Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 14-9 t/m zondag 20-9-2009

Maandag de 14e t/m vrijdag de 18e: Soms hou je grote schoonmaak. Dat soort dingen doen mensen en organisaties van mensen af en toe, en ik als mens zijnde dus ook.
Grote schoonmaken bestaan er in alle soorten en maten: je kunt schoonmaken in je huis, op je werk, in je vrienden- en kennissenkring, in je kring collega's, in werknemers of werkgevers, in je familiekring, in delen van je sociale leven buiten vrienden en familie, in je clubjes- en verenigingsmaatjes, in abonnementen die je hebt lopen, in betalingen aan goede doelen, in hobbies usw. Overal in is het mogelijk grote schoonmaken te houden.

Zelf hou ik af en toe ook grote schoonmaak. De afgelopen weken denk ik daarover na, hoe ik dit soort dingen in het verleden gedaan heb. De rode draad blijkt te zijn dat ik begon te vegen en schrobben als ik omgevingen, waaronder ook mensen en mensdingen vallen, begon te ervaren als trachtend bezig te zijn mij tot eigendom of te besturen object o.i.d. te maken.
Of uiteraard als mijn huis een smeerboel wordt of werd, dan komt de fysieke schoonmaak om de hoek kijken!

Deze week heb ik bijvoorbeeld mijn rood-groene landelijke partij verwisseld voor een andere landelijke achtergrond, ik ben een fors rukje naar links gekoerst met als einddoel het rechterkwadrant van de rode sterren/tomatenpartij SP.
Ook overweeg ik ng wat schrobpartijen. Eind deze week aan het eind van de dag trachtte namelijk een persoon die veronderstelde macht over mij te hebben, mij te verbieden met een ander mens geintjes te schoppen en te praten. Puur uit persoonlijke weerzin tegen die persoon.
Zoiets kan ik witheet om worden. Het is iets dat natuurlijk niet acceptabel is, vooral de niet- en half-uitgesproken dreiging van verlies van belangrijke zaken via anderen mits ik niet zou voldoen aan de absurde eis van die persoon. Het houdt wat mij betreft in dat je gewoon die belangrijke zaken en die persoon moet loslaten, en er iets anders voor in de plaats moet gaan zoeken of zetten. Zo zij het; ik creer zoiets niet zelf tenslotte, het wordt richting mij gedaan.
Maar dit soort dingen: nit en van niemand accepteren! Slavernij, het persoonlijk bezitten van een medemens, is in ons bestel totaal ongewenst. Het is verboden, en de stiekeme onderhuidse variant ervan is het in mijn ogen waard om met beoefenaars en al letterlijk volkomen van de aardbodem weggevaagd te worden. Koste wat het kost..

Gisteravond was er Harddraverijvuurwerk. Daar ben ik met Inge haar dochter Claudia heengegaan, het is leuk om te zien. Maar het is wel vrij confronterend om daar heen te gaan zonder Inge. Vorig jaar kon dat gewoon nog, en nu is ze bijna 5 maanden dood. Het is af en toe niet te bevatten, gevoelsmatig dan.
Laatst hoorde ik van iemand dat een psychiater heeft gezegd dat rouw na 6 maanden over zou moeten zijn, en als het dan niet weg is dan schijn je als psychiatrisch patint beschouwd te kunnen worden. Ik weet het niet hoor, maar dan is iedereen die ik ken die een dierbare verloren heeft als patint te beschouwen. Bij iedereen duurt het verliesgevoel vl langer...
Claudia en ik zouden dan dus 25 oktober weer feestend het leven door moeten gaan, wars en vrij van gevoelens van gemis en verdriet. Bullshit dat soort gel*l, ik geloof er hlemaal niets van!
Wat dat betreft zie ik tegen dagen als de Kerstdagen, Oud en Nieuw etc. op als een beer. Afgelopen Oud en Nieuw wensten we elkaar allemaal veel geluk, sterkte, en hoop. Inge zou nog n chemo krijgen, en dan geopereerd worden, en de kansen lagen redelijk. Op 25 april ging ze dood, de gewenste geluk en sterkte van Oud en Nieuw heeft precies 3 maanden en 25 dagen gewerkt dus. Het zal allemaal wel.

Tevens was ik deze week redelijk verbijsterd, om ook eens PvdA-taal te gebruiken (die zijn namelijk in permanente staat van verbijstering, verontwaardiging en onsteltenis...), dat Hoorn wil dat Stede Broec stopt met de uitbreidingen van het Streekhof wegens de concurrentiepositie richting de Hoornse binnenstad.
Als ik moet zeggen wat ik daar werkelijk van vind, dan houdt het voor mij het failliet van Hoorn als winkelstad in. Als je als stad met de functie van regionale hoofdfunctie in alle opzichten, ook als winkelstad, bang bent voor een uit een z'n krachten gegroeid dorp dat een groot winkelcentrum bouwt, dan ben je dus zelf als stad totaal niet overtuigd meer van wat je bent.
Dan is een bestuur dat zoiets roept zich blijkbaar bewust van het eigen grote falen om van een stad waar goud verdiend kan worden iets te maken waar ook daadwerkelijk goud verdiend zal worden! Oftewel:

Horinezen, n wil ik zker nooit meer fuseren met jullie! Ik ga voor Stede Broec, Enkhuizen, Drechterland en Andijk! Gn Horinese angsthazerijcompagnie die de baas mag spelen over ons Enkhuizer boeren en de rondom-Enkhuizen-boeren!
Njet, no, non, nein, no, nee, nooit!!!!

En ten laatste, maar het belangrijkste van dit stuk: een aardige vrouwelijke collega van me, een Poolse die hier al 8 jaar woont, moet een mammografie laten doen omdat er een bobbeltje in haar borst is ontdekt dat onderzocht moet worden. Het houdt niet op, alwr iemand die risico gaat lopen.
Ik hoop cht, heel erg cht, dat zij geen borstkanker heeft. Daar is Enkhuizen ster in lijkt het namelijk wel.

Zaterdag de 19e en zondag de 20e: Zaterdag liep ik door de Westerstraat, ik had bij De Graaff Kaas een stuk oude komijnenkaas en een brok brokkelkaas gehaald en bij Mitra een fles Stroh Jagertee 40%, toen ik een gezinnetje met drie kindertjes hoorde klagen dat ze nergens de kermis konden vinden. Ze hadden gelezen dat er in Enkhuizen kermis was.
Daarom sprak ik ze aan, en vertelde hoe ze naar het station konden lopen. Ze bedankten me hartelijk en het gezinnetje met de drie vrolijk hupsende kindertjes ging op weg. Thuis gekomen hoorde ik van dochter Langbroek dat de kermis al weg was..... Oeps! Arm gezinnetje!
Maar ik wist dat niet, ik ben niet zo kermisserig. Nooit geweest ook, ondanks dat ik laatst een stukje op internet tegenkwam dat door een zekere Petra geschreven was, en waarin stond dat Hans Langbroek uit Enkhuizen alle kermissen in West-Friesland afschuimde.....

Ik ht kermissen! Echt waar, ik heb een bloedhekel aan kermissen. Dat is ergens rond het begin van mijn puberteit begonnen, dat kan ik me nog herinneren. Op een gegeven moment, we woonden toen in Heerhugowaard en ik was een jaar of 12, liep ik daar op het plein voor het stadhuis waar altijd kermis was. Daar keek ik om me heen, naar de kolreherrie en de onzin van het rondjes draaien in een apparaat zittend op het beeld van een aap of paard, naar een draaiding dat op en neer ging, en toen was ik er ineens klaar mee. Op n of andere manier vielen er twee draadjes ergens in een circuitje in mijn hoofd tegen elkaar aan, en ik had vanaf dat moment een oprechte hekel aan kermissen.
Later, toen ik in West-Friesland kwam te wonen, heb ik nog een paar jaar getracht me aan te passen en de kermis leuk te vinden, maar dat is totaal niet gelukt. Ik heb meegedaan met kermisdrinken, met kermisknokken, met botswagentjes rijden in alcoholtoestand, op boksballen beuken, in hobbelapparaten zitten: Maar nee! Gn kermis voor deze jongen!
Nogmaals: Ik ht kermissen! Al ga ik er uiteraard wl met kindertjes heen die het graag willen. Zo is het leven, en zo zal het gaan.

Deze week stond er in de weekendbijlage van het NHD een hele pagina over kanker en kinderen. Hoe kinderen de kanker van een ouder interpreteerden, of hun eigen kanker beleefden. Het was een goede pagina vond ik, en herkenbaar richting de dochter van Inge. Maar ook richting mezelf.
Kanker is klote, er is niets herosch aan. Niet aan het gevecht, niet aan overwinning of verlies. Kanker is klote, en dat is alles wat het is. Kanker overwin je nooit, je hebt hooguit een tijdelijke wapenstilstand waarbij die tijdelijkheid totaal niet te peilen is in de lengte ervan.
Een positieve instelling maakt geen deel uit van winnen of verliezen. Je verliest of je wint, meer is er niet. De kanker gaat door, of de kanker wint even niet van de medicijnen. Dat is wat er is, meer is er niet en minder is er niet. Ik haat kanker. Waarbij haat in al z'n betekenissen gebruikt wordt.

Ook las ik dat de autoloze zondag in Amsterdam de moslims treft die toevallig de afloop van het Suikerfeest vieren. Het familiebezoek wordt wat bemoeilijkt doordat er niet met de auto de stad ingegaan kan worden. Dat is niet zo, je moet alleen vr 10 uur 's ochtends zijn en dan kan het wel. Daarna is er het openbaar vervoer dat in Amsterdam nu niet bepaald slecht geregeld is!
Dat er nu speciaal busjes ingezet worden om die mensen de stad in te vervoeren is in mijn ogen totaal maf. Ook andere geloven worden door maatregelen getroffen die hun geloof ondergraven in uitvoering. Het feit dat alle winkels open zijn op zondag in Amsterdam is iets dat tenentrapperij is voor bijvoorbeeld de christenen, en in een van oudsher jodenstad als Amsterdam (door WOII is dat nogal veranderd!) is de Sabbat op zaterdag nu niet bepaald iets dat speciaal een status krijgt van behoedzaam mee omgaan. Waarom dat nu speciaal met dat ne geloof weer wl moet gebeuren is me een raadsel. Ik begin langzamerhand de indruk te krijgen dat er een speciale status is voor die religie, en ik vraag me af of dat nu wel nodig is.
Alle religies zijn statusgelijk tenslotte lijkt me, en een dergelijke vorm van "positieve" discriminatie is nergens voor nodig. Het veroorzaakt alleen maar terecht wantrouwen en daardoor tweespalt in de samenleving.

Ook hoorde ik dat Wouter Bos roept dat de zware beroepen de wereld uit moeten. Dat is natuurlijk gewoon populisme op de PvdA-manier. Het is namelijk onmogelijk om die beroepen onzwaar te maken.
Zelf heb ik 10 jaar terug een operatie ondergaan om een inwendige liesbreuk door zwaar werk uit het verleden te herstellen met een plastic matje, en ik voel nu alweer dat de andere kant ook aan de beurt komt door datzelfde.
Zwaar werk is in sommige beroepen niet om te zetten in licht werk. Dan moet je als minister ook niet gaan roepen dat dit zo moet zijn, onmogelijkheden moet je niet de illusie geven van mogelijk zijn. Dan bedonder je de mensen. Je bedondert de mensen die straks als ze al jaren versleten zijn door zwaar werk, nog een paar jaar langer door moeten gaan omdat ze afgebeuld zijn door jarenlang zwaar werk.
Op deze manier hun stemmen proberen te winnen is asociaal vind ik, je suggereert dat je iets gaat doen dat je niet gaat doen. Maar het is de PvdA, dus eigenlijk kun je niets anders verwachten. Ik heb ze al eens vergeleken met de illusiescheppende Harry Potters van deze samenleving. De PvdA is uiterst goed in het scheppen van de illusie dat er nu bijna iets gaat veranderen voor Jan met de Pet. Maar let op, dat is dus NIET zo!!!! Leer uit het verleden, geachte lezer(es).

Tja, en verder heb ik zaterdag met de co van kameraad Petra veel materie verplaatst van het huis van Inge naar mijn huis, om het te bewaren voor als dochter Claudia van Inge straks een keer groot is. Het is haar erfenis tenslotte.
Langzaam nadert het einde van het werk, en ik kan iedereen verzekeren dat er dan een enorme last van mijn schouders valt! Niet door het werk, maar door de druk die het op n of andere manier legt. Het is klote, en het blijft klote.

Morgen de commissie BOFS, over de Stadsvisie. Dinsdag is het herfst. Voor mij is het nu al herfst, wat betreft seizoen buiten dan. Geestelijk is dat al een paar maanden zo, en dat hoort erbij zeggen ze.
De herfst heb ik zin in qua weer. De regen, de wind, de kleuren en de geuren: ik hou van de herst. De herfst is het deel van de seizoenen dat laat zien waar het leven staat, wat het leven is, en waarom het leven is.
De herfst laat zien waarom wij bestaan, waarom ik last van een inwendige liesbreuk heb, waarom Inge dood is, waarom Wouter Bos ongelijk heeft, waarom Enkhuizen mooi is en waarom dat mooi moet blijven. De herfst laat zien waarom wij mensen de moeite waard zijn om voor verder te vechten, met z'n allen.