Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 2-7 t/m zondag 8-7-2012

 

Maandag de 2e realiseer ik me, zoals steeds vaker de laatste tijd, dat er sinds 3 jaar veel veranderd is in dit leven. De verantwoordelijkheid voor Claudia’s leven, voortgang en welzijn, en alles wat daarbij hoort. Zoals vaderfiguren behoren te zijn ben ik er altijd voor haar, en dat op de manier dat het voor Claudia in niet één opzicht ooit zelfs maar in de verte zou kunnen overkomen alsof dit “er zijn” op welke manier dan ook betwijfelbaar zou kunnen zijn.

Het is een noodzakelijke vanzelfsprekendheid: ze kan in haar puberperikelen tegen me aantrappen zoals dat hoort, gecorrigeerd worden zoals dat nodig is, en dat altijd vanuit het idee dat dit vanzelfsprekend allemaal zo is en kan. Ik ben nu de Inge-substituut, zoals ook mijn ex-echtgenote dat is die een waarlijk regelrechte bèreklus levert. Het gaat allemaal goed denk ik, hoop ik.

 

Sinds Inge dood is herinner ik me de dromen die ’s nachts aan mijn slapende geest voorbij komen. Dat was al een tijd niet meer zo.

In het begin na haar sterven kwamen er dromen in zonnige omgevingen als de hoofdstad waarin we hand in hand door die stad heen liepen, blij en gelukkig met elkaar zoals we waren. Iedere keer als ik dan uit zo’n droom wakker werd was dat een harde bezoeking van realiteit die knetterend m’n bewustzijn binnen priemde. Het deed pijn.

Daarna volgden de dromen dat het allemaal grijzer was, leger werd, en dat Inge soms afstand van me nam. Uiteindelijk gevolgd door de droom dat ik nog wanhopig blij en vrolijk lol met haar wilde maken aan een strand met een grijs schijnende zon, maar zij me droevig en stil vertelde dat dit niet meer kon. Dat ze moest gaan. Het was de laatste keer dat ze ’s nachts in m’n dromen verscheen, en ik was er toen misselijk van.

Dit zo typend is het banaal. Misschien zijn wij mensen wel banaal. Af en toe denk ik dat, alles dat van waarde was lijkt soms van die waarde ontdaan. Mystiek, schoonheid, liefde, verlies en verdriet: het wordt allemaal cynisch gebanaliseerd en geridiculiseerd. Tot vermaak van velen, en droefheid van enkelen.

Wij zijn het zelf die het doen; iedereen wel en niemand niet. We slopen onszelf, ons menszijn en onze menselijkheid.

 

 [Lonesome Valley]

 

Een kleine acht maanden na Inge haar overlijden ging ik naar Lichtjesavond in Enkhuizen. Daar was ik al vaker geweest, ik vind dat mooi. Elke keer als ik daar kom lopen en kijken, ga ik als kleine persoonlijke traditie in het Lutherse kerkje zitten. Altijd op de bijna-achterste banken.

In dat kerkje krijg je dan warme chocolademelk, en er zingen koren en zanggroepen. Airiesj Kwair, en anderen. Daar luister ik, kijk ik, en geniet. Altijd in m’n ééntje wat dat betreft.

Het is gezellig, en er heerst warmte. Het soort weldadige warmte dat ergens heerst als er tevredenheid is met wat er is. Eenvoudige warmte zou ik haast zeggen.

Twee avonden later, nadat ik over die warmte had nagedacht en verbaasd had geconstateerd dat ik blijkbaar gevoelig kon zijn voor dat soort zeer subjectieve belevenissen, ging ik naar bed. Weer op weg naar een levendige droom.

 

Ik bevond mij in een synagoge, voor het eerst in m’n leven. Er was een staande dienst, en ik stond in een rij mannen die in een mij niet bekende taal zongen. Er waren geen vrouwen, slechts mannen. Voor de rij mannen stond een baar, en op die baar lag een dode. De dode was de man die ik een paar keer het programma Weekendmiljonairs heb zien presenteren als Claudia de televisie aangezet had.

De dode leed pijn, en hij kwam overeind. Z’n ogen openden zich, en hij keek gepijnigd om zich heen. Door de ruimte donderde een zware stem, en die stem scandeerde: “Yad vashem! Yad vashem!” Het was beangstigend, ik wist niet wat het betekende. Uit die droom ontwaakte ik verward.

De andere ochtend vertelde ik die droom aan m’n Poolse collega. Hij vroeg me of ik wist wat Yad Vashem was, en ik zei nee. Er zijn wel vaker onwaarschijnlijk vanzelfsprekende zaken waar ik nog nooit van gehoord heb… Collega Pool werd kwaad, en riep: “Jai stomme kaskop met Dautse bloed, jai kaike op die internet straks! Kaskop allemal stom!”

In de pauze keek ik op internet wat Yad Vashem was, en ik schrok me kapot. Waarschijnlijk wist ik onbewust wat het was, maar reageerde m’n brein in alle verwardheid en roestoestand na Inge haar dood even niet op kennis. Yad Vashem…. Ik heb die droom nooit begrepen, zoals ik ook nog steeds nooit een synagoge heb bezocht.

Het menselijke brein doet vreemde dingen, en dit soort zaken zijn leuke vakzaakjes voor psychiaters om te kunnen interpreteren. De verklaring zal ongetwijfeld heel interessant zijn, of onwaarschijnlijk saai.

Maar ik hoef het niet te weten, dit wil ik zelfs niet weten.

 

Ik ga maar eens een kopje meidoornthee zetten, in alle verbazing dat ik zomaar weer lappen tekst kan typen. Onsamenhangende tekst weliswaar, maar het is weer al typende voort neergezet!

Er is vooruitgang.

 

Dinsdag de 3e juli 2012 is het [amendement] van SP en Lijst Quasten aangenomen om de Drom slechts te renoveren, restaureren en het achterstallig onderhoud weg te werken. Met 12 stemmen voor en 5 stemmen tegen. Feitelijk financieel en anderszins volgens het ooit oorspronkelijke eigen voorstel van de wethouder. Zelf stemde ik ook vóór dat amendement, dat had ik [hier] al aangekondigd. M’n twee fractiegenoten en de driemansfractie van VVD/D66 stemden tegen.

Uitgaande van de reactie van de betreffende wethouder in het Noord Hollands Dagblad kunnen we in de raad nog een merkwaardige interpretatie van dit amendement door de portefeuillehouder naar de raad toe verwachten. Ondanks dat het amendement heel duidelijk is. In mijn ogen is het niet verstandig om dit amendement middels woord- en haarkloverijen in de richting van college en stichtingsbestuur van de Drom te gaan interpreteren. Dat gaat heel waarschijnlijk onnodig pijnlijk aflopen.

Maar we zullen zien, het is allemaal nog niet zover en misschien is het wel verkeerd overgekomen. Eerst heeft de politiek nu zomerreces, relaxed!

 

Na de raadsvergadering dinsdagavond hebben Christian Bokhove, René van der Pluijm en ik nog bij mij thuis met een biertje nagezeten. Christian heeft 6 jaar voor de SP in de raad gezeten, en functioneerde in die tijd meestendeels als fractievoorzitter èn gezicht van de SP. Het is raar dat hij nu vertrekt, zoiets veroorzaakt weemoedigheid. René en ik hebben dat gevoel allebei wel. Sommige mensen waardeer je nu eenmaal ook op persoonlijk niveau.

Wat mij betreft is het vertrek van Christian een intellectuele aderlating voor de raad, zoals het vertrek van Eelco Fijma dat ook was. Feitelijk was destijds het vertrek van NE’er Jos Tesselaar dat ook. Het is jammer als met ervaring gecombineerde intellectualiteit vertrekt.

Maar ik denk dat Wim Stolk, de vervanger van Christian, het ook goed gaan doen. In ieder geval deed hij het goed als vervanger van Christian tijdens diens Pfeiffer.

 

Woensdagavond was er in de Baanbreker een afscheidsreceptie voor Christian. Er kwamen nog behoorlijk wat politiek- en overheidsgelieerde mensen. Ook ikzelf. Daarna zijn we met een groep nog op het terras van de Enckhuijser gaan zitten, totdat dit sloot. Met een redelijke hoeveelheid biertjes op ben ik daarna naar huis gegaan, en de andere dag weer 6 uur op…

Nu kan ik redelijk goed tegen slaaptekort, maar met overmatig alcoholgebruik lukt dit minder. Dat alcohol drinken ben ik grotendeels ontwend, mijn lichaam herkent die stof amper meer. Niet dat ik ineens geen bier of rum-cola meer lust, maar het komt er gewoon op één of andere manier nooit meer van om zoiets te drinken.

Levertje Langbroek heeft het makkelijk! Die hoeft de laatste jaren slechts allerlei soorten kruidentheetjes te verwerken. Lijkt wel één of andere mietjeslever… Maar dat is het niet! Gewoon een lever van iemand die deze jaren niet in de omstandigheden is om feestelijke gelagen bij te wonen! En er is niets mis met groene thee, saliethee, brandnetelthee, venkelthee, tijmthee, lindebloesemthee, goudsbloemthee, witte thee, meidoornthee, kamillethee, rooibosthee…. Toch?! Tòch?!!

 

Donderdag ben ik direct uit werk met m’n Poolse collega mee naar huis gegaan om iets met een overheidsinstantie te helpen regelen. De collega spreekt een redelijk mondje Nederlands, maar het formalistische papierwerk van onze overheid is toch weer een stap te ver. Al moet ik zeggen dat de collega zelf al een aardig eind door die papierbrij heen gekomen was!

Vrijdag uit mijn werk heb ik samen met mijn ex-vrouw nog een gesprek op de school van Claudia gehad over rapporten en dat soort zaken, en zo werd deze week weer nuttig besteed. Zoals gewoonlijk

 

Zaterdag heb ik Claudia en haar ook in Spanje geboren vriendinnetje meegenomen naar de hoofdstad. De meiden hadden een leuke dag. En ja, ikzelf ook! Het is wel gezellig om met twee van die 14-jarige would-be vrouwtjes op stap te gaan. Heel wijs keken ze om zich heen en voor zich uit, totdat ze af en toe even per ongeluk mij uit het oog verloren… Het zijn en blijven tenslotte nog maar kindertjes!

Bij pubers groeit doorgaans eerst hun mond en alles wat eruit komt uitbundig, daarna komt de rest pas. Het is wel vertederend hoor, maar dat meestal pas als je er de dag nadien aan denkt. Het moment zelf kan redelijk gevuld zijn met door adrenaline beïnvloede gedachtenstructuren!

Na met z’n drietjes bij mij thuis nog een afhaalchineesmaaltijd vol E621 en aanverwanten genuttigd te hebben, hebben Claudia en ik de rest van de avond mooi op de bank gehangen.

 

Vandaag, zondag, ben ik ’s ochtends alle muziek gaan branden die ik doordeweeks al in m’n hoofd gezet had als wat ik in m’n radioprogramma wilde draaien. Behoorlijk wat blues deze keer, gigantisch tof om te horen! Veel nummers “beleef” ik echt, ze doen iets met m’n geest!

Maar sowieso ben ik muziekgericht, ik hou van muziek. Zonder muziek is de mensenwereld zielloos. Niet de natuurwereld, maar wel de mensenwereld.

Muziek is een universele mensentaal. Muziek spreekt met de ziel, het hart en de geest! Muziek is totaalcommunicatie!

 

Maar in ieder geval: de week is weer achter de rug, en de volgende week is reeds nakende aan de nabije horizon.

Nu hier zo zittend, mooi dit weekje neer te typend en de blues van vanmiddag nog een keer luisterend, voelt het allemaal okee. Wat mentaal stil in het leven de laatste tijd, maar wel okee.

Iemand zei eens voorspellend tegen me dat ik ooit als een tevreden oud mannetje zou sterven.

 

Aan het eind is het toch voor iedereen hetzelfde: You gotta walk that lonesome valley, ain’t nobody else can walk it for you, you gotta walk that valley for yourself.

En zo is dat.