Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 27-8 t/m zondag 30-9-2012

 

Af en toe, op momenten als nu, luisterend naar La Traviata met Maria Callas, komen herinneringen op bescheiden wijze overweldigend binnen. Het is de muziek die dat doet, die dat veroorzaakt.

Edith Piaf in haar superioriteit, sommige spaanse melodieën: muziek herinnert aan Inge.

 

Haar sterven lijkt soms eeuwenlang geleden, en bij tijd en wijle ook wel maanden dichtbij. Het is alweer drieënhalf jaar geleden gebeurd. De tijd gaat snel, er geschiedt veel, alles verandert.

 

Soms is het beangstigend hoe men dingen kan beleven. In de tijd dat Inge nog springlevend en dartel gezond in mijn leven aanwezig was, en we van elkaar hielden, waar haar dood reeds aanwezig in het leven.

Zowel zij alswel ik hebben gevoeld, instinctief geweten, dat ze niet oud zou worden. Haar dood heeft in mijn denken altijd een rol gespeeld. Heel vaak duwde ik die gedachte als hij kwam geschrokken en vol schuldgevoel van me af. Maar wat komt dat komt, wat je denkt dat denk je, en wat je waarneemt dat neem je waar.

Het is het dierlijk instinct dat z’n rol speelt. Je onbewuste reageren op geur, op gedrag, op hormonen. Je neemt waar, en de ratio zet dat om in geschrokken gedachten die uit het schijnbare niets omhoog wellen.

 

Ook Inge heeft dit gehad. De paar jaren voordat ze stierf heeft ze tot in de details minutieus geregeld wat er met Claudia zou moeten gebeuren. Ze heeft alles laten vastleggen, opschrijven, en ervoor gezorgd dat Claudia bij het sterven van haar moeder verzorgd en in liefde zou achterblijven en verder leven.

Inge regelde dat in volle schijnbare gezondheid. Immer vrolijk, in blozende zomersheid, altijd lachend. Toch hield het haar bezig, een bewust proces. Ook haar instinct werkte, en zorgde ervoor dat haar nageslacht zou blijven leven na haar dood.

 

Op momenten dat ik hierbij stilsta is er de leegte van het gemis. En het besef van dat het steeds verder weg is in de tijd.

Het leven gaat verder. Alles van belang gaat verder, en veel van belang valt weg. Zaken komen, zaken gaan. Mensen komen, mensen gaan. Gemis komt, gemis blijft, maar verandert en verzacht.

Toch is het ook zo dat er weer vrolijkheid is, er weer lachen is, de humor weer wederkeert, ik weer kwaad kan worden, en weer een normale onverschilligheid aan de dag kan leggen voor zaken die een ander van levensbelang acht. Het cynisme is er weer, en het verbaasd kijken naar wat mensen doen, willen, denken en zeggen.

 

Claudia is nu puber. En dan ook daadwerkelijk een Puber, echt met de hoofdletter P! Ze heeft af en toe een onvoorstelbaar grote mond. En heel gelukkig ben ik dan als voogd, nieuwbakken vader, en deeltijdse opvoeder, het “Claudia-is-zielig”syndroom voorbij!

Pubers….. Zoals iedereen die ze meemaakt weet. Maar soms dan ook weer: ach kijk nou, die pubertjes toch…

 

Zoals een gestorven geliefde of naaste het verdient in liefdevolle herinnering te blijven bestaan, zo verdienen de levende mensen het te leven in alles dat het leven brengt, schenkt en neemt.

 

Vandaag is het 24 september, en de herfst laat in volle kracht in één spectaculaire regenspetterende herfststormactie z’n bestaan zien. Prachtig, geweldig, spiritueel, sensationeel! Kameraad Herfst, een kunstenaar in kleur en beweging!

 

Het leven gaat verder, en het leven is mooi.