Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 6-6 t/m zondag 12-6-2011

 

Maandag de 6e t/m zaterdag de 11e: Het was een vrij bezet weekje deze week. Maandagavond hadden we een door GroenLinks georganiseerde avond over de WMO. Alle partijen uit de raad waren vertegenwoordigd, en een aantal partijen uit het WMO-gelieerde veld. De avond was bedoeld om tot nadenken te nopen, en ik denk dat dit wel gelukt is.

 

Dinsdagavond kregen we op het Stadhuis een info-avond in de raadszaal over het project “Erop af”. Dat was wel interessant, het komt in de komende commissievergadering BOFS aan de orde op de agenda.

 

Woensdagavond heb ik mijn aandeel geschreven in de algemene beschouwingen van Nieuw Enkhuizen, en nog wat werk verricht. Zoals wat vragen geformuleerd die ik nog wilde stellen, iets voor m’n werk gedaan, en zaken geregeld die geregeld moesten worden.

 

Donderdagavond was de intocht van de basisschoolkinderen die de Avondvierdaagse hebben gelopen. Uiteraard deed Claudia ook mee, met groep 8 van De Driespan. Dit was hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik een kindje heb moeten opwachten dat de Avondvierdaagse heeft gelopen met de basisschool, en dat geeft best wel een raar gevoel.

Maar zoals altijd is die happening op zich natuurlijk een vrolijk geheel. Het weer werkte ook mee wat dat betreft, dus de boel is dan sowieso gewoon leuk.

Claudia heeft tijdens die Avondvierdaagse de meeste kinderen ontmoet met wie ze straks op de RSG in de klas komt, ze hadden elkaar via Hyves al leren kennen. Zoals ik begrijp zijn al die kinderen er van overtuigd dat ze de leukste klas gaan krijgen in de geschiedenis van de RSG…

De tijd zal het leren, volwassen worden komt met vallen en opstaan. Ook in het opzicht van mensen leren kennen, vertrouwen, en weer loslaten of verliezen.

Het is een levensproces dat pas eindigt als je sterft, en niet eerder.

 

Vorige week met Hemelvaaartsdag en de dag erna heb ik hier thuis veel opgeruimd. De tuin is leeggehakt en leeggeruimd, de schuur heb ik deels leeggehaald, en alles is naar de stort op Schepenwijk gebracht. Grote opruiming gehouden dus!

Opruimingen horen bij het leven. Soms zet je zelf een opruimactie in, en af en toe werkt het leven als een opruiminstrument.

 

De tijd dat Inge kanker kreeg, het proces van de ziekte doorliep, en uiteindelijk stierf, is ook een opruimactie in de sociale kring geweest. Het is haast een standaardproces in ’s mensens leven lijkt het wel, dergelijke gebeurtenissen ruimen op.

Bij haar en mij is dat ook gebeurd. In het proces naar haar dood toe vielen er mensen weg uit haar leven, ze verdwenen. Alle in vroegere tijden verklaarde proclamaties van “elkaar nooit meer loslaten” zijn holle woorden gebleken. Loze luchttrillingen, meer niet.

Ook bij mij gebeurde dat. Een aantal mensen werd onzichtbaar, onhoorbaar, en verdween via de achterdeur uit het bestaan. Alles daarvoor was blijkbaar niet geweest wat het had geleken, ook die mensen zelf niet.

Uiteindelijk blijft de kale realiteit over, en blijven de werkelijke personen over. Er wordt duidelijk wie de mensen zijn met wie je daadwerkelijk het leven doorloopt, met wie je samen op een eigen planeet blijkt te wonen. Dat zijn dan degenen die maskerloos en open naast je staan.

Familieleden, en een paar personen heel direct om je heen. Bij mij m’n ouders, towaritch Petra en haar co. Zelfs de werkgever heeft me volledig gefaciliteerd in alles wat nodig was. En dat is iets dat niet in CAO’s is vast te leggen, maar afhangt van mensen hun menselijkheid.

Anderen, mensen van veel woorden, zijn ontmaskerd als wat ze werkelijk waren: veel woorden. Aan de kant van Inge, en aan mijn kant.

 

Maar toch is er wat mij betreft niet over zoiets te oordelen. Mensen weten niet altijd met dergelijke situaties om te gaan, weten zich geen houding te geven. Zijn bang om in de weg te lopen. Ze verdwijnen daardoor, en hebben achteraf gevoelsmatig geen mogelijkheid meer om weer de stappen te nemen om terug te lopen. Schaamte, het gevoel gefaald te hebben, zaken geen plaats kunnen geven: legio is de onmacht van mensen.

Het is te vergeven, vind ik tenminste. Zelf heb ik het nu ondervonden. Maar ook ikzelf heb wel eens in iemands leven behoord tot de verdwijners, tot degenen die onzichtbaar en onhoorbaar werden. Niet vaak, maar éénmaal is genoeg om daar nooit meer vrij van te zijn.

 

Mensen zijn onmachtig, zijn niet perfect. Om dit kwalijk te nemen, of om iedereen af te rekenen op onmacht, is gelijk aan mensen afrekenen op het mens zijn.

Zoals de beste man Jezus 2000 jaar terug al zei: “Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen”. En zo is het ook gewoon.

 

Maarreh, kapitalist-fascist Wim Kok vind ik dus nog steeds wat ik vind! Het zij me vergeven neem ik aan…