Duitse politicus stevige [uitspraken] van Frau Angela Merkel. In Nederland, Duitsland en Frankrijk begint een andere wind te waaien. Men begint van mensen die zich in deze landen willen vestigen te vragen om enig begrip voor het land waar men zich wil vestigen, om niet afwijzen van de cultuur en leefwijze van het land waar men zich wil vestigen, om gewoon de taal te leren van het land waar men zich wil vestigen, en om zich voor een goed en zinvol leven in het land waar men zich wil vestigen wat zaken eigen te willen maken als een opleiding, een baan, en een positieve grondhouding.
Daar kan ik het allemaal helemaal mee eens zijn.

Waar ik het ook mee eens ben, in het nieuwe Nederlandse regeerakkoord, is het proberen te verbieden van huwelijken tussen neef en nicht. Zoiets is aangetoond niet echt goed voor het eventuele nageslacht, en kan veel geld kosten voor de gezondheidszorg als ik dat goed begrepen heb.
In de krant in Dubai stond vorig jaar een groot artikel dat in gebieden in de Arabische wereld de meeste
 genetische [ziektes] ter wereld voorkomen door inteelt, en dat dit door de medici aldaar geweten werd aan veel voorkomen van voortplantingen tussen neven en nichten. De Arabieren zelf maken zich daar dus zorgen om, dat lijkt mij als leek die zoiets leest terecht.
Dat iets dergelijks dan in Nederland voor neven en nichten van overheidswege uit ook verboden wordt kan ik in meegaan, vooral ook voor het uiteindelijke fysieke welzijn van het nageslacht van inteeltvoortplanting dat zou moeten leven met ziektes van genetische oorsprong. Als zoiets te voorkomen is, waarom niet.

Vandaag weer vroeg opgestaan 's ochtends, en samen met kameraad de co van Petra een deel van de achterkant van m'n huis geschuurd en geschilderd. Steeds kwam het er dit jaar niet van, iedere keer als het eindelijk kon was het zeiknat door de vele regen die dit jaar gevallen is.
Maar nu dus wel, en de belangrijkste dingen zijn gebeurd. Komende twee jaar gaat in het teken staan van opkalefateren van de woongrot waar ik verblijf, in mijn geest genaamd Het Plebshofje.

Welterusten weer zou ik zeggen, de noeste arbeid wordt morgen wederom ter kraniger hand genomen!