Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 14-6 t/m zondag 20-6-2-10

Maandag de 14e en dinsdag de 15e: Doorgaans als ik droom tijdens mijn slaap, wat ik me lang niet altijd herinner, is het in mijn dromen mooi weer. De zon schijnt, alles is groen, het is zomer en ik loop of rij ergens ontspannen naar toe. Zo gaat dat al jaren, buiten soms natuurlijk een nachtmerrietje zoals iedereen dat wel heeft.
De laatste tijd gaat dat allemaal niét meer zo op die manier. Het is tegenwoordig geen zomer meer, er is geen ontspannen fluitend lopen of rijden meer, en de dromen zijn een stuk minder realistisch van aard dan dat ze voorheen altijd waren. Heel raar allemaal.

Afgelopen nacht, van maandag op dinsdag, had ik een droom die in mijn subjectieve beleving de hele nacht door duurde. Af en toe werd ik wakker, en ging de droom in mijn wakkerte gewoon door leek het wel.
Ik was in een duistere, chaotisch ruimte waar donkere, niet in vorm te definiëren machten aanwezig waren. Die machten waren mentaal, dat "zag" ik. Die machten trachtten mij te worden, of in mijn hoofd te komen. Daar had ik geen zin in, dat wilde ik niet. Ik wilde niet die machten worden of door hen overgenomen worden. Ik wilde in mijn droom ik zijn en blijven.

Die machten vielen aan, ik "zag" donkerte in niet te definiëren vorm en aard op mij af komen. Daartegen ging ik me verdedigen op een idiote manier, zoals dat in dromen gebruikelijk schijnt te zijn. Ik "materialiseerde" in mijn handen een soort zwart machinegeweer dat ook donkerte kon schieten, en dat deed ik ook.
Met een razendsnelle bloedgang en non-stop vurend, nauwelijks bij te houden voor mezelf, verdedigde ik me tegen de bijna nóg snellere aanvallen van vijandige donkerte. Met mijn hoofd kon ik met "donkerte" uit mijn hoofd vandaan grote klappen uitdelen om de vijandige donkerte op afstand te houden, wat ik dan ook deed uit zelfverdediging.
Het werd één groot, bloedsnel, nauwelijks bij te houden, hectisch en non-stop gevecht op mentaal niveau tegen iets dat ik niet werkelijk kon zien en niet werkelijk kon definiëren of begrijpen.
Het ging bijna, hoe raar dat ook klinken moge, bijna tussen absoluut goed en absoluut slecht. En ik wilde absoluut niet kiezen voor absoluut slecht, en niet overgenomen en overwonnen worden door absoluut slecht. Ik wilde gewoon ik zijn....

's Ochtends toen ik wakker werd, lag ik eerst één of twee minuten onwezenlijk naar mijn wekker te kijken. Zonder enig werkelijk begrip van mijn omgeving. Er lag een bijna Middeleeuws-aandoend gevoel over me van demonen en dat soort shit, buiten elke realistische orde.
Maar alras, de dingen doende die men 's ochtends allemaal uitvoert om naar het werk te kunnen gaan, kwam de niet-Middeleeuwse 21e-eeuwse werkelijkheid weer naar boven bij het lezen over het Nederlands elftal en het eigen doelpunt van Denemarken, en bij het lezen over wat ikzelf gezegd had in de commissie BOFS de avond ervoor over de [motie] toegangstijden voor de horeca. Naar mijn werk op Schepenwijk lopend namen de bloemetjes, de vogeltjes, het groen en het ochtendzonnetje het allemaal weer over. Bijna zoals ik voorheen ook vaak droomde....

De laatste tijd maak ik me wel kwaad. Kwaad op een andere manier dan vroeger als ik ergens pissig over was, meer een blijvend kwaad. Ik maak me kwaad op in mijn ogen f*******sche visies binnen de landelijke politieke partij **** (partijnaam verwijderd op indirecte last ****-hotemetoot), en op in mijn ogen f*******sche uitvoeringen van zaken van die partij naar buiten toe.
Die droom van afgelopen nacht maakt me duidelijk dat kwaad geen haat moet worden. Haat is iets obsessiefs dat je overneemt, dat je verteert, dat jezelf kapot maakt. Het verovert je, het verandert je, het maakt de wereld zwart en donker, het zorgt ervoor dat je ik geen ik meer is....
Het is voor het eerst dat ik dit meemaak, en door dit bewustworden voor het laatst.

Dingen doen met gevoel, met emotie, en daarvandaan met gebruik van de ratio om het gevoel en de emotie vorm te geven, is goed. Als het gevoel en de emotie de drijfveren zijn om iets te ondernemen, als die twee de visie zijn over wat mooi is en wat lelijk, wat goed is en wat slecht, dan is het goed om de ratio te gebruiken om dat mooie en goede werkelijkheid te maken.
Als haat z'n intrede doet, dan is gevoel en emotie weg. Als ratio gebruikt wordt om haat uit te voeren, dan krijgen we lelijkheid. Heel veel brute, alles kapot makende lelijkheid.

Het is dinsdagavond 15 juni, en vandaag overdags scheen de zon en waren er wolken. Mooie wolken, en er waaide een prettig harde wind die alles in het juiste perspectief blies.
Op weg naar huis vanuit mijn werk liep ik langs "De Poort", via het fietspad langs de Provinciale Weg dat, zoals sommigen weten, een met magie begiftigd fietspad is. Ik zag en passeerde de fysieke weg naar de magie van De Poort zoals ik die op deze site wel beschreven heb onder "Persoonlijke items" in het menu Onderwerpen, en besefte dat ik blij was. Waarmee wist ik niet, en dat weet ik nog steeds niet, maar ik was blij.
Nu op dit moment heb ik gewoon slaap, én honger. De keuze is: slapen of eten, mooi basaal allemaal!

De komende jaren, zowel politiek alswel persoonlijk, gaat het mij om de menselijke maat, om behoud van groen en een schone leefomgeving voor álle levende wezens, om behoud van het leven náást alleen dat van de mens, om een sociale samenleving waar de mens weer mens is en geen middel of economische eenheid, om toerisme en economie, en om langzaam leren nadenken over hoe de mens verplicht is of zou moeten zijn om eens over krimpmodellen te gaan nadenken ipv alleen maar over groeimodellen ivm economie en potenties.
Het gaat om de mens zichzelf weer in menselijke proporties te kunnen laten zetten, om de mens z'n plaats in het geheel weer te laten beseffen, om de mens zichzelf weer te kunnen laten zien en beseffen. Het gaat om wegkrijgen van overmatige dwangconsumptie en dwangneurotisch kudde- en lemminggedrag, en om het onder de loep leggen en uit de samenleving krijgen van hersenloos accepteren van onmenselijkheid in gedrag naar elkaar.
Het gaat om leven, laten leven, respect voor het leven en besef van het sterven zoals het is. Het gaat om waarden, om uitgangspunten.

Woensdag de 16e t/m zondag de 20e: Mijn dochter is geslaagd voor haar eindexamen! Het ene moment loopt je kind met haar kinderhandje in jouw grote vaderhand op het stenen muurtje van de Westerkerk in de Westerstraat, het andere moment heeft ze een diploma... Onvoorstelbaar, ongelooflijk, en bijna niet te bevatten dat de tijd werkelijk zo hard gaat.
Maar ze is geslaagd, en nu gaat ze gewoon verder leren zoals het goed is. Ze is leergierig, en heeft echt werkelijk zin om te slagen in het leven door verder te leren. Daar ben ik trots op, ze is mijn kind!

Zaterdagochtend ben ik de hele ochtend in het huis van mijn overleden vriendin geweest. Het staat te koop, en er was een soort open-huis-actie via de makelaars.
Daar in dat huis ben ik gaan schoonmaken. De toiletten, de badkamer, de keuken, sloten smeren, dat soort dingen. Tijdens het schoonmaken, zo in dat huis zonder leesvoer, pc's, telefoons etc, had ik de rare ervaring dat alles wat ik was wegviel. Ik was gewoon ik, een losstaande gedachte en meer niet. Op en neer, op en neer, met die schoonmaakdoek, en de rest was weg. Gedachten kwamen, gedachten gingen, en niets ervan bleef beklijven. Het voelde goed los en ontspannen, en het voelde afschuwelijk leeg.
Herinneringen aan Inge kwamen en gingen, kwamen en gingen, kwamen en gingen. De twee toiletten werden schoon, de douche werd schoon, de keuken werd schoon. Zonder dat ze gebruikt worden raken ze toch onschoon, en ze werden nu weer fris en helder.

Het maakt duidelijk dat dit huis verkocht moet worden, ook daadwerkelijk een keer verkocht moet worden. Niet om het geld, dáár gaat het juist niét om. Het gaat om vastlopen. Inge loopt vast in mijn hoofd, ik loop vast in Inge.
Niets dromen over haat of kwaad en ****'s (partijnaam verwijderd op indirecte last ****-hotemetoot) en dat soort dingen, het gaat om kunnen afsluiten van iets. Iets dat blijft oprukken en drukken, blijft komen en blijft leven. Iets dat niet goed is, dat ongezond is.
Dat over die **** (partijnaam verwijderd op indirecte last ****-hotemetoot) is gewoon een constatering, een feit dat ik waarneem. Daar droom ik niet over, het maakt niets in mij los behalve de noodzaak tot weerstand tegen die betreffende beschreven aard bieden omdat ik een hekel aan die betreffende aard heb. Het heeft Europa in het niet zo heel ver weg liggende verleden slechte dingen gebracht
Het gaat om dat huis, dat is waar het om gaat.

Maar ja, er zijn ook leuke dingen. Zaterdagavond bij kameraad Petra de verjaardag van haar co gevierd, en 's middags daar ook met een ploegje ons overgewaardeerde nationale elftal per ongeluk met 1-0 zien winnen van Japan.
Weer een stapje verder, en tijdens de wedstrijd keihard "Oehhhh!!" roepen, leuk is dat!

En verder? Ach, druk op het werk, druk met andere zaken buiten het werk, druk met alles.
Ik denk na over vrijheid. Wat vrijheid is, en vooral waaróm vrijheid is. Over de noodzaak van vrijheid, het resultaat van vrijheid, het effect van vrijheid op mensen en op onmensen, over vrijheid in het algemeen en over de illusies van vrijheid.
En over de rap inkrimpende vormen van vrijheid die men ontkent, niet wil zien, niet wil ervaren. Waarvoor dan ook een prima "net echt lijkende" droom voorgespiegeld wordt, een bijna-perfecte illusie door mensen die ik niet zo erg mag. Het is een leugen, en leugens zijn per definitie tralies van onvrijheid.

Dát is waar het fundamenteel over gaat de komende jaren, voor iedereen.