Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 3-8 t/m 9-8-2009

Maandag de 3e: Wat ik nu zo ontzettend irritant vind is het volgende:

In 1989 was in de Verenigde Staten 8% van het totale Amerikaanse kapitaal in handen van 1% van de Amerikanen. Na 1989, toen het tegenwicht van een andere zienswijze op de samenleving ineenstortte, is die verhouding veranderd. Nu is 25% van het totale Amerikaanse kapitaal in handen van die 1%. De rest van de Amerikanen moet het met de overgebleven driekwart doen.
Het deel wat nu 25% is groeit nog steeds, en die driekwart krimpt dus. Die ontwikkeling is nog steeds gaande.

Het "leuke" van bovenstaande is dat diezelfde ontwikkeling ook in de EU en in Nederland gaande is. Nadat de bevolking een aantal jaren lang non-stop van de overheden hoorde dat individualisering van de burger en calculerende burgers het heil van de toekomst waren, is de bevolking hierin gaan geloven.
In Nederland is dit in onze hersenen geramd door PvdA-premier Wim Kok in de paarse kabinetten. Dit is n van de grote signalen dat de PvdA een ultrakapitalistische partij is, die om dit soort dingen in niet zo hl vroegere tijden door rood terrorisme terecht keihard aangepakt zou zijn. Maar in die tijd durfde die partij nog niet zo te praten en handelen, dapperheid is nooit echt deel geweest van die groepering....

Maar het is niet de PvdA die dit doet. Knechten voeren alleen maar opdrachten uit, wat gezegd wordt dat gebeuren moet omdat het goed zou zijn. Het gaat om de overheid en de geldmacht er achter. Dat heeft niets met complotdenken te maken, maar is heel gewoon de dagelijkse realiteit.

Als je die dagelijkse realiteit heel dicht bij huis wilt halen als aanschouwelijk praktijkvoorbeeld, dan zou je in dit geval dus naar Enkhuizen moeten gaan kijken.
In Enkhuizen is de laatste jaren steeds meer algemene grond, vrij toegankelijk publiek bezit dus, door de overheid verkocht aan particulieren. En dan niet gewoon particulieren, maar particulieren met geld. Veelbezitters dus. Dan wonen weinig mensen op veel grond.
Dat houdt in dat er steeds minder publiek bezit overgebleven is voor de rest van de mensen, er is steeds minder publiek bezit en voorl publieke ruimte overgebleven voor de niet-veelbezitters. Oftewel, het is krapper geworden voor Jan met de Pet. In de letterlijke zin!!

Het SMC, havens, grond, gebouwen, stranden en water, vervoersbedrijven, ziekenhuizen, telecom, post, gas-, water- en lichtbedrijven: het is allemaal overgegaan van publiek bezit in particuliere handen. Een gigantisch kapitaal dat bezit was van de mensen met z'n allen, is in winstgevende handen overgedragen van kapitalistische veelbezitters. Mensen en groepen die zveel bezaten dat ze dit konden kopen van overheden, en daardoor nu ng meer bezitten...
Bezitten wat van u en mij was! Wij als niet-veelbezitters zijn dus armer gemaakt, heel veel armer gemaakt. Door de overheden, kapitalistische overheden met een papieren sociaal masker.
Dank u, Wim Kok en soortgenoten!

Het wordt krap in dit land. Er is steeds minder vrij toegankelijk Nederland over, steeds meer Nederland is in handen van heelveelbezitters. De grote massa is gedwongen zich te bewegen in het krimpende vrije stuk Nederland. Onze overheid doet ons dat aan, en zelfs sukkels als ik in gemeenteraden hebben er aan meegewerkt.
In de vorige raadsperiode meldde ik dit wel eens aan collega's, maar de enigen die toen wilden begrijpen waar ik het over had waren Ren van der Pluym die nu GroenLinks is en mijn partijgenoot Jos Tesselaar. Jos dacht er sowieso hetzelfde over, en hij is een doctorandus en geen plebs zoals ik!
Waarschijnlijk zou nu Christian Bokhove het ook willen aanhoren en begrijpen, het heeft wel iets SP'erigs wat ik hier zeg.

In Nederland lopen we binnen de EU voorop met de trend die ik beschreven heb die ook in de VS plaatsvindt. We moeten dan ook niet vergeten dat de VS is gemodelleerd naar wat Nederland altijd is geweest qua systeem. Het stukje na-oorlogs sociaal zijn is een kleine zijsprong van Nederland in het normaliter immer n van de meest kapitalistische en mensen uitbuitende landen geweest te zijn.
Nu zijn we dat (nog) niet, maar we zijn wl weer hard op weg naar de oude en voor dit land normale status die we altijd gehad hebben. Het wordt nu alleen minder herkend omdat mensen niet kunnen geloven dat ons landje werkelijk zo zou kunnen worden en zijn. Ja dus, dat kan wel.

Het klinkt lullig, maar ons sociale intermezzootje van een jaar of zestig, zeventig,  hebben we niet aan ons eigen sociale gevoel te danken gehad. Hoe bizar het ook klinkt, maar de realiteit is dat in 1941 de basis voor ons sociaal stelsel is ingevoerd door de barbaarse nazi's. Ontslagbescherming, betaalde snipper- en vakantiedagen, een ziekenfondsstelsel, een antimonopoliewetgeving, vrij toegang tot onderwijs, en dat soort dingetjes. Uiterst luguber.....!

Het wordt een zootje, en het wordt ook tijd dat slimmeriken er eens iets aan gaan doen. Straks kan het niet meer. Dan loopt er in alle vrijheid, natuur en ruimte een uitbuitende gezonde rijke elite rond; naast een door milieuvervuiling en voedselmanipulatie gedegenereerde grote domme meerderheid in versteende leefomgevingen. Ik heb geen zin om zo gemaakt te worden.

Dinsdag de 4e en woensdag de 5e: Jaren terug, echt hl veel jaren terug, werkte ik bij een plasticverwerkend bedrijfje op bedrijventerrein Krabbersplaat hier in Enkhuizen.
In dat bedrijfje verdiende ik niet bijster veel, maar ik had het op n of andere manier wel enorm naar mijn zin. Wat dat betreft was ik destijds niet heel veel anders dan hedentendage, ik klaag niet snel over geld en dat soort dingen. Ik besta gewoon.

Van het salaris dat ik daar verdiende kon ik m'n roestige krakkemikautootjes betalen, m'n weekendje betalen, m'n pakkie shag betalen, mijn eten en drinken betalen, plus af en toe evengoed wat extra's doen. Overal heen rijden bijvoorbeeld, de brandstof kostte toen zelfs voor mij een maar een drol. Meer hoefde ik niet, ik dacht gewoonweg niet na over meer hebben of krijgen. Ik had lol.

Natuurlijk had ik veel meer geld kunnen verdienen, als ik maar de HTS in Alkmaar gewoon tot het einde toe afgemaakt had. Maar ik kreeg op een dag genoeg van electronica, schemaatjes, vervangingsschemaatjes, natuurkunde en electromagnetisme, de aanstormende digitale techniek, tyristors, en stroompjes en spanninkjes. M'n schoolgenoten in de trein praatten over niets anders, feestjes met schoolgenoten gingen over niets anders, en in de pauzes ging het over niets anders. Ik baalde van die saaiheid, en verveelde me kapot.
Op een dag zei ik dus tegen mijn moeder dat ik de samenleving van onderaf wilde leren kennen omdat ik anders, als ik ooit bovenaan kwam, de boel niet zou begrijpen. Dat ik daarom stopte met die HTS, en zo het leven zou leren begrijpen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik vond via het Arbeidsbureau in Enkhuizen (toen nog) een baantje in dat plasticbedrijfje, moest me daar tebarsten werken, en vond het leuk. Af en toe verkering met een meisje, af en toe samen wonen met een meisje, af en toe samen met kameraden in huizen of op zolders wonen en feesten, uitgaan, en het was allemaal nogal frank en vrij. Daarnaast keihard werken voor de centen, en dat was ook okee!

Op een dag, nu 22 jaar terug, leerde ik mijn ex-vrouw kennen. Zij was een aantal jaartjes ouder dan ik, was moeder van een jongetje van negen en een meisje van zeven, en had dus een ander soort leven dan ik. Op zeker moment kwamen wij samen te wonen, en toen begon ik te merken dat iets meer geld omhanden hebben in sommige opzichten de boel toch wel wat zou verlichten.
Wel, nogmaals: zo gezegd, zo gedaan. Ik ging 's avonds overwerken, ik ging zaterdags werken, en zo kwam er ineens een stuk meer geld binnen elke maand.

Mijn collega's waren het in meerderheid niet eens met overwerken en zaterdags werken. Ze wilden datzelfde geld voor de gewone werkweek. Die was in dat bedrijf 42 uur per week. Men kent dat wel: onrust op de werkvloer, mensen die gaan praten ipv werken, in de pauzes (schaft in onze taal) werd er alleen nog maar over meer geld en meer snipperdagen gepraat, en het was allemaal roerig.
Mij boeide dat allemaal niet zo erg. Ik was thuis de tuin aan het herinrichten, samen met wat intussen mijn vrouw geworden was het huis aan het opknappen, honden aan het uitlaten, kindertjes leren aan fietsen te sleutelen, en dat soort zaken.
Mijn vrouw en ik luisterden veel muziek, praatten erover, en daarnaast deed ik wat ik altijd al gedaan had, ook in zeer drukke feest- en barreltijden: boek na boek lezen. Alle soorten boeken, over alles: fictie en non-fictie, literatuur en wetenschap, politiek en geschiedenis.
Wat ik wl leuk vond, was anti-kapitalistische spotprenten tekenen. Toen al zelfs! Maar zonder boosheid, het was toch voornamelijk het tekenen zelf dat het leuk maakte.

Maar mijn collega's besloten op een gegeven moment en masse om met een ruime delegatie naar de directeur te gaan na werktijd, en aan hem harde eisen te gaan stellen over meer salaris en meer snipperdagen. Vuisten op tafel, felle blikken, al die dingen moest het worden.
Tot mijn verbazing werd ik mede als "vrijwillig" delegatielid aangewezen, en tot mijn nog grotere verbazing zou ik volgens hen het voornaamste woord moeten gaan voeren.... Daar zat ik niet op te wachten, maar ja. Vermoedelijk kwam dat door die tekeningetjes, die geven toch iets weer natuurlijk.

Om vijf uur gingen we met 5 man naar boven. Directeuren zitten altijd boven, zoals men weet. Net als burgemeesters, wethouders en minister-presidenten. Allemaal een stukje dichter bij God dan het gewone werkvolk. God woont namelijk niet onder de werkvloer zoals iedereen waarschijnlijk wel begrijpt, maar vlak boven het dak in de hemel.
Naar boven ging via een tweedelige trap. Twee trappen van ongeveer tien treden per trap. Men zal het niet geloven, maar op die 20 treden vielen vier man af van de 5-koppige delegatie. Op die twintig treden herinnerde n delegatielid zich dat hij moest voetballen, n herinnerde zich dat hij moest trainen voor fietsen, n herinnerde zich dat hij z'n vrouw beloofd had om op tijd thuis te zijn, en de vierde weet ik niet meer.
Uiteindelijk stond ik in m'n ntje voor de deur van de man die vlakbij God zat de hele dag. Terwijl ik niet eens echt van plan geweest was dat soort drieste dingen te doen. Ik wilde gewoon nieuwe boompjes in de tuin planten, en zaadjes zaaien van duizendschonen.

Maar ik klopte toch maar aan, en hij riep "Binnen!" De "hij" heette Louis Maas, en hij had een vrij sterk Amsterdams accent. Logisch natuurlijk, hij was ook Amsterdammer.
Hij vroeg me waar "die anderen" waren, hij had duidelijk gezien dat we net met een hele ploeg naar boven gingen! Durfden we wel, met een hele ploeg tegen maar ntje naar boven! Oeps... Had ik dat?!
Maar ik vertelde dat ze niet konden door sport en vrouw, en dat ik daarom hier alleen gekomen was. Ik vertelde ook waarom ik gekomen was, en wat er gewenst werd. Hij vroeg of ik ook meer geld wilde en eiste. Daarop antwoordde ik dat ik niets eiste, maar dat meer geld altijd welkom was natuurlijk. Bij wie niet tenslotte? Het waren de jaren '80!
Hij zei toen dat ik er 300 gulden per maand bruto bij kreeg, een grt bedrag in die tijd om zomaar meer te gaan verdienen als fabrieksarbeider! Maar dat kreeg ik dan wl als enige. Omdat ik hard werkte, niet zeikte, en alleen durfde te komen terwijl de rest ineens weg was. Daar overheen kreeg ik een door hem betaalde opleiding Bedrijfsorganisatie...
Hij zei dat als de rest meer wilde, ze dat zelf maar moesten komen vragen. Dat ze als ze als ze dat niet deden, het blijkbaar niet echt wilden.

Zo liep dat dus af. Ik had meer geld, een heel stuk meer geld ineens. Plus een zeer nuttige door de baas  betaalde opleiding. Mijn vrouw blij natuurlijk! Ik in eerste instantie voornamelijk beduusd en verbaasd, maar later ook blij natuurlijk. Zoals ik zei, het waren de jaren '80!
Louis Maas had het goed aangepakt. Hij liet mensen voor zichzelf opkomen, gaf degene die wilde presteren meer dan anderen de mogelijkheid middels een opleiding, en splitste ook nog eens de mensen in het kader van "verdeel en heers". Top!

Mij leerde hij toen de les dat je het in het leven f zelf moet doen, f in geval van een gezamenlijk omschreven doel samen moet werken. Ertussenin zit niets.
De groep waartoe ik destijds "behoorde" was vastbesloten samen te vechten voor een gezamenlijk doel, en liet het gezamenlijk afweten.
Ik stond zoals altijd ineens naast de groep, en deed anders dan de groep. Maar het was de groep die afweek van wat het plan was, niet ik. Ik deed wat de bedoeling was.
Met andere woorden: ik was in mijn ntje de groep, en de groep was niet meer de groep.

De groep is niet altijd die meerderheid van personen, ook al kunnen die harder schreeuwen. De groep is degene die doet wat de groep moet doen, waar de groep om bestaat.

Die les van Louis Maas ben ik nooit vergeten, en ik denk er de laatste tijd zomaar vaak aan.
Als Louis Maas nog leeft: Bedankt!

Donderdag de 6e en vrijdag de 7e vond ik het maar warm. Op n of andere manier veroorzaakte dat op m'n werk en thuis dat ik zin kreeg om weer te gaan roken, heel typisch. Niet dat ik er weer mee begin, gestopt is gestopt. Neem ik aan althans, ik wil op zich niet meer roken ondanks dat ik er zin in heb.
Maar helaas pindakaas: eens een junk, altijd een junk. Daar is niet n mens een uitzondering op, en dus ikzelf ook niet. Maar dat is niet gelijk aan wederom actief het verslavende produkt in consumptie nemen.
Dus rook ik nog steeds niet. Nu al sinds vorig jaar 1 juli niet, en dat schiet al aardig op zo!

Afgelopen week kreeg ik van Stella Quasten nog een herinnering aan dat we als raad uitgenodigd zijn om bij de besloten aftrap van de Waterweken aanwezig te zijn. Wij zouden daar moeten fungeren als bijproduct of zo, en ook in morele opdracht van collega's gaan collecteren.
Nu is het eerlijk gezegd helemaal niet erg om te functioneren als bijproduct, wat mij betreft integendeel zelfs. Het merendeel van het leven functioneren we als mens in bijna alle situaties die we bijwonen als bijproduct. Het bijproduct zijn is een geweldig gevoel, je ziet alles van binnenuit maar staat er feitelijk wl buiten. Het leven is dan n grote film of dik boek dat je kunt interpreteren ipv dat het hetgene is dat zich altijd en eeuwig weer onverbiddelijk opdringt in je eigen leventje op tijden en plaatsen dat het niet uitkomt.
Het maakt duidelijk waar we als mens staan: nergens. We bestaan in de letterlijke zin nauwelijks tot benaderend van niet. Dat is een mooie plaats in het geheel; duidelijk, eerlijk, en realistisch.

Maar in ieder geval, die besloten aftrap waar ook vrijwilligers n mensen die last gehad hebben van bruggenbouw terecht op uitgenodigd waren, ben ik niet heengegaan. Richting herinneraarster Stella heb ik duidelijk gemaakt dat ik mezelf op zo'n besloten iets niet in staat acht me aan te passen aan de normale gedragsnormen. Soms heb ik wel eens last van nogal plurkse, knurftige en botte gedragseigenaardigheden in de omgangsvormen, zonder mij bekende oorzaak en zonder dat ik dat mezelf bewust ben. Dat past op een dergelijke gelegenheid niet vind ik. Je moet als mens je eigen onvermogens en discapaciteiten kunnen en willen zien wat lijkt me.
Buiten dat kwam vandaag ook de dochter van m'n vriendin dit weekend weer bij me, en ik heb geen zin om dt om de haverklap af te gaan zeggen. Dat kind heeft me meer als basis nodig dan dat de Waterweken behoefte aan een Hans Langbroek hebben lijkt mij.

Verder ben ik nog steeds van mening dat we overconsumeren. Niet alleen in kopen van onnuttigheid, overdadig uiten van meningen in korte frases op allerlei discussiesites, in vermeend benodigde mobiliteit en in het recht denken te hebben op vakantie te kunnen gaan, maar ook in het communiceren.
Het communiceren met Hyves, MSN, smsjes, allerlei chatsites, en het laatste aan het front en aan het gewelf van oppervlakkigheid: Twitter, maakt volgens mij communiceren tot een term die niet meer de lading dekt van wat communiceren tot voor een paar jaar terug inhield.
Zaken als die sms'en: het is eigenlijk te gek voor woorden dat we met z'n allen tientallen miljoenen euro's per maand uitgeven om n- en tweeregelige berichtjes rond te sturen naar mensen die daar niet op zitten te wachten, en er ook niet wezenlijks aan hebben. Het is een gigantische, decadente verspilling van energie, grondstoffen, tijd, geld, en diepte in communicatie. Losgeslagen, en we hebben het met zijn allen niet eens meer door! We zijn het gewoon gaan vinden....

Als mijn laatst voor de zoveelste keer afgesloten mobiele abonnement afloopt over twee jaar, dan nok ik ermee denk ik. Al dat geld, al die tijd, al die onzin die ik via GSM- en UMTS-masten de wereld ingestuurd heb: volslagen idioot gewoon! Blindheid overheerst, waanzin is de norm, het pierebadje der infantiliteit is onze verblijfplaats geworden. Wij zijn met z'n allen massaal gek geworden, lemmingen op weg naar de geestelijke afgrond en het mentale niets.
Die hele kleine minderheid die daardoor een steeds groter aandeel van het totaalkapitaal bezit van de Europese Unie, lacht zich een kriek en ligt in een deuk om al die naakte halfapen die met z'n allen als een roedel debiel krijsvolk achter elke electronische banaan aanrennen die ze in de Naakte Halfapenheul gegooid krijgen! En gelijk heeft die kleine minderheid, welbeschouwd. Het zijn tenslotte de apen zlf die rennen, vrijwillig.

Zaterdag de 8e kwam kameraad co Peter van Petra 's ochtends langs, en bekeek wat techno-dingen waar hij weer beter, vlotter en efficinter in is dan ik. Daarbij hebben we leuk wat ge-ochtendteuterd met een ochtendbakje koffie, en zo ging deze zaterdagmorgen langzaam voorbij naast de onvermijdelijke npersoonshuishoudendingen die te doen zijn in relatie met weekendkinderen van nergens om denkende pubersnit....

Soms vraag ik me af of iedereen dat nou heeft wat ik heb. Af en toe lijkt het, vooral op m'n werk, net of ik vergeten ben dat Inge dood is. Dan heb ik als er iets geks of vreemds gebeurt de neiging dat snel aan Inge te smsen, als grote gein. Ineens besef ik dan dat ze dood is, en dan is het net of je een schop in je maag krijgt.
Claudia heeft dat ook. Ook dat ze soms op straat een fractie van een seconde denkt dat ze haar moeder ziet. Bar zoiets, k*t.
Het lijkt wel of het allemaal juist erger wordt in plaats van dat het langzaam minder wordt. Maar erger op een andere manier dan het directe erg dat gebeurt bij het sterven zelf en de onmenselijke tijd ervoor. Het is niet uit te leggen, niet voor mij in ieder geval.
Het zal allemaal wel normaal zijn vermoed ik, geen idee. Het is niet leuk.

Het besef dat het voor mij nog steeds vanzelfsprekend is dat mijn ouders bestaan en me overal in bijstaan als dat nodig is, en dat Claudia gewoon cht haar moeder kwijt is, is soms te groot voor woorden. Het ineens doordringende besef dat ze er gewoon naast stond dat Inge stierf, en het beeld erbij hoe dat ging en hoe dat was, het zit steeds voor het beeld dat de wereld op mijn netvlies legt.
Soms merk ik dat mijn gedachtenwereld benvloed wordt door alles van het afgelopen jaar. Cynischer, zachter maar k harder, illusies verwerpend, droombeelden afwijzend maar ergens stellen en hpen dat dromen de VanderWaals- en Lorenzkrachten zijn die onze wereld bij elkaar houden.
Ik kan niet goed meer tegen onzin, en tegen dingen die gebracht worden als zijnde waar terwijl ze gewoonweg totaal onwaar zijn. Gestoorden die doen alsof anderen allemaal gek zijn en andermans levens beschadigen, en die de wereld een minder mooie plaats maken kan ik minder goed velen; en glimlachende eigenbelangenbehartigers die dat verhullen onder onwaarachtig semi-Samaritanengedrag kan ik zelfs agressief van worden.
Op het werk, in politiek, in het dagelijkse leven: ik kan gel*l niet meer aanvaarden. Het heeft te maken met wat Inge haar sterven teweeg brengt en gebracht heeft in mijn hersenconstructie, maar hoe zoiets komt en werkt begrijp ik dus niet. Als je gedachtenwereld verandert, dan heeft dat uiteindelijk een biologische en neurologische (oftewel een technische) basis, dat weet ik wel. Net een auto die slecht optrekt, dat ligt niet aan de bestuurder maar aan een kapotte carburateur, onsteking of brandstofpomp oid.

Het is geen uiting van verbittering, geen afwijzend cynisme naar de wereld, geen terugtrekken uit het leven, en ook niet iets dat ik kan begrijpen en beredeneren. Het is iets waarover nagedacht moet worden, tussen alle dingen die gebeuren moeten door.
Tussen Claudia in stand houden door, tussen werken door, tussen mijn lokaal-politieke activiteit door, tussen huishouden door, tussen het nieuwe leven zonder Inge door, tussen haar dood verwerken door, tussen mijn huis nog moeten opknappen zonder tijd ervoor te hebben door, tussen Inge haar huis verkoopbaar maken door, tussen Claudia's erfenis in mijn huis kunnen opbergen en dat mogelijk maken door, tussen de economische crisis door, tussen rap verlinksende radicalisering in mijn visies door, tussen het kijken naar een tuin die ooit ontbost moet worden door, en simpel tussen eten, drinken en boodschappen doen door.
En daarnaast de ouders, de vriendinnen en kameraden, de familie en stieffamilie, de nieuwgeboren leventjes, en iedereen die iets betekent in mijn leven op de manier waarop ik met ze omga.

Ze noemen dat leven. Laatst las ik dat mensen die gescheiden zijn tientallen procenten meer kans hebben op chronische kwalen, en mensen van wie de partner overleden is ng meer. Het geval wil dus dat ik n gescheiden ben, n dat m'n partner gestorven is. Dat kan leuk worden, maar niet alleen voor mezelf denk ik.
Ik vraag me namelijk af wat het onderzochte en gemeten effect is op kinderen van wie de belangrijkste ouder gestorven is. Dat ga ik onderzoeken, opzoeken en informeren. Zij en ik hebben nog een aardig eindje te gaan denk ik, het is een gezamenlijke weg tijdens die gang.
Wat daarna komt zien we wel. Als de chronische kwalen maar wegblijven voor ons alletwee.
Wij leven nog, en willen ook nog leven en kunnen leven.

Zondag de 9e: Als vaders tegen dochters nee zeggen, dan bedoelen ze ook nee! Duidelijk: N! Maar ze doen altijd ja...
Vanochtend vroeg bracht ik mijn dochter naar de veerboot in Harlingen omdat ze gisteravond ineens het idee opgevat had om voor een week naar haar vriendinnen op Terschelling te gaan. Die zijn daar in een tentje op vakantie.
Dus reed ik vanochtend met een auto vol dochter, slaapzak, luchtbed, en kleding voor een half jaar naar Harlingen. Zo gaat dat, zoals altijd. Ik wilde nog wel eindelijk een keertje uitslapen, daar kom ik nooit aan toe.

Ach, misschien "straks" in de AOW. Gezellig, uitslapen en dan de krant lezen met een bak koffie. Mooi naar buiten kijken daarna als die krant uit is, zien wie er allemaal langs lopen. En keer in de twee weken mijn dochter bellen, goed luisteren of dat wel gewenst of geaccepteerd is, anders n keer per kwartaal bellen. Heb je nog rgens menselijk contact mee....
Gelukkig is de WMO er tegenwoordig, met een Persoons Gebonden Budget. Met dat PGB kan ik dan zorgen dat er soms iemand over de vloer komt die er op let of ik niet onzindelijk word, niet vervuil in mijn eigen huis, niet onopgemerkt ziek ben of psychiatrisch gestoord raak, of niet weken dood in huis lig. Ik heb toch z'n zin in die glorieuze toekomst!

Wij worden steeds ouder als mens zijnde, en onze regering doet net of wij daarmee ook steeds langer jong zijn. Omdat er hier en daar een oude knar op een racefiets langsscheurt die vroeger geen zwaar werk heeft gedaan.
De rest zie je niet, die loopt met een rollator door een verzorgingstehuis of kart met een booster door een dorp. Die blijven vaker thuis omdat benen, rug of andere dingen die kapotgewerkt zijn pijn doen.
Het is allemaal geweldig, en als mens afgeschreven worden nadert langzaam het stadium dat er iemand kan gaan beginnen over of er in Nederland niet een maximumleeftijd gesteld moet worden aan het bestaan. Het is tenslotte toch z druk hier, ergens moet er een (financile) grens getrokken worden....
Oeps verdorie, nu ben ik degene die over die maximumleeftijd begint! Wel, van mij hoeft dat niet eerlijk gezegd. Nou ja, ik hou maar op. Anders komt er straks weer een mail van de PvdA naar Harry Wijchers over dat ik fascist, nazi, racist, of wat dan ook voor slechts ben.

Wat tof is, is dat co Peter van Petra mijn door hem geconstrueerde en ontworpen luidsprekers heeft afgesteld! Nu gaan wij, Hans Legiobroek, vanavond dus lekker muziekjes luisteren met die boxen exact mijn kant op gericht! Of een geschikte film kijken met geschikt geluid om tof te kunnen horen!

En voor de rest: op de Afsluitdijk werden dochter en ik vanochtend ingehaald door een aantal motoren, met een bloedgang. Ik reed rond de 130, en werd met een naar schatting zo'n 70 tot 80 km/u hogere snelheid ingehaald. Begrijpelijk, het was niet druk, die weg is breed en lang, en je gas een keer opentrekken als niet-oude motorrijders is geweldig als je van motoren en snelheid houdt!
Maar aan het eind van de Afsluitdijk stond de brug open. Die brug heeft slagbomen die automatisch open en dicht gaan, dat staat aangegeven op borden. Wij stonden in de rij te wachten totdat de scheepjes en bootjes langsgevaren waren, en zo ook de motorrijders.
De motorrijders gaven al voor die slagbomen lekker even gas, als teken dat ze er zin in hadden. Lekker scheuren, tof! Toen de slagboom open ging, is n der motorrijders direct opgetrokken. Maar klaarblijkelijk was de slagboom aan de andere kant nog niet open. De motor is er onderdoor gevlogen, en de berijder is tegen de slagboom aangeknald.
Die stalen slagboom lag helemaal in de kreukels, door het lichaam van die motorrijder die nu op de grond lag. Z'n kameraden stonden om hem heen, hij bewoog nog wel.
Een minuut of 5 later kwamen we de ambulance vanuit tegemoetkomende richting tegen.
Ik hoop dat die motorrijder het overleefd heeft, en dat het weer goed komt hem of haar.