Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 6-8 t/m zondag 12-8-2007

Maandag de 6e en dinsdag de 7e: Heel vroeger heb ik op school met geschiedenis een werkwijze van Julius Ceasar geleerd, namelijk het "Divide et impera". Oftewel "Verdeel en heers".

Aan deze woorden van die Romein denk ik wel eens als ik kijk naar onze samenleving. Als er al een machthebber zou zijn die uit zou gaan van het Divide et Impera, dan zou hij onze samenleving als ideaalbeeld zien wat dit betreft.

Om naties met veel mensen onder controle te kunnen houden is het adagium Verdeel en Heers nodig. Tenslotte is de massa sterk als deze niet meer te sturen is, dat hebben sommige machthebbers tot hun grote verdriet en vlak voor hun executies in het verleden aan den lijve ondervonden. De massa is een onstuitbaar beest als ze werkelijk in beweging komt. Dus het is noodzaak die onder beheerste omstandigheden chaotisch te laten zijn.
Redenen om dit te willen doen zijn behoud van macht en geld, die doorgaans aan elkaar gekoppeld zijn.

In grote massa's is het verdeel en heers makkelijk uit te voeren. Gooi er flink wat religies tegenaan die concurrerend zijn, bedenk wat politieke stromingen die elkaars tegengestelde zijn, geef de massa de volledige vrijheid die nodig is om de tegengestelde belangen die uit deze twee voortkomen uit te vechten, en hopla: Daar is het Verdeel en Heers. De crux van het verhaal is hetgene waar iedereen zo voor strijdt, de vrijheid. Die vrijheid is hetgene wat ons bestuurbaar maakt, is hetgene wat ons onderling verdeeld houdt, is hetgene dat de massa z'n kracht ontneemt. Juist door de ingrediënten religieuze vrijheid en politieke vrijheid... Het klinkt als een Kafkiaanse doem, maar toch ook weer niet. De vogel vliegt zelf in z'n kooi omdat daar z'n voerbak hangt, en denkt daarom vrij te zijn. De geest van Julius Ceasar telt met z'n 20 eeuwen opvolgers in Divide et Impera de centen die het al die tijd opgeleverd heeft, en ze lachen zich een kriek!

Ik denk dat als iemand het werkelijke kapitalisme wil bestrijden, hij de bewuste en onbewuste vazallen van dat kapitalisme (wat géén liberalisme is!) zal moeten gaan bestrijden. Die vazallen zijn degenen die groepen binnen de massa een illusie van gezamenlijk belang, en dus tegengestelde belangen aan andere groepen, aansmeren. Geestelijke en religieuze leiders, politici die populistisch bezig zijn, politici die groepen uit de samenleving al te sterk aan zich binden, captains of industry, drugshandelaren, en nog heel veel voorbeelden. Ze verdelen de massa in moslims, christenen, joden, hindoes, boeddhisten. In arm en rijk, in liberalen en socialisten, in naties, in über- en untermenschen. In alle vrijheid... Die ik ook niet kwijt zou willen!

Aan de andere kant: als die verschillen er niet waren, als die verdeeldheid er niet was, als die kleurrijkheid niet bestond, dan zou het een saaie statische boel worden. Waar voor kapitalisten geen cent te verdienen zou zijn. Eigenlijk dus wéér een Romeinse uitvinding: de sublimatie van het Brood en Spelen dat ze het volk gaven om zich te vermaken en tevreden te houden. De zoektocht naar het hogere, het vermaak, het brood, het altijd weer spannende en dus leuke gevecht om de belangen... Tja, ik weet het niet. Nog maar eens een tijdje over nadenken. Het klinkt allemaal zo Marx-achtig, en daar heb ik geen zin in.

Nog maar even een CDtje opzetten ter vermaak, een paar borrelnootjes tot me nemen als luxe naast het reguliere brood, m'n vrijheid botvieren op internet, en dan weer naar bed. Morgen werken....

Woensdag de 8e en donderdag de 9e moest ik door alle door Wilders en z'n moslimangst veroorzaakte commotie denken aan vroeger.

In de tweede klas van de lagere school, nu groep 4, kwam ik in Heerhugowaard op de Pater Jan Smitschool terecht. Heerhugowaard was destijds een dorpje met 6000 inwoners, en die school heette toen nog de Katholieke Jongensschool! M'n ouders hadden me na de verhuizing vanuit IJmuiden op deze school gezet omdat de Openbare School veel verder weg was.
De allereerste dag op die school ging de bel, en het bleek dat we in rotten van twee opgesteld werden op het schoolplein. In militaire pas ging het rot voor rot naar binnen de school in. Vol verbazing liep ik ook mee, en kreeg in de klas vol enkel en alleen jongens een tafeltje (met een inktpot vol inkt!) toegewezen. Ineens begon de hele klas met de handen gevouwen en de ogen gesloten een lang verhaal te vertellen, de juf die juffrouw Borst heette voorop als een soort souffleuze. Vol verbijstering keek ik het tafereel aan, trachtte het verhaal te verstaan en vroeg me in die innige verbazing af wat ze allemaal aan het doen waren. Juffrouw Borst zag na het gebeuren uiteraard een totaal verschrikt jongetje haar kant op kijken, en vroeg wat er was. Ik hakkelde iets van: "Waarom doen jullie dit?" Ze vroeg toen of ik nog nooit gebeden had, en na m'n "nee"-antwoord en dat ik niet wist wat bidden was vertelde ze dat de mensen als ze bidden met God praten. God, wat was dát nu weer....?!

Enfin, het drama eindigde na een paar dagen met dat ik blèrend thuis kwam bij m'n moeder met de sniffende mededeling dat ik niet wilde bidden, en dat ik niet met een God wilde praten die ik niet kon zien en die ik niet kende. M'n moeder schreef een briefje met het verzoek of ik toestemming kreeg om voortaan niet te hoeven bidden omdat ik dat absoluut niet wilde, en dat gaf ik de de dag erna aan juffrouw Borst. Die las het briefje, dreigde op niet één wijze met hel en verdoemenis en zei dat ik natuurlijk niet hoefde te bidden als ik dat niet wilde. Ze vond het niet erg, en zei dat iedereen nu eenmaal anders was. Dat was dus een katholieke juffrouw op een katholieke jongensschool in 1967! Later heb ik bij alle oorlogen die ik op één of andere manier vanzelf altijd gekregen heb (en nog steeds vanzelf krijg) met religieuzen van allerlei allooi, de (Nederlandse!) katholieken altijd met mildheid en genegenheid bezien omdat ik door hen ook altijd zo bejegend ben. Nederlandse katholieken zijn de mildste vorm van christendom in dit land, en dat is niet zo raar na een 1200 jaar andersom geweest te zijn. Ze hebben het wel een keer gehad. Ze zijn gruwelijk de baas geweest, en ze zijn gruwelijk vervolgd geweest. Daar word je wijzer van, en relativerender. Deze vorm van katholicisme mag ik wel, en ik accepteer het zelfs.... Doordat het ook vice versa zo is!

Maar ik heb me natuurlijk heel vaak afgevraagd waarom ik altijd weer in hevige strijd verwikkeld raak met mensen van wat voor een religieus allooi dan ook, behalve de vaderlandse katholieken. Meestal is het met soorten van gereformeerden en ook politieke stromingen die erop lijken als socialisten en zo.
Tot nu toe is m'n verklaring dat dit ligt bij het jongetje Hans dat van z'n ouders boeken kreeg over allerlei onderwerpen, en dat deze boeken verslond bij het leven. Het jongetje dat een microscoop kreeg van z'n ouders, en daarmee alles bekeek wat er te bekijken viel. Het jongetje dat van z'n vader alles over de natuur leerde in woord en daad, het jongetje dat van z'n vader alles over het heelal leerde. Het jongetje dat ademloos naar verhalen over Nederlands-Indië kon luisteren.
Dat jongetje is al heel vroeg geleerd te onderzoeken hoe dingen echt in elkaar zitten. En dat jongetje weigerde, en weigert, zomaar dingen te geloven omdat mensen die dingen zeggen. Dat jongetje weigerde, en weigert, dingen anders te zeggen dan dat ze zijn. Daar worden mensen kwaad om als dat niet is hoe ze graag zouden willen dat het is. De aarde is geen 6000 jaar jong, dat is klinkklare onzin. En er helemaal niet veel gedaan om drugsgebruik tegen te gaan, iets anders beweren is ook klinkklare onzin.

Religies verkopen, letterlijk gezien, vaak een grote dosis onzin en kleine stukjes waarheid. Een pater die me maatschappijleer gaf op het Petrus Canisiuscollege in Alkmaar, en tevens priester in de kerk was, zei dat ook gewoon. Hij vertelde dat de Rode Zee helemaal niet door Mozes gespleten was, maar ieder jaar deels droogviel door een bepaalde warme wind. Dat de Nijl ieder jaar door rode aarde en overstromingen een bloedkleur krijgt. Dat sprinkhanenplagen nog steeds voorkomen, dat zuigelingenziektes vroeger vaak epidemisch waren, dat veel ziektes die Jezus genas te wijten waren aan hysterie van mensen uit die tijd en dus van psychische oorsprong waren, en nog veel meer. Dat mensen die de bijbel letterlijk namen het helemaal totaal verkeerd deden, maar naar de intentie van het boek moesten kijken. Hij vertelde dat God waarschijnlijk geen persoon was, maar iets in onze eigen geest. Hij vertelde heel andere dingen dan dat ik gelovige mensen in m'n leven daarna allemaal heb horen vertellen. Deze meneer de pater was een katholieke priester, en ik mocht hem graag omdat hij dingen vertelde die steek hielden en hij niet van z'n leerlingen verwachtte dat ze zomaar in onzin geloofden... Top!

Wat een verschil dus met wat ik verder en daarna binnen die context allemaal heb horen beweren! Tegenwoordig het meest opzienbarend door allerlei soorten en richtingen van de islam, maar ook op een wat bescheidener en vreedzamer, maar niet minder overtuigde, wijze vanuit de diverse richtingen van het christendom dat losgeraakt is van het katholicisme in de loop van 500 jaar. Als heiden krijg ik de laatste jaren weer steeds meer heel langzaam de indruk dat ik niet meer geacht word me uit te drukken over dit soort onderwerpen als mensen zich eraan storen, en dat irriteert me mateloos. Het irriteert me omdat je op die manier blijkbaar niet de dingen mag bezien zoals ze letterlijk zijn, de wereld niet mag zien zoals de wetenschap haar heel langzaamaan steeds begrijpelijker maakt; omdat je heel subtiel gedwongen wordt in andermans illusies mee te gaan, en ieders waarheid maar moet zien als medewaarheid. Ook als er totaal niets van aangetoond is. Ik pik het gewoon niet meer. Ook niet wat betreft de politiek, en andere dingen. Het gaat me om kennis; kennis zonder goed-slecht oordeel erover te vellen. Gewoon kennis en begrip uit nieuwsgierigheid, meer niet. En dan kan ik gewoonweg niet begrijpen waarom zoveel mensen immer weder wél het goed-slecht oordeel over kennis wensen te vellen. Het is maar kennis. Dat zou leuk moeten zijn.

Nou, ik ga maar naar Donovan luisteren. Dat vind ik op dit moment wel leuk om te horen.

Vrijdag de 10e werd ik 's ochtends wakker, en de eerste bewuste gedachte die bij me opkwam was: "MAMMIEEEE!" De kennis dat ik 's ochtends naar de tandarts moest explodeerde namelijk fel in de angstkwabben van m'n brein...
Stoere taal bezigen op je website en de revolutie verkondigen is natuurlijk iets heel anders dan gewoon naar de tandarts moeten. De tandarts is zo'n beetje het enige waar ik bang voor ben, buiten af en toe een hypochondrische aanval na soms eens wat gezondheidswebsites gelezen te hebben 
 Na zulk sitebezoek mankeer ik ook altijd ineens van alles, en de personen in m'n omgeving worden dan tijdelijk niet goed van het gezeur dat ik produceer over ook hun kwalen en pijntjes. Dat gaat al jaren zo, en iedereen leeft gewoon nog zonder noemenswaardige klachten
Maar... ik had dus een gaatje! Weliswaar een heel klein gaatje, maar het is een gaatje! Ik heb bijna nooit gaatjes, er moet hooguit af en toe een oude vulling vervangen worden. Nu was er wél een gaatje. Voor mij als hypochonder zit er een soort Grand Canyon in m'n kies nu

Tja, ach, och. Een gaatje. Tja. Balen, maar ja. Het gaatje zit er. Een gaatje... Mammiéééé!

 

Zaterdag de 11e en zondag de 12e: Wat is er vrediger dan een weekendje ramen lappen en wc's boenen? Niets toch? En daarna een dagje kijken bij de zondagsmarkt, naar trekzakken luisteren en een biertje doen op het terras van het Ankertje? Mooi kleppen over bonobo's en chimpansees? Niets is toch vrediger? Mooi papa-weekend met je dochter en Petra en co, relaxed!

Dochter heeft nog twee weken vakantie, en dan komt het werk ook weer op haar af. Huiswerk, vroeger uit bed dan nu, repetities leren... Héél goed!

 

Op het terras had ik het er met Petra en haar co over, dat als de herfst langzaam aan de horizon naakt de activiteit ook weer langzaam opgevoerd wordt. Het gaat vanzelf, de doe-dingen komen uit zichzelf op je af. Vergaderingen, drukker op het werk, pc'tjes van mensen nakijken, klussen die uit het niets gecreëerd worden: het onstaat vanzelf als de herfst zich bewust begint te worden van het bestaan, als de herfst langzaam wakker wordt en zich realiseert dat het tijd wordt om de tandjes te poetsen, de spieren los te maken voor de komende zware arbeid. Op dit moment laat die herfst al één been traag het bed uitzakken... Ik hoop dat het niet het verkeerde been is!

Een razende herfst, een herfst die uit een onredelijke woestheid de mensen wil geselen en dakpannen in het rond zwiert, wekenlang regenslierten over pijnlijke fietsersgezichten striemt: het komt en in de verte al aan! Nog even genieten van de zomer...