Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 1-10 t/m zondag 7-10-2012

 

Maandag de 1e: Vandaag realiseerde ik me dat voor mij het leven heel langzaam bezig is zich in te krimpen.

Dochter Langbroek gaat in november dit jaar naar Nieuw-Zeeland, waar ook mijn broer sinds vier jaar woont. Ze blijft er in ieder geval een jaar, en wat ze doet als het haar daar bevalt weet ik zomaar nog net niet. Claudia geeft nu al met enige regelmaat aan dat ze, als ze volwassen is, waarschijnlijk weer terug wil naar Spanje; naar Mallorca, waar ze geboren is, of naar Barcelona.

Mijn kameraad Gerrit is vorig jaar naar Galicia in Spanje vertrokken, en bouwt daar al wonende voort aan een bodega die hij daar gekocht heeft. Hij heeft grond met bos en fruitbomen, en mensen uit allerlei landen waarmee hij omgaat.

Towaritch Petra en haar co hebben het al diverse keren over emigreren naar Zuid-Duitsland of Noorwegen gehad.

 

Het leven dunt op die manier heel langzaam, maar granietelijk zeker, uit. M’n broertje die begin dit jaar uit het leven gestapt is, mijn ouders die oud worden en ook niet eeuwig leven, mensen die vertrekken naar verre oorden of al ver weg wonen.

Zoiets noopt tot afvragen wat je zelf eigenlijk nog aan levende en menselijke bindingen hebt met de plaats of het land waar je woont en leeft. Het noopt tot jezelf afvragen of je daadwerkelijk nog wel leeft. Datgene dat je te verliezen hebt krimpt in. Alles verwijdert zich in afstand en bereikbaarheid.

Het leven vraagt je weer te gaan bewegen, op welke manier dan ook. Stilstand is de weg naar het sterven, de weg naar het niet-bestaan.

 

In de beroemde gezongen woorden van Janis Joplin: “Freedom is just another word for nothing left to lose” zit veel waarheid. Het is alleen maar hoe je dat wilt zien. Wat is verliezen, wat valt er te verliezen, en wat is vrijheid in die zin bezien.

Als alles om je heen wegvalt, maar niet weg is, is er dan wel of niet iets te verliezen? Zo ja, laat je dan ook alles dat je aan normen hebt, en dat je aan uitgangswaarden hebt, los? Ben je dan vrij, of ben je dan gevangen in een leeg niets?

Wat blijft er over als alle noodzaken wegvallen? Ik weet het eerlijk gezegd dus even niet meer.

 

De normen die een mens heeft, en de waarden vanwaar die normen komen, zijn houvasten die een mens heeft tot handelen. Het zijn de uitgangspunten en referentiepunten van waaruit een mens leeft, en die een mens heeft en hanteert om te kunnen denken, handelen, communiceren en functioneren.

Die normen en waarden zijn een noodzaak, maar geen noodzakelijkheid. Het hangt af van wat je wilt, en wat je te verliezen hebt. Jezelf verliezen, wat houdt dat in? Ik heb geen idee. Gek worden misschien.

Voorlopig hou ik me maar vast aan wat ik denk dat goed is voor deze planeet en al z’n bewoners, ongeacht waarom ik dat bewust of onbewust denk.

 

Morgen de 2e oktober mag ik dat proces in daden omzetten. Dan doe ik als raadslid voor de fractie Langbroek (wat slechts een werknaam is voor wat waarschijnlijk een andere naam gaat krijgen) mee aan de raadsvergadering. Daar tracht ik te bewerkstelligen wat ik denk dat goed ik voor Enkhuizen en haar bewoners, aan de hand van mijn waarden en de daaruit volgende normen.

 

Maar dat iedereen die ik ken verdwijnt, dat zit me niet lekker…. Iets minder marcheren, iets meer lopen misschien.