Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Week 28 2008 t/m week 52 2008
(10 januari 2009)

Voor het eerst weer iets op de website schrijven sinds 6 juli 2008! Het is bijzonder vreemd, en ik moet er zelfs even helemaal bij nadenken hoe het allemaal ook alweer werkt.
Sowieso is het schrijven als bezigheid weer wennen, en het formuleren van iets op "papier". Op het discussieforum van het [NHD] schrijf ik wel eens dingen mee, maar dat is heel iets anders dan werkelijk schrijven zoals ik altijd op deze site gedaan heb. Het zal wel weer lukken na een paar daagjes of weken denk ik, als ik er de tijd voor kan blijven vinden.

Het laatste half jaar van 2008 beleefde ik als een driest én als een triest half jaar. De twee dingen die het driest en triest maakten waren het stoppen met roken als driest iets, en de constatering van kanker bij de vriendin van de Vette Knol als triest iets.
Bij elkaar zorgde het voor geen creativiteit, inventiviteit en motivatie meer kunnen vinden en hebben om iets aan deze site te doen.

Om bij het laatste te beginnen: kanker is k*tzooi. Ik weet geen andere omschrijving. Het is lijden voor degene die het heeft.
Al die ritten naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis, al die onderzoeken en puncties, en puncties die overmoesten, en nóg een keer overmoesten….. De soort kanker was niet te vinden, ze kwamen er niet uit. Wat wel duidelijk werd was dat het een kwaadaardige vorm van kanker was, dat het snel uitzaaide; maar de oorsprong, de soort bron was onvindbaar. Dus kon er niet behandeld worden. Het ging maar door, en het was gruwelijk allemaal.
De dingen om je heen krijgen dan een andere dimensie tav wat normaal is, ongeloof en groeiende ongerustheid gaan het leven beheersen.

Maar ik zal er niet over uitweiden, ieder z’n sores. Wij dat van ons.

Aan de andere kant stopte ik per 1 juli 2008 ook nog met roken, een paar weken voor bovenstaande ontdekt werd. Het was een mooie datum om te stoppen, verschillende zaken vielen namelijk samen die ermee te maken hadden.
Per 1 juli werd het in de horeca verboden om te roken, en ik was niet van plan om als er een keer horecabezoek zou plaatsvinden er de hele tijd naar buiten gelopen zou moeten worden als één of andere paria om een peuk te kunnen roken. Dan wordt de verslaving een last. Plus het stoppen met roken hield me al een tijdje bezig, ik was het roken gewoon zat. Gewoon echt de gewoonte op zich zat, er was niet als hoofdmoot de gezondheid of zo. Gewoon écht geen zin meer in!
Er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan. Dat geldt ook voor het roken. Sommige dingen moet je gewoon voor je 50e gestopt zijn, of eigenlijk voor je 40e. Ik heb het er tussenin gedaan.

Omdat het politieke zomerreces bijna begon, ik m’n vakantie van het werk gericht op het stoppen met roken opnam, en het verbod in de horeca per 1 juli ingevoerd werd, was dus die 1 juli een mooie stopdatum.
Het eerste door afkicken veroorzaakte enorme gebrek aan hersencapaciteit wat het stoppen zou veroorzaken (wat ik van eerdere pogingen kende) zou zo niet de politiek slachtofferen, niet mijn werkgever slachtofferen, en niet mijn lol in horeca bederven.

In plaats van roken, werken, politiek, vriendin, Grote Chaosshow bij radio Enkhuizen en horecabezoek ben ik m’n huiskamer en keuken helemaal gaan ontnicotinen en herschilderen. Eerst de plafonds, de muren, de open haard, het was een heidens karwei!
Nicotine dekt moeilijk, je moet er speciale spullen voor kopen. Dure spullen. Een heel plafond en alle muren afsteken had ik niet echt zin in, en dat zou me ook niet tot het einde toe lukken met m’n nek denk ik, dus werd het duur.
Dag in dag uit met roller en kwast, gereedschap, plamuurmes en kit, specie, heftig afkickend van nicotine, de hersenen op non-actief en capaciteit zero, met wijd-open ogen half-begrijpend starend naar wat ik zelf aan het doen was, en m’n dochter (die toen weer zomaar een paar maandjes bij papa woonde) gewoon midden in de kamer in het oorlogsgebied door-msnnend op de computer alsof er in huis niets aan de hand was!
Het was één grote, ongeorganiseerde, onintelligente, vol met boeken en poststukken liggende, vol met door elkaar liggende spullen die op het punt stonden kwijt te raken, chaotische, alles onder plasticlappen liggende, overal verfbussen en –bakken en –rollers/kwasten liggende puynhope!

Maar het kwam weer goed. Het is nog niet af, want de kanker begon z’n vernietigende werk, maar de grootste hap in het “benedenhuis” is redelijk af. Niet af, ook niet echt om te zeggen bijna af, maar redelijk af. En ach, de rest komt wel.
Eén muur heb ik niet glad gemaakt, expres niet, en knalgeel gerold. Knalgeel is knalgeel, en best erg veel mensen die bij me binnenstapten schrokken zich een slag in de rondte. Maar: ik vind het leuk! De rest zocht ik zo’n beetje met dochter Langbroek samen uit, en we vonden het samen leuk. Al was zij niet gecharmeerd van de knalgele muur…… Helaas pindakaas voor haar!

En zo in die zomer/herfst vertrok dochter Langbroek weer naar haar moeder, ontdekte het ziekenhuis kanker, werd het op verschillende interpretaties druk en wat moeilijk op werk, verlangde de politiek z’n tijd, gingen m’n stiefdochter en stiefzoon beiden binnen twee maanden trouwen, werd kameraad Petra zwanger, vertrok m’n broer richting Nieuw Zeeland, ging m’n moeder ook die kant op om te helpen in het begin met de kids, en bleef ik stoppen met roken.
Dat laatste tot op de dag van vandaag, en ik ben nog stééds niet van plan om ooit weer te gaan roken!

Maar zo al met al is het een wonderlijk gevoel weer iets voor de website te typen. Honderden verhalen hebben mijn gedachten gepasseerd de laatste weken, maar het mezelf ertoe aanzetten te gaan typen lukte gewoon niet. En vandaag, 10 januari, na een week in m’n ééntje thuis gelegen te hebben door echte griep met koorts van tegen de 40 graden, en dun geworden te zijn (m’n dochter kwam vandaag langs en schrok zich een ongeluk), wilde ik ineens weer typen.
Dat kwam doordat de ChristenUnie de discussie over de gemeentelijke herindelingen wat op gang probeert te brengen. Dat is voor de toekomst van onze regio een héél belangrijk onderwerp, veel belangrijker dan veel mensen zich bewust zijn! Dus schreef ik dat stuk over [gemeentelijke herindelingen]!

En dit hierboven er direct maar achteraan…… Volhouden weer Hans!