Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 11-9 t/m zondag 17-9-2006

Maandag de 11e en dinsdag de 12e was het behoorlijk warm moet ik zeggen. 's Nachts lag ik te zweten in bed, en in m'n eerste reactie vanuit m'n nogal hypochondrische aard dacht ik aan koortsaanvallen... Maar na een vraag aan een collegaatje van me of ik eruit zag alsof ik koorts had, en het antwoord: "Hans, het is 28 graden in de fabriek, doe effe gewoon! Ik zweet ook!" was ik weer terug op de wereld. Het is warm, okee 
Maandag op het werk weer met iets nieuws bezig geweest, we hebben steeds meer mogelijkheden om met diverse zaken de markt op te gaan. Dat is dus ook okee! Maar het is wel druk, en moeilijk om vrij te krijgen. Op zich neem ik eigenlijk bijna nooit vrij, niet echt vaak behoefte aan. Maar woensdag zou ik het toch wel graag hebben gehad om vrienden te helpen die in een verdrietige situatie zitten. Je voelt je als vriend dan volledig tekort schieten als je niet kunt helpen met wat nodig is doordat je moet werken. Je schiet ook tekort, en ik baal hier als een stekker van.
Maar het gaat niet, m'n collega de bedrijfsleider is er ook al niet doordat er morgen een stuk huidkanker weggehaald wordt bij hem. Het gaat weer lekker allemaal de laatste tijd met veel mensen, wat een ellende zeg!
Net op m'n email las ik ook alweer dat iemand kanker heeft. Wat is dat kanker toch een verschrikkelijke kloteziekte! De laatste twee maanden zijn er drie lui die ik ken doodgegaan aan die helleziekte, het stopt gewoon niet lijkt wel.
M'n moeder heeft het een paar jaar terug ook gehad, maar die leeft nog steeds. Ze had in een paar jaar tijd spierreuma, gewrichtsreuma, een open-hartoperatie met 5 bypasses en kanker, en ze leeft gewoon door en doet echt van alles. Op n of andere manier heb ik, ik denk via m'n instinct of zo, het letterlijke gevoel dat zij nog heel veel jaren meegaat.
Voor de rest heb ik gisteravond een godsganse berg papier gelezen, en gebeld over iets dat ik raar vond in die godsganse berg papier. Vandaag naar Schagen geweest naar het crematorium daar. Ik moet zeggen dat het daar heel mooi is voor zo'n instelling; midden in de weilanden met water en zo. Er heerst daar een hele rustige sfeer, en dat is denk ik goed.

Woensdag de 13e schrok ik me 's ochtends een hoedje! Ik kreeg van een machine op het werk een gigantische statische ontlading in m'n lijf zeg... Het ging door m'n horlogeplaat heen m'n arm in, waar op m'n pols een brandplek en een grote bult ontstond. M'n armspieren en pezen zijn nu ng stijf van die spanningsstoot. Ik voelde dat m'n hart een aantal seconden raar begon te riedelen, en m'n longen ook. Dat was wel eng, en dus heb ik de huisarts maar gebeld. Ik mocht direct langskomen, en hij heeft naar m'n hart geluisterd en zo, en de boel onderzocht. Dat gekke gevoel in m'n arm gaat na een paar dagen weer weg zei hij. Tja, arbeid adelt zegggen ze... Maar ik heb natuurlijk wel gewoon doorgewerkt, er is ook weer geen ramp gebeurd. Waar gehakt wordt vallen spaanders.
Vanavond wordt het weer lezen, en morgen fractievergadering. Over die WMO heb ik wel wat opmerkingen moet ik zeggen, en ik geloof dat ik niet de enige ben. Maar er is naast je werk nauwelijks door de hele reutemeteut van stukken heen te komen, ik lees maar hetgene dat voor mij het meeste waarde heeft. We hebben een fractie van vier man en twee commissieleden, dus dat moet ook wel kunnen lijkt me. Tenslotte moet ik ook eten maken en de dingen doen die bij het leven horen als je in je eentje woont.
Donner heeft weer eens iets gedaan waar iedereen over valt. Toch heeft hij wel gelijk, ook al klinkt dat onsympathiek voor veel mensen. Maar als tweederde van het land en van de Tweede Kamer een sharia in dit land zouden willen dan komt die er ook als er gestemd wordt. Ik moet wel zeggen dat ik dan met gezwinde spoed dit land zou verlaten, en elders een leuk bestaan zou trachten op te bouwen. Sowieso met elke op religieuze basis gente wetgeving die de religie bovenaan zet en als wetgeving neerzet. Bah, ik moet er niet aan denken!

Donderdag de 14e blijven de orders binnenstromen bij het bedrijf waar ik werk. Dat betekent inkomen, en dat ik het druk heb overdags.
Nogal onverwachts hoorde ik vandaag dat ik vanavond niet naar de fractievergadering kan gaan. Dat gebeurt praktisch nooit eigenlijk. Maar dat houdt in dat ik dus maandag ook niet naar de commissie BOFS ga. Bij NE is het, terecht: Niet aanwezig is geen inbreng. Ik denk dat dan Rob of Harry met Philip Vriend meegaat, en de zaken die maandag aan de orde komen dan ook in de raad behandelt. Bij ons is degene die als raadslid in de commissie zit bij de behandeling van iets, dat ook in de raad doet. Sowieso wordt dan dus de WMO in de raad door Rob of Harry gedaan, en ik vind ook eigenlijk dat dit zo hoort. Het is n van de belangrijkste stukken met heel veel consequenties, dan behoort of de fractievoorzitter of z'n vervanger dat te behandelen.
Het is wel gek, ik heb in de nieuwe raadsperiode volgens mij nog maar n of twee keer een commissievergadering zelf bijgewoond. Bijgevolg heb ik dus ook in de raadsvergaderingen niets te mogen melden. Langzaam word ik tot "voor" of "tegen" stemvee gedegradeerd ipv iemand te zijn die z'n visie als lokale politicus kan uitdragen...  Voor Jan en een kleine meerderheid van NE is dat wel okee denk ik, die zijn altijd bang dat ik iets zeg dat Jan als wethouder politiek schaadt. Als is dat voor zover ik me herinner door mij nooit gebeurd hoor, maar ik kan me die twijfel richting mij wel voorstellen vanuit hen gezien. Rob en Harry zijn en gedragen zich toch denk ik wat representatiever, zijn meer "raadslidachtiger" om het zo te noemen.
Maar ik hoop dat ze hun email nog lezen, ik heb ze wat dingen doorgemaild die ik van Stella had gekregen en dingen die ik op internet had uitgezocht over de WMO.
Morgen alweer vrijdag... het gaat hard! Als je het druk heb met dingen, en ook op je werk, dan gaat de week hard. Vanavond mensen helpen wat nodig is, en daarna een gigantische afwas doen. En dan zal het wel weer laat zijn, wr een dag...

Vrijdag de 15e uit werk direct vrienden geholpen. Daarna zwetend m'n post doorgenomen en m'n emails gelezen. Een "boze" Harry die zei dat ik wl over de WMO moest gaan praten...  Tja, hij is toch een soort "baas" binnen NE, dus wat moet dat moet. Al kan ik het vaak moeilijk hebben als ik "opdrachten" krijg van medemensen. Eigenlijk is het enige waar ik dat accepteer binnen m'n baan, aangezien je daar echt zelf voor kiest als je een job neemt. Het zit er echt aan vast aan een job: werkopdrachten, onder- en bovenschikkendheid, functieinhouden etc. Zo hoort dat ook, dat heet organisatiestructuur. Ik vind wat dat betreft het oude lijnmodel, of het lijn-stafmodel, toch uiteindelijk het beste werken. Die platte organisaties gaan uiteindelijk "op hun bek" valt me op. Dat was meen ik me te herinneren door een zekere Ferguson bedacht, en geen goed idee dus. Maar het "Befehl ist Befehl" heb ik in ieder geval nit uit het oosten mee gerfd... Doch eerst even kijken wat onderling in de fractie is afgesproken, en mijn visie er ook bijleveren.
Morgenmiddag weer aan de gang, zondagochtend een kameraad helpen verhuizen, en zondagmiddag in onze mooie stad naar paarden kijken, helicopters zien vliegen, braderien langslopen om te kijken of er iets van m'n gading is, leuk! 

Zaterdag de 16e en zondag de 17e: zaterdag weer de vrienden geholpen en 's avonds eens helemaal niets gedaan. Wel gebeld met partijleden over zaken, maar dat is niet iets doen. Dat is gewoon een vorm van vrijwilligerswerk in wat democratie heet. Mooi bij de vriendin van de Vette Knol geweest, en mooi gehangen. Ik las laatst ergens, ik weet niet meer waar, dat helemaal niets doen ook een uitstekende bezigheid schijnt te zijn. Daar ben ik het helemaal mee eens, al doe ik daar zelf te weinig aan!
Zondagochtend en stukje middag een kameraad helpen verhuizen. Hij zei dat hij een "Sterke Tjerke' nodig had voor de zware dingen, en dan ben je bij mij aan het goede adres natuurlijk  Poeh, spierballen hoor!
's Middags bij de paarden en rijtuigen op het Appie Heijnplein geweest met de vriendin van de Vette Knol en haar dochtertje, en dat was hartstikke leuk! Ook de oldtimers op het Venedie waren tof, al zijn de oldtimers van deze tijd zo langzamerhand voor mij jeugdherinneringen aan het worden... Ahum!  Daar kwam ik de altijd vrolijk kijkende Joke Kuijsten nog tegen, en Jeroen Mulder die bezig was voor Radio Enkhuizen. Daarna liep ik met de dames naar het Landje van Top, en daar bleken aan de waterkant een aantal muzikanten Ierse muziek aan het spelen en oefenen te zijn, met gedans erbij. Voor de rest was er niemand... We bleven daar mooi bij zitten, en langzaam kwamen er steeds meer mensen die bleven kijken en luisteren. Dt vond ik pas tof! Zoiets vind ik cht leuk, iets dat je zomaar tegenkomt!  Hartstikke leuk!
Het deed me denken (wel iets heel anders) aan een keer dat ik met Petra en Joseetje, en nog wat in de nevelen der historie verdwenen figuren, in Amsterdam was en 's avonds genoeglijk op een terrasje op het Rembrandsplein zat. We hadden goed gegeten, en zaten daar met een lekkere pot bier voor onze neus gezellig te kouten over alles dat onbelangrijk maar leuk was in het leven. Er kwam een Australische straatmuzikant langs met een gitaar en een koffer, en hij vroeg of hij iets voor ons mocht spelen. Ik vroeg direct of hij het nummer "You got to move" van de Rolling Stones kende. Hij kende het, en zou het gaan doen voor mij/ons. Eerst ging de koffer open, en de gitaar werd bijna een half uur lang verbouwd met allerlei ingewikkeld uitziende instrumenten en toebehorens! Toen begon hij het nummer te doen (ik was de enige van de tafelaars die het kende) met omgebouwde gitaar en stem, en het ws toch een partij god! Die man was cht geweldig goed! Muzikaal, technisch en qua stem! Ik wist nit wat ik hoorde, en was feitelijk zelfs wat verbouwereerd. Volledig gefascineerd zat ik te luisteren, en vergat m'n hele gezelschap. Toen het op een gegeven moment afgelopen was, voelde het helemaal leeg om me heen, koud. Maar het bleek dat tientallen mensen cht hadden zitten te luisteren naar hem, er kwam een daverend applaus. Ik gaf hem een dosis geld, en de ervaring van deze man bleef de rest van de avond en de dag erna in m'n hoofd zitten. Onbegrijpelijk dat zo iemand gewoon straatmuzikant is, ik kan dat niet snappen! De vertolking van dat nummer overtrof die van de Stones in alle opzichten...