Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 21-9 t/m zondag 27-9-2009

 

Het was een drukke week voor iemand die eigenlijk heel goed is in nietsdoen. Niet dat ik ooit de tijd heb (gehad) om niets te doen, maar gevoelsmatig vermoed ik dat ik best goed zou kunnen zijn in nietsdoen als zo’n tijd ooit mocht gaan aanbreken.
Aan de andere kant verveel ik me kapot als er niets te doen valt denk ik. Een soort ongedurig gevoel vliedt dan door me heen, het gaat jeuken en kriebelen, en dan komt er vanzelf één of andere actie! Al moet ik zeggen dat ik in vroegere jaren óók heel goed was in dagenlang kunnen lezen in boeken, naast het kunnen barrelen dat jongere lieden ook wel doen. Boeken lezen…. Ik vraag me af of dat vermogen er nog is! Hopelijk wel, soms zie ik recensies over boeken waardoor ik leeslikkebaardend zin krijg zo’n boek direct te kopen en te gaan lezen!

 

Maar maandag kon ik uit werk alweer aan de slag met Claudiadingen. Het is, even buiten beschouwing gelaten het emotionele aspect, verbazingwekkend hoeveel tijd er gaat zitten in het afwikkelen van de zaken des levens van iemand die is gestorven. Vooral als diegene een kind achterlaat, en allerlei vormen van ingewikkelde levensconstructies uit het verleden achterlaat.
Mijn ouders brengen er ook al dagen mee door, het is ongelooflijk.

Het had in ieder geval ten gevolge dat ik een keertje niet naar de commissie BOFS kon. Het komt niet vaak tot vrijwel nooit voor dat ik verhinderd ben voor een politieke vergadering, maar nu deze dagen is de kans erop iets groter. Het is pas één keer gebeurd nu, maar toch.

Het raadsvoorstel concept Stadsvisie kwam aan de orde. Ik hoorde over de radio Rob de Jong, die mij verving, zeggen dat we er in grote lijnen wel mee konden instemmen. Dat we er nog wél wat opmerkingen over hadden, en dat komt in de raad nog aan de orde. Zo zit dat, dat klopt inderdaad.

 

Dinsdag uit werk belde Harry me of ik hem kon vervangen in de commissie Grondgebied. Dat deed ik, al was dat dus door drukke doendingen pretty onvoorbereid. Maar we vervangen elkaar als dat moet, en dat kan ook met zo’n grote fractie natuurlijk. De meeste zaken kan ik wel handelen, doorgaans ben ik redelijk ook in de dingen die ik niet ter hand neem wel ingelezen.

De commissie behandelde de raadsvoorstellen Planmatig beheer Kapitaalgoederen, en Achterstallig “groot” onderhoud beheer-bouwkunde. Daarnaast ook kwam ook de raadsbrief Notitie Inspraak nieuwe stijl-beginspraak.

 

Om met dat laatste te beginnen: ik vond vanuit mijn fractie dat de zaken over inspraak en beginspraak wel wat helderder omschreven mochten worden om duidelijk te maken wanneer iets wel of niet in de beginspraak zou komen. Duidelijk voor burger, en duidelijk voor raad en college.
Wat je dan ook doet is jezelf verplichten tot het hanteren van die begin- en inspraakcyclussen voor burgers, verplichten doe je immers wanneer je keihard vastlegt dát je het gaat doen!

Wethouder Boland was het daar duidelijk niet mee eens Maar hij is niet degene die dat uiteindelijk beslist, doch de raad als die daar een voorstel voor wenst te maken! Tijdens die commissievergadering lagen Nieuw Enkhuizen bij monde van mij en de PvdA bij monde van Karin Kunst vrijwel op één lijn, en zoals ik het kan inschatten denken SP en Lijst Quasten er ongeveer ook zo over. Dat betekent een meerderheid in de raad voor een eventueel dergelijk voorstel van deze of gene.

De Enkhuizer raad moet eens leren wat meer tanden te krijgen richting colleges ipv proberen elkaar onderling vliegen af te vangen. Het gaat om vertegenwoordigen van de mensen die op je gestemd hebben en om proberen te doen wat je daarvoor gezegd hebt dat je zou doen, niet om aardig zijn voor je coalitie- of oppositiegenoten. In mijn ogen tenminste.

Aardig zijn doe je niet in de raadszaal, en ook niet onaardig zijn. Je doet daar wat je gezegd hebt dat je zou proberen te doen. Als je dat niet doet, dan mag je uitleggen waarom je dat niet doet.

 

Woensdag kwam raadscollega, en nu ook landelijke partijgenoot, Christian Bokhove van de SP langs. We gingen een borrel doen, gewoon omdat een borrel doen soms leuk is.

Christian kon mooi wegzakken in het nieuwe bankstel dat ik gehad heb van Petra en haar co Peter. Die twee hadden een nieuw bankstel gekocht, en vroegen aan kameraad Hans of hij belangstelling had voor hun oude bankstel. Aangezien die van mij 17 jaar oud was, en op “mijn” plekkie dermate doorgezakt was dat ik een houten lat in m’n onderrug voelde ipv een rugleuning (ook door glijbaanpraktijken op die leuning door mijn dochter toen ze een jaartje of 6 jong was, een eeuwigheid terug), zei ik zomaar eens volmondig “ja, graag” op de vraag.
Normaliter “eet” ik niet van een ander. Maar: wél bij vrienden en familie. Zij zijn vrienden, duzzzz…. Heb ik nu een héél lekker zittend bankstel!

 

Christian zat dus voor de gelegenheid en voor mijn huisdoen zeer luxe zittend op het nieuwe bankstel. Als echte SP’er uiteraard dus op een plebs-gekregen bankstel in plaats van een gekocht bankstel, dat wel.

Petra en haar co Peter kennen me, als zij niet aan mij gevraagd hadden of ik belangstelling voor dat bankstel zou hebben, dan had ik rustig nóg 17 jaar op dat oude bankstel gezeten…. Goeie actie dus van ze!!

 

Donderdag had ik eventjes vrij genomen, en hoorde ik positief nieuws over Claudia op haar nieuwe school De Driespan. Haar begeleidster zei min of meer dat ze, binnen haar mogelijkheden, gaat als een speer! Dat is héél okee, het kind heeft genoeg gezeik en ellende meegemaakt in haar korte leventje. Nu zulk positief nieuws is uiterst tof!

 

’s Avonds was er voor bewoners wijkoverleg voor de binnenstad in Jongerencentrum Cayen. Er zaten zo’n pakweg 7 bewoners van de binnenstad, wát een belangstelling…. Ik snap het niet goed. Zó vaak heb ik gehoord van “aan mij heeft niemand wat gevraagd!” bij dingen die besloten worden of gebeuren, en op het moment dat er te kennen gegeven kan worden wat er in de ogen van mensen scheelt en speelt aan problematiek in de eigen omgeving laat men verstek gaan.
Het kan ook zijn dat mensen denken dat het toch zinloos is, dat de politiek of het stadsbestuur zich toch niets aantrekken van wat mensen denken. Dat is mogelijk, en ik persoonlijk denk zelf ook deels terecht als je uitgaat van het verleden.

Maar het verleden is het verleden. De nieuwe generaties politici zijn voor een groot deel toch heel anders wat dat betreft, buiten de leden van de paar traditioneel altijd al regentesk geweest zijnde partijen die er bestaan. De rest wil in mijn ogen écht juist meer doen in overleg met degenen door wie ze als vertegenwoordigers gekozen zijn.

Wat wél in het oog gehouden moet worden is dat het uiteindelijke besluit, door de daaraan geplakte verantwoordelijkheid en daarvoor benodigde bevoegdheid tot besluiten, bij de raad ligt. Als de burger gelijke rechten krijgt als de raad qua besluitkracht, wie is er dan nog aan te spreken over fout gegane zaken in de stad? Iedereen dan ineens? Nee natuurlijk, dat kan niet. Dus is de raad uiteindelijk verantwoordelijk, en dus bevoegd, wat betreft nemen van besluiten.

 

Vrijdag maar vrij genomen. M’n watermeter werd vervangen, er moesten Claudiazaken geregeld worden op stadskantoor en daarbuiten, brieven naar rechtbanken geschreven worden, Spaanse papieren en documenten gekopieerd worden, naar de grafstenenmaker gegaan worden, en het ging en gaat allemaal maar door.

Zoals ik al zei, doodgaan is in een land als Nederland bepaald niet niks. Het is een hele, veel arbeidstijd met zich mee brengende, zaak. Ik hoor het van iedereen die ermee te maken heeft of heeft gehad. Vroeger was dat niet zo. De wetten waren simpeler, kinderen verzorgde je gewoon, dood was dood, en zaken gingen gewoon door.

Nu, in deze tijd, is alles wat je bent en schijnt te zijn, op Hollandse wijze (totaal vergelijkbaar met de zogenaamd verafschuwde Deutsche Gründlichkeit!) grondig geadministreerd! Als je daar niet aan voldoet of inpast, dan besta je dus niet. Als je niet op papier bestaat, dan besta je in Nederland niet meer.

Zonder je burgerservicenummer, in Nederland redelijk gladjes geïntroduceerd door de, vergeleken met andere bevolkingen in Europa vrij schijterig-bange, Nederlandse bevolking met wat praatjes bang te maken voor terrorisme, besta je in dit land letterlijk niet meer.

Zonder je burgerservicenummer, je BSN, mag je niet verhuizen, geen zorgverzekering aangaan, geen auto op je naam hebben, geen rijbewijs halen, niet naar school gaan, niet van een arts gebruik maken, geen bankrekening openen, geen huis kopen/huren, en heel veel dingen niet die nog niet zo lang terug volledig vanzelfsprekend normaal waren.

 

Nederland is nu een land vol robotjes die zelf niet doorhebben dat ze robotjes zijn geworden. Het feit dat je hier buurtbewoners mag en kan terroriseren, dat je hard kan rijden met je auto, mag kiezen wat je voor een opleiding kiest, mag kiezen wat je waar koopt, en dat soort dingen, staat er helemaal en totaal buiten. Maar ik geloof dat ik dit tegen dovemansoren zeg, en denk dat Holländer verdienen wat ze straks in de nabije toekomst gaan krijgen.

Onze buurlanden zijn láng zover niet, en komen daar ook niet zomaar. Er wonen daar namelijk mensen. Mensen die weten wat het is om mens te zijn en te blijven, en die hun ziel niet voor een paar vakanties en flatscreen tv’s aan de duivel verkocht hebben. Faust in optima forma, het verhaal en het scenario liggen klaar!

 

Zaterdag heb ik met co Peter van Petra de dag doorgebracht in het huis van Inge, in het huis van mijn ex-vrouw om bergruimte te maken voor Claudia haar spullen, in mijn huis waar co Peter de pc van Claudia opkalefaterde zodat hij weer beter bruikbaar is voor schoolactiviteiten. Alles Inge-Claudia, en langzaam maar zeker komt er goed schot in de zaak.

Mijn oude bankstel werd met een aanhanger naar de stort gebracht na die 17 jaren van trouwe dienst, en dat was dat……

 

’s Avonds heb ik een béregoede film gezien, over voor/tijdens/vlak na WOII. Het ging over een Russisch-Joods meisje dat in 1927 naar Engeland gebracht werd om te ontsnappen aan de Jodenpogroms aldaar. Later ging ze naar Parijs, en de film vertelt veel over het dagelijkse leven in die tijd.

Er is écht heel veel veranderd door WOII, niet alleen het denken over oorlog en genocide. Het leven in Europa zélf is fundamenteel veranderd, op een uiterst veelomvattende manier.

 

En zondag: mooi ’s middags mijn radioprogramma gemaakt van 2 tot 4, nog even wat geschreven voor de Claudiazaak en dat op de post gedaan, en voor de rest lekker relaxed gedaan…..

Daarbij ook gister nog mijn gastenboek per ongeluk van de site gegooid, en zo is de week weer voorbij.