Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 22-8 t/m zondag 4-9-2011

 

Wat me dit jaar tijdens de zomerbloeiperiode opgevallen is, is dat een aantal bloeiende kruiden véél intensiever van kleur was dan eerdere jaren. Vooral de kleurtonen van violet tot en met diepblauw-violet en paars waren veel intensiever van kleur dan normaliter. Ook hiervan de complementkleuren lichtgeel, okergeel tot met het mooie heldere groengeel hadden dat verschijnsel.

Het was echt iets dat me opviel, en me verbaasde. Eerst dacht ik als goede hypochonder zijnde uiteraard dat er iets met mijn netvlies niet goed zat. Maar bij het uittesten van de kleurinterpretatie middels gelijksoortige kleuren van kunstmatige aard op auto’s en andere geschilderde voorwerpen, zag ik dat het daar niet aan lag. Alle kunstmatige kleurcomposities waren als normaal. Het zijn dit jaar echt werkelijk puur een vrij groot aantal van de bloeiende kruiden die zich intensiever en dieper van kleur uiten dan eerdere jaren.

Ook sommige kleurtonen dieprood hadden dat trouwens dit jaar. Hoe het komt? Géén idee.

 

Hetzelfde kleurfeit constateerde ik bij een aantal groentinten van kruiden, sommige grassen en struikachtigen. Niet bij bomen, heel vreemd.

 

Naar zoiets verbazingwekkends én moois kan ik uren per week kijken, dagelijks tijdens het richting de noeste arbeid lopen door de seizoenen heen. Maar ik begrijp niet hoe dit kleurgebeuren ontstaan kan. Het is een vreemd verschijnsel, en ik vraag me af of er meer mensen zijn die dit opgevallen is.

Misschien dat de uitzonderlijk natte zomer het veroorzaakt heeft, dat is een omstandigheid die anders is dan gewoonlijk. Dan is de grond natter, en komen er met het water mee meer soorten stof en chemicaliën uit de lucht naar beneden. Ik noem maar wat.

Maar waarom dit alleen bij de geeltinten, violet- en blauwtinten, en sommige groen- en roodtinten is: je ne comprends pas du tout.

Bij een aantal witbloeiende kruidachtigen constateerde ik het trouwens ook. Als ik het goed gezien heb, waren dat de witte kleuren die je kunt interpreteren en zien als eigenlijk héél lichtblauw of -violet. Die wittinten zagen er bij sommige bloeiende kruidachtigen écht intens wit uit! Een schitterend gezicht!

 

Maar ik vraag me toch echt af hoe zoiets mogelijk is, en of er meer mensen zijn die dit gezien hebben of wie het opgevallen is.

Ik hoop dat het er volgend jaar weer zo uitziet, het is leuk en intrigerend om te zien. Net of die bloemetjes, grassen en struiken heel subtiel licht geven! Dat is niet zo, maar ik weet het even niet anders te beschrijven.

 

Wat ook leuk was, was een bezoekje dat ik twee weken geleden bracht aan het [Heiligenbeeldenmuseum] in de Parklaan. De link naar dat museumpje staat al een tijd op mijn site onder [Regionale Links] maar ik was er zelf nog nooit wezen kijken.

Het is een bijzonder opmerkelijk museumpje, met een zeer opmerkelijke beheerster/eigenaresse.

Elke dag van het jaar heeft in het katholieke geloof een eigen heilige, en de beheerster van het museumpje kende van elke dag de bijbehorende heilige uit het hoofd. Ook de eigenschappen van die heiligen kende ze, en de zaken waar die heiligen voor stonden. Heel apart en interessant allemaal, zéker voor mijn heidense kop! Verbazingwekkend ook, ik had er tot op heden eerlijk gezegd geen idee van dat er zoveel heiligen bestonden in de katholieke kerk. Veel van die heiligen zijn een niet heel aangename dood gestorven hoorde ik. Maar dat onaangename sterven geldt natuurlijk ook voor veel mensen die juist weer slachtoffer waren van de katholieke kerk in de tijd dat deze wereldse macht bezat in onze contreien.

Ook de protestanten lustten destijds trouwens pap van het veroorzaken van onaangename wijzen van doodgaan! Er zijn heel wat vierendelingen, levende verbrandingen, heksenwagingen, levende huidafstropingen etc uitgevoerd omdat mensen anders dachten dan dat de gevestigde religieuze orde wilde dat ze dachten.

Het is te vergelijken met hoe de islam zich in de huidige tijd in een aantal landen gedraagt waar ze wereldse macht bezit. Zoiets is in het kader van humaniteit dan ook tot nader order een sterk ongewenste zaak denk ik. Er zal in die religie eerst ook een vorm van verlichting door de gelederen dienen te trekken voordat ze verantwoord vormen van macht kan dragen.

Tenminste, áls religie al macht zou moeten dragen natuurlijk. Scheiding van kerk en staat is een respectabel westers uitgangspunt. Ooit zullen de cohorten van SGP en islam zich daarnaar moeten voegen.

 

Aan de andere kant: als die religies zich daadwerkelijk zouden gaan voegen naar hetgene dat overheden zeggen waar ze zich naar dienen te voegen, dan verloochenen ze natuurlijk wél hun religie en trouw aan hun God.

Aanpassen aan wat welke overheid dan ook zegt, houdt zeg maar voor die gelovigen sec in dat ze de Mark Ruttes, Job Cohennen en gruwels als de Alexander Pechtolds van de samenleving als bovenschikkend aan hun God zouden moeten gaan beschouwen. Dat is niet mogelijk natuurlijk, op dat moment houden ze namelijk op gelovigen te zijn.

Het is een onoplosbare probleemstelling. Een opponentenstelling in mentale belangen waarin ik feitelijk de gelovigen vierkant gelijk geef, doch waarin ik vanuit praktisch en vrijzinnig oogpunt juist de seculariteit van de overheid gegarandeerd wil zien.

 

Maar terug naar dat Heiligenbeeldenmuseum: tijdens mijn rondleidinkje aldaar kwamen er twee oude dames binnen die vanuit Limburg naar Enkhuizen gereisd waren. Het waren twee zussen, en ze hadden 4 uur in de trein gezeten om dit museumpje te kunnen zien! Vier uur, ongelooflijk!

Ook die twee beminnelijke Limburgse dames wisten veel te vertellen over het katholicisme. Vooral ook door dingen die ze zelf nog meegemaakt hadden in hun eigen jeugd. Rituelen en rituele handelingen van vroeger, gedragsregels voor jongens en meisjes, kruidenbosjes bij speciale dagen in naam van sommige heiligen: ze wisten het allemaal. Heel geinig, heel interessant om te horen, en uiterst verbazingwekkend allemaal!

Kortom: het was een interessant geheel die dag.

 

Tja, en voor de rest kan ik zeggen dat de vakantie voorbij is en de noeste arbeid weer een aanvang heeft genomen. Helemaal niet slecht: regelmaat, werk en orde houden een mens gezond heb ik gelezen.

Wat ik ook gelezen heb is dat de chemische componenten van sommige inktsoorten welke gebruikt worden voor tatoeages, mogelijk kankerverwekkend zijn. Daar ben ik dus weer mooi klaar mee, zelf heb ik namelijk ook hier en daar van die vrijwillige inktvlekken in mijn huid. Hopelijk krijg ik niet dat kankereffect dat ik gelezen heb. Door Inge weet ik nu hoe onprettig het sterfproces is dat erbij hoort, en dat is dus een understatement. Het is gruwelijk en onmenselijk.

 

Laatst was ik even bij het graf van Inge aan het kijken. Dat doe ik niet heel vaak, Inge zit meer in mijn gedachten dan dat ik voor nagedachtenis een graf of iets anders materieels nodig heb.

In mijn hoofd bewaar ik de levende Inge. De Inge waar ik van hield, met wie samen ik zoveel dromen had en toekomstplannen maakte. De Inge met wie samen ik zo’n enorme lol en incorrecte humor kon maken, en met wie samen ik zo kon lachen.

Een graf representeert de materiële Inge. De Inge die dood is, en wier resten onder die steen in dat familiegraf liggen te vergaan.

Het zijn twee verschillende realiteiten, de één niet minder realistisch in beleving dan de ander.

De dood is een daadwerkelijke grens, een granieten voortbewegende muur die nietsontziend alles op z’n route wegvaagt dat ooit waarde gehad heeft of als waardevol gevoeld is. Niets en niemand ontkomt, en niets is meer dan iets of iemand anders.

 

Als iemand zijnde die ervoor gekozen heeft vanuit de verlichte β-wetenschapsinsteek te denken, heb ik ervoor gekozen alles op waarheden, letterlijkheden en feitelijkheden te beoordelen en onderzoeken. Interpretatie telt en geldt niet, stellingen doen niet mee, het gaat om waarheid en feitelijkheid.

Toch twijfel ik steeds vaker of met die keuze en insteek de realiteit in haar complexiteit, geheelheid en werkelijke aard wel eer aangedaan wordt. Er klopt soms iets niet, maar ik kan er de vinger niet op leggen.

Het is soms alsof interpretatie wel degelijk geldt. Alsof, zoals bij de kwantumtheorie (theorie dus!), de waarnemer het waargenomene beïnvloedt puur en alleen door het waarnemer zijn.

Maar omdat dit vandaag door enorm slaapgebrek boven mijn pet gaat omdat ik gister geen zin had om op te staan en naar bed te gaan, denk ik daar later nog wel eens een keer over na.

 

Misschien nog iets schrijven over een verschijnsel, in ieder geval nog een grote mok tijmthee drinken, en eventueel nog een keer of tien al die achterlijke programma’s van de televisie langszappen, ik zie wel.

Morgen werken, en zolang dat kan gaat het goed. Overmorgen de meiden weer naar school. Claudia voor het eerst naar het voortgezet onderwijs, naar de RSG.

Het zal me allemaal weer benieuwen, en ik wens u een goede week toe.