Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 27-7 t/m zondag 2-8-2009

Maandag de 27e heb ik wat ik af en toe wel vaker heb tegenwoordig. Sinds Inge dood is, is het alsof tijd niet bestaat. Wel in uren, maar niet in weken en maanden. Het is eind deze week augustus, we gaan dan richting herfst.
Inge is 25 april dood gegaan, het is alsof dat een paar weken terug is. Maar dat was begin van het voorjaar. Deze zomer is in z'n essentie totaal aan me voorbij gegaan. Het "voelt herfst", zeg maar. Een onbegrijpelijk iets.

Soms word ik kwaad. Waarop weet ik niet, dus vul ik dat zelf in. Dan word ik kwaad op mensen, situaties, groepen, of op mezelf.
Dat kwaad wordt altijd gevolgd door een soort niets. Het is gewoon allemaal niet leuk meer. Wat mooi was is weg, wat ertoe deed is weg. Je bestaat, eet, werkt, denkt, besluit, doet je ding, maar de bezieling is weg.
Soms niet. Dan is die bezieling er even wel. Over Renolit, chemische troep die alles kapot maakt, over de Oude Gouw. Of over menselijkheid, over oude mensen. Over m'n dochter, de dochter van Inge. En anderen waar ik nog van hou en om geef.
Het is allemaal n grote klotezooi, en dat zal voorlopig wel zo blijven. Maar de wedstrijd gaat door, en is pas afgelopen na het fluitsignaal. Geen seconde eerder!

De afgelopen dagen heb ik twee films gezien waarin het voorbeeld en de voorganger van de christenen en sociaal-democraten een hoofdrol vervulde. De man die door hen gezien wordt als de zoon van God.
Die films waren "The Passion of the Christ" en "The last temptation of Christ". In die films is uiteraard het lijden, dat een majeure rol speelt in het christendom en in de sociaal-democratie, onvermijdelijk aanwezig. Maar er is ook iets aanwezig waar de christenen en de sociaal-democraten nog eens een keer goed naar moeten kijken als ze pretenderen te leven naar hun grote voorbeeld.
Namelijk dat hun grote voorganger van mensen hield, juist omdat ze mensen waren. Hij kon ze vergeven wie ze waren, wat ze dachten, wat ze in onwetendheid uitvoerden. Hij accepteerde dat mensen mensen waren, en daarin onvolmaakt waren. Dat mensen juist volmaakt zijn in hun onvolmaaktheid, en daarom gelijk zijn aan elkaar en deel zijn van de bedoelde God.

De christenen en sociaal-democraten van tegenwoordig zijn vergeten wat hun grote voorganger heeft gezegd, heeft gedaan, heeft bedoeld, en is geweest.
De christenen en sociaal-democraten van tegenwoordig stellen regels op over wat goede en slechte mensen zijn, over wat goed en fout denken is, over mensen die moeten veranderen en mensen die mogen blijven wie ze zijn, en stellen regels op over wie superieur is en wie inferieur.
De woorden gebruiken ze niet, maar moet een woord genoemd zijn om uitgevoerd te worden? Als ik zonder iets te zeggen iemand als vuilnis beschouw, ben ik dan beter omdat ik het niet zo benoem? Nee dus.

Als je zegt dat jij degene bent die de waarheid bezit, dan zeg je dat elk ander die een andere waarheid ervaart een onwaarheid bezit. Dat elk ander niet naar waarheid leeft en denkt, dat diegene niet weet wat is en niet is. Dan zeg je dat je beter bent en denkt, dan zeg je dat je superieur bent.
Als een christen meent als enige de waarheid te kennen, dan betitelt hij iedere andersdenkende als onwaarachtig.
Als een sociaal-democraat meent te kunnen zeggen dat een anders denkend mens minder denkt dan hij, dat een andersdenkend mens het niet waard is te doen wat de sociaal-democraat doet, dan is die sociaal-democraat een fascist die in superieur en inferieur denkt. Dan is die sociaal-democraat iemand die andersdenkenden als onwaarachtig ziet.

Deze christen, en deze sociaal-democraat, hebben niets geleerd van hun grote voorganger en voorbeeld. Ze zijn de blinden, de onwetenden, de hatenden, de verdwaalden, de moordenaars van volken en de moordenaars van hun eigen geest.
Maar: ze doen maar. Ieder z'n eigen spoor en pad. Als ze mij maar niet platwalsen, of de mensen waar ik van hou of waar ik om geef. Of de wereld voor een ander herscheppen in de hel die ze voor zichzelf in het blinde verschiet hebben.

Dinsdag de 28e ben ik, na eerst een VW Golf vol grof vuil weggebracht te hebben, eerst eens even de stad ingegaan. Gewoon lopen en kijken, niet denken. In de stad hoorde ik goede berichten over waar het bedrijfsleven in Enkhuizen mee bezig is! Ik hoop dat wat ik hoorde ook werkelijk wordt wat de intenties zijn, dat zou cht tof zijn! Samenwerkingsverbanden; het goud dat in onze stad op straat ligt, "verzilveren"..... Als dt waar wordt, halleluja!

Daarna heb ik dingen gedaan die met politiek te maken hebben, ondanks het zomerreces. Mijn hoofd begint langzaam weer in dat opzicht op gang te komen na een jaar van voor mijn doen mentale afwezigheid door angst en verdriet.
Lopend door de stad kreeg ik al om me heen kijkende ook ideen en invallen in mijn hoofd. Hoe dat kan weet ik ook niet, zo werkt gewoon mijn brein.
In die ideenopvangtoestand en -hoedanigheid ben ik doorgaans enigszins autistisch overkomend denk ik, je moet echt 5x "Hoi Hans" roepen voordat ik iets waarneem dat richting mij komt.

Ook sprak ik iemand waardoor ik motivatie had en kreeg om dat over die jeu de boules wat krachtig door te blijven zetten via de insteek en intentie die ik ermee heb, volgens mij is er best wel animo voor onder mensen namelijk.

Maar morgen naar Walibi met de meiden. Pretparken en kermissen zijn voor mij altijd al een herrienonsense gruwelervaring geweest, ik hou helemaal niet van dat soort dingen. Vroeger als kind was ik al niet bijster gecharmeerd van de kermis, al was met mijn vader in de rups om een kwastje van de bal af proberen te trekken wel leuk.
Maar om gigantische overtrokken toegangsprijzen te betalen om in een electrische en hydraulische constructie te stappen die je heen en weer of op en neer botst en hotst, ik zie er gewoonweg de lol niet van in. Het ligt voor mij in dezelfde orde als vroeger het verplichte nummertje stijldansen waar je destijds heen moest van je ouders. Voor je algemene ontwikkeling.
Het in de maat van muziek lopen via een verplichte route en met een verplichte manier van lopen en je voeten neerzetten, dat beviel me totaal niet. Nu nog niet, net als die hydrauliekinstallaties. Voor mij is het totale onzin, en waarom het bestaat begrijp ik gewoonweg niet.

Maar: de meiden hebben er zin in. Dus we gaan gewoon. Plezier maken voor 28 euro de man in een bak ijzer die op en neer gaat zonder dat je zelf kan sturen of mennen.
Ik heb ineens trek in een peuk.

Woensdag de 29e ben ik in Walibi geweest. Voor mij de gruwel der gruwelen, voor de kinderen een schitterende dag. Dat laatste maakte de dag voor mij ook hartstikke leuk, al is het niet nu ineens vier keer per jaar leuk naar een "pret"park.
Als ik een plaatje moet geven, buiten de lol die de meiden hadden, hoe ik persoonlijk zo'n dag beleef, dan zijn dat puur de indrukken:

- Herrie
- Overal muziek waaraan niet te ontstnappen valt
- Overal borden met actuele wachttijden in de rijen die op moment gelden voor alle attracties (tussen de 30 minuten en 75 minuten zag ik, zo door de dag heen)
- Overal mensen, nergens geen mensen
- Myriaden vl te dikke, patat- en snoep kauwende kindertjes. Het lijkt wel of het deel jeugd dat vl te dik is, zich concentreert in Walibiworld. Een schokkend gezicht.
- Een veel hoger percentage medelanders dan dat het straatpercentage is, zelfs in de grote steden. Een merkwaardige, maar toch zichtbare, vorm van verzuiling.
- Veel toeristen, en dat is logisch natuurlijk.
- Een vrij dure pret om te doen. Toegang volwassene 28,50 en toegang kind t/m 11 jaar 26 euro.
- Een goed geregeld parkeersysteem, zonder camera's.
- Goed geregelde omliggende infrastructuur.

Maar de meiden hadden wel lol hoor, en dat was tof. De Flying Dutchman, de Goliath, Robin Hood, en nog wat van die namen die ik weer vergeten ben, ze zijn heel wat keren heen en weer en op en neer gehusseld! Zelf heb ik n ding gedaan, het reuzenrad. Daarna ontstonden rijen voor apparaten, en ik ga niet een half uur of uur in de rij staan voor een nutteloze ervaring. Het is mooier om dan ouwelullig op een bankje te gaan zitten, en rond te kijken naar de medemens. Dat is k lol! Voor een oudje als ik althans.

Gisteravond tussen half elf en elf uur zat mijn dochter te msn'en, en zei op een gegeven moment: "Pap, moet je kijken wat ze schrijven."
Nu heb ik de overheidsinformatie over msn-pesten en msn-bedreigingen goed tot mij genomen, en ik keek dan ook direct naar het scherm. De computer staat bij mij in de huiskamer, zodat ik er oog op kan houden.
Iemand was tegen haar aan het zeggen dat ze de huisoverval die ze twee jaar terug meegemaakt had verzonnen had, en dat met op je rug vastgebonden handen klappen krijgen van gewapende gasten juist tof was. Ze zeiden dat die kanker van Inge verzonnen was, en dat mijn dochter het daar met haar vriendinnen alleen maar over had om aandacht te trekken. Kanker was juist leuk, en mijn dochter was niets.
En dat ze niet wist met wie ze te maken had, ze moest eens even weten met wie ze te maken had nu. Het gesprek staat nog in de log op de pc.

Ik ging uit m'n plaat, mijn dochter was geraakt. Maar we zagen waar het vandaan kwam. Van een vrijwilligersorganisatie, waar blijkbaar op dat moment misbruikt gemaakt werd van de apparatuur.
Dus ik zette mijn dochter bij me in de auto, en racede naar het betreffende adres. Daar stampte ik naar binnen en trof drie heren aan van een jaar of 17 of 18, waarvan ntje met vuurrode wietogen. Ze ontkenden, en zeiden dat er iets raars aan de hand was. Iets raars, wat heet..... De msn stond op de vrijwilligerscomputer nog ingelogd op dat account nota bene!
Ik maakte ze duidelijk dat als dit nog n keer gebeurde ik van die drie koppen van ze n kop zou maken, en dat dit ook nu kon als dat nodig was. Ik was cht kwaad, blijf van mijn kind af en lieg niet tegen me! Maar het was duidelijk, ik was duidelijk.

Dochter en ik gingen daarna weer naar huis. De drie heren moeten niet aan mijn kind komen. Dan word ik boos. Ik ben nog boos, die gewelddadige huisoverval toen ze 14 was ben ik niet vergeten.
Met dit soort lafschijters praat ik niet, ga ik geen redelijk gesprek aan. Ze zijn namelijk zelf niet redelijk, het is zinloos. Ze lachen zich dan kapot. Nu niet, ik weet nu wie het zijn.

Pas terug is mijn dochter naar Spanje geweest met zo'n verzorgde jongerenreis onder begeleiding. Ze vond het schitterend! Spanje heeft voor haar sowieso al een extra dimensie, omdat het Inge haar land was. Ze wil nu vaker heen, en meer weten over de cultuur en geschiedenis. Ze gaat zelfs een cursus Spaans volgen!
Wat haar in Spanje opgevallen was, was dat het uitgaanspubliek zich daar zo rustig gedroeg. De Nederlanders ook. Ze zag ook hoe dat kwam, ze zag een paar keer hoe dat kwam.

Toeristen, maar ook Spanjaarden, die zich met drank op misdroegen door bijvoorbeeld zich agressief te gedragen jegens anderen, door hard over straat te schreeuwen, door mensen lastig te vallen, door proberen te vernielen, door de politie uit te schelden, door dat soort dingen, werden door de politie midden op straat waar iedereen bij stond door een paar man totaal in elkaar geknuppeld.
Als ze begonnen tegen te werken en te schreeuwen, dan gebeurde het nog een keer. De paar keer dat ze het zag ging het om Hollanders en Engelsen. Iedereen uit de groep jongeren die dat gezien had, gedroeg zich gedurende de vakantie keurig overal waar ze uit gingen. Niemand had spatsies, of idioot gedrag op niets af. Blijkbaar is "drank in de man, wijsheid in de kan" niet altijd van toepasssing, maar maakt het uit of er gevolgen zijn van ellendige onwijsheid. Of het directe consequenties heeft, net zoals je leert op hondentrainingscursussen.
Mensen en honden zijn natuurlijk ook verwanten: beiden zijn zoogdieren, en beiden zijn roedeldieren. Ergens zitten er overeenkomsten. Zelfs deskundige Martin Gauss zegt dat.

Zelfs mijn dochter vroeg zich af of zoiets in Nederland ook niet zou werken. Zij komt nu in het uitgaansleven terecht, en ziet mensen dingen doen die ze alleen kunnen doen doordat het nauwelijks consequenties heeft.

Daar in die toeristengebieden zijn de Hollanders en Engelsen trouwens niet geliefd, net als zekere mate ook Russen. Ze zuipen, ze gedragen zich asociaal, ze zijn agressief en ze vernielen. Zo zien de Spanjaarden dat daar, op basis van wat ze jaarlijks meemaken.
Spanjaarden hebben niet zo'n last van angst voor stigmatisering, de burgers niet en de politici niet, en zeggen gewoon wat ze denken. Ook de politie doet dat, heel open. Vrienden van Inge werkten bij verschillende onderdelen van de politie, en die vonden het prachtig om een stel grootbek-Hollanders of -Engelsen in elkaar te mogen knuppelen. Daar waren ze open over. Het had namelijk heel goed resultaat, de uitgaansgebieden waren een stuk rustiger en geweldsarmer.
De Hollanders en Engelsen, en in zekere mate nu langzamerhand ook Russen, zijn daar in de toeristengebieden vergelijkbaar met hoe hier over Marokkanen gedacht wordt in de volkswijken. Maar dan zonder angst voor opgelegde politieke correctie als je hardop praat.

Tja, ook een visie dus. Wat dit betreft zie ik zelf meer in de gulden middenweg. Knuppelen kan best een keer als dat als methode blijkt te werken, maar als structurele methode loop je kans dat mensen die nergens mee te maken hebben rake klappen oplopen. En dat is fout.
Maar de redenatie "geweld lokt geweld uit" klopt niet. Mensen gebruiken geen geweld, de politie in Nederland gebruikt nauwelijks geweld, maar ze worden wl in toenemende mate geconfronteerd met geweld.
Blijkbaar is aardig zijn, onvoorwaardelijk aardig zijn, niet de methode. Wat dat betreft begin ik zelf ook langzaam toch de andere kant op te denken dan dat ik altijd gedaan heb. Aardig zijn helpt niet overal voor, onaardig zijn helpt ook in heel veel gevallen.

Donderdag de 30e vroeg Inge's dochter Claudia of we zaterdag naar de Canal Parade zouden gaan. Ze denkt de laatste tijd vaker na over dat soort dingen; zit hem in haar leeftijd en wat ze daardoor bewuster om zich heen ziet, denk ik.
Maar ik was al van plan om er met haar heen te gaan. Om te lachen, om te verbazen, om na te denken over het fenomeen homosexualiteit en het fenomeen van die Parade, en gewoon om effies lekker tussen mafketels door te kunnen lopen. Hetzelfde als dat ik met mijn eigen dochter deed toen ze jonger was, ik vond het een stukje dat bij de opvoeding en algemene ontwikkeling hoorde.
Dochter Langbroek gaat niet mee, die heeft nu een vakantie- en weekendbaantje. Zoals iedereen weet, en wat ook voor haar geldt: Werk gaat voor het meissie, en in dit geval voor de nichtjes.

Het is wel gek, ik snap nooit helemaal wat nou precies het item is waarom mensen zo tegen homo's en lesbinnes gekant zijn. Ik begrijp de last die iemand ervan kan hebben niet.
Zelf denk ik er nooit bij na met wie iemand die ik ken in bed ligt, het onderwerp komt gewoon niet bij me op. ls ik er al bij nadenk, dan is dat naar aanleiding van onderwerpen als dit soort dingen.
Maar feitelijk interesseert het me helemaal niet. Ik ben gewoon niet in staat te zien en begrijpen wat er belangrijk is aan met wie iemand in bed ligt of om wie iemand veel geeft. Belangrijk in de zin van dat opties als mannen met mannen, of vrouwen met vrouwen, verboden zouden moeten zijn.
Mijn hersenen zien echt het belang daarvan niet, zien het punt van twist kunnen maken over dat onderwerp niet. Daarom kan ik er ook niet goed over discussiren, de argumenten die gegeven worden zijn zo enorm niet-relevant. Religieus en zo, ik snap niet wat het punt van die mensen richting dit soort onderwerpen is.

Wat ik me wel voor kan stellen, is dat personen zlf niet zoiets zouden willen doen. Dat een man er niet aan moet denken om met een man in bed te liggen, en dat een vrouw er niet aan moet denken om met een vrouw in bed te liggen. Dat heb ik zelf ook, het idee om met een man te gaan stoot af.
Maar er zijn ook vrouwen waar ik cht niet aan moet denken. En zelfs van sommige menstypen moet ik er niet aan denken een exemplaar in bed te vinden. Zo gaat dat nu eenmaal met mensen. Omgekeerd ben ikzelf voor anderen ook weer een gruwel in de mogelijkheden des levens.
Iedereen is wie hij of zij is, het grote probleem bestaat niet. Het bestaat alleen als mentale of geestelijke verminking of dwaling.
De laatste term dekt waarschijnlijk de lading: al dat rumoer om dit soort zaken wordt veroorzaakt door mensen die in n of meerdere opzichten een mentale of geestelijke verminking of dwaling hebben opgelopen ergens in hun leven.

De wel en niet uit de kast gesprongen homo's die ik zelf ken en gekend heb, en dat zijn er zo door de jaren heen onderhand een stuk of wat, zijn in sommige onderdelen inderdaad wl iets anders dan de niet-homo's die ik ken.
Het lijkt een veralgemenisering, of op z'n PvdA's gezegd een generaliserende stigmatisering, maar toevallig zijn de homo's die ik ken of gekend heb allemaal meesters in de valse en ondergrondse roddel. Onwaarschijnljik gewoon.
Heel vaak heb ik er om kunnen lachen, cht keihard om kunnen lachen. Maar de laatste paar jaren toch ook zker een aantal keren absolt niet door de schade die door deze figuren werd aangericht. De volksterm (niet te verwarren met "gesundes Volksempfinden, al zou de PvdA me dat graag kunnen verwijten vermoed ik) "valse nicht" is ook niet vanuit het niets ontstaan denk ik.
Maar als dat soort op mensen gerichte valse nichtenachterklap en -roddel t kwaadaardig van aard wordt, is het verbale infectie te noemen. Het gedraagt zich hetzelfde, en is als je het te ver laat gaan alleen nog maar rigoreus aan te pakken.
Sommige roddelbladjournalisten kunnen dat ook goed, zonder homo te zijn. Zulke dingen zijn in mijn ogen te minderwaardig voor woorden, al kleuren ze het leven soms wl goed duidelijk in. Dt weer wl, en dat is hetgene dat het ook juist vaak weer acceptabel maakt. Maar soms niet, duidelijk niet.

Komt tijd, komt raad; komt tijd, komt daad. Eerst zaterdag mooi naar de Canalparade kijken met Claudia. En als het mooi weer is zoals het meestal wel is op die dag (blijkbaar werken de weerAllah, de weerGod en de weerJahweh graag mee aan die homocarnaval ) dan gaan we lekker ook nog te terrassen om de medemens in volle glorie en kleur rond te zien glamouren!


Vrijdag de 31e t/m zondag de 2e: Vandaag, zondag, ging ik met Claudia langs Inge haar huis om iets te zoeken dat Claudia nodig had. Daarna, toen we het huis verlieten en terug liepen naar mijn huis, viel ons oog op de buurman die bloedchagrijnig vanuit z'n stoel naar buiten keek onze kant op.
Ineens was ik me weer bewust van deze man zijn bestaan. "Bewust" bewust dan, hij bestaat wel degelijk voor me namelijk. Als klus die nog niet af is.

Hij heeft zolang hij buurman van Inge was haar lastig gevallen over haar dochter. Volgens hem stampte het kind in huis, sprong het touwtje in huis, rende het door huis, en daar had hij last van. Hij wilde zijn buren niet horen zei hij. Daarom kwam hij met de regelmaat van de klok klagen bij mijn Inge. Ik heb haar verschillende malen aangeboden het op mijn manier op te lossen met de beste man, maar dat wilde ze niet. Inge was wl aardig tegen mensen namelijk, ook tegen dit soort Untermenschen.
Inge deed het anders. Zij schafte voor vele duizenden euro's andere materialen aan voor op de vloer, met een duurdere geluidsdempende ondervloer, en liet dat bovenop de vloer die er al in zat leggen. Zo kon er zelfs een olifant op naaldhakken door het huis stampen zonder dat iemand het zou moeten horen.
De lezer raadt het al, de buurman klaagde gewoon door.

Mijn limit was allang bereikt, ik ben nogal cru met dit soort minkukels. Mijn limit was heleml bereikt toen Claudia twee weken bij haar oom in Overijssel logeerde, en de buurman gewoon doorging met langskomen om te klagen dat hij het kind hoorde stampen en rennen. Het feit dat Inge meldde dat het kind er niet was, was voor de man geen beletsel om na te denken: hij besloot dat Inge loog, haar dus niet te geloven en door te klagen.

Nu is Inge dood, Claudia woont niet meer als buurmeisje naast de man, en hij is nog steeds chagrijnig. Hij hoort nog steeds Claudia rennen en stampen denk ik, en touwtje springen. Misschien dat hij ook niet gelooft dat Inge dood en begraven is, en nog af en toe probeert aan te bellen of ze wel echt gestorven is en niet stiekem haar kind laat rennen om hem te pesten....

Ik heb wel wraakgevoelens naar die man, uiterst sterk zelfs, maar voer die niet uit omdat Inge dat niet wilde. Zij redt hem, haar mijn vriendin geweest zijn en mijn van haar gehouden hebben redden de beste man van ellende met mij. De jaren als buurvrouw zijn voor Inge namelijk behoorlijk vergald geweest, en dat had niet gehoeven. Het was onnodig, en onterecht. Ook dat geld uitgeven, al heeft ze het niet kunnen meenemen in haar graf natuurlijk.
Ze had gehoopt met haar kind rust te vinden hier in dit gat Enkhuizen. Na alle mishandelingen, geweld, drugs en drank, en psychopatische gestoordheid die zij en haar kind van een idiote Spanjaard hebben moeten ondergaan.
Maar ik ben kwaad, echt kwaad. De beste man blijft bestaan voor me, en zolang Inge dat ook nog doet zit het goed. Goed voor hem althans. Al realiseer ik me donders goed dat het mogelijk is dat ik wrok om haar dood op hem projecteer.

Daar moest ik allemaal aan denken toen ik hem bloedchagrijnig vanuit z'n hangstoel naar Claudia en mij zag kijken, met een blik die boekdelen sprak over de hekel die hij had aan wat hij in z'n gespleten geest hoorde aan gestamp dat er nooit is geweest.