Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 4-6 t/m zondag 10-6-2007

Maandag de 4e speelde zich rond de volgende in m'n hoofd spokende gedachte af: "Technocratisch overheidskapitalisme". Dit is in mijn opinie wat ik nu meemaak rond het SMC, waarover vandaag weer veel stukken en schrijfsels van het college binnen kwamen per email. Een leuke zinsnede was dat de borging van zorg in het Sociaal Medisch Centrum "slechts" één van de negen punten was die de raad als voorwaarde had ivm het SMC en de invulling. Het was verdorie bijna raadsbreed als prioriteit gesteld!
Kapitalisme, de gedegeneerde vorm van liberalisme, ziet geld niet meer zoals in het liberalisme als middel, maar als doel. Dat is dus, gezien de stukken en de daarin beschreven "nuances" die we binnen krijgen, nu aan de hand. Niet erg verheffend allemaal moet ik zeggen, vanuit mijn visie op dit leven gezien. Dan herinner ik me ineens ook weer de met een stalen gezicht uitgesproken woorden van wethouder Bode in de commissie over een WFG-polikliniek en zorg in "Oostelijk West-Friesland". Hij verdomde het om "Enkhuizen" te zeggen. Dus zei hij genoeg.
Een leuk verhaal dat ik, en met mij vele kindertjes, vroeger geleerd heb is het verhaal van Icarus. Icarus zat met z'n vader op een eiland, en ze konden daar niet weg. Dus besloten ze vleugels te maken, en zo te proberen van het eiland weg te vliegen. Ze maakten twee paar vleugels van veren, bladeren en was. De vader, wijs als hij was, vertelde z'n zoon Icarus dat hij als ze zouden gaan wegvliegen niet te dicht bij de zon moest komen. Dus niet te hoog vliegen. Anders zou de was van z'n vleugels smelten, te hoog is te warm. Maar op de dag dat ze samen van het eiland wegvlogen ging Icarus in z'n overmoedigheid tóch te hoog, en langzaam smolt de was van z'n vleugels. De vleugels vielen uit elkaar, en Icarus stortte neer. De vader vloog alleen verder, en kwam weg van het eiland.
Dit verhaal is op velerlei wijzen uitlegbaar. Maar ik zou het nu willen uitleggen richting het college. Het college is uit de raad voortgekomen, de raad is de vader van het college. De raad heeft het college al vele malen gewaarschuwd niet te hoog te vliegen, anders zullen z'n vleugels smelten en stort het college neer. Ik geloof dat het college, net als Icarus, een ongebreidelde overmoed heeft, en niet naar de vader wil luisteren. Het is voor de Enkhuizer Icarus te hopen dat het niet afloopt als met de vroegere Icarus, maar dat heeft de Enkhuizer Icarus zelf in de hand. Soms is het namelijk heel handig te luisteren naar de vader.
En nu ga ik slapen, er is een tijd van praten en een tijd van pitten voor wat verouderende kereltjes als ik. Welterusten.

Dinsdag de 5e t/m donderdag de 7e: Beetje rondgebeld over lokale politieke perikelen met verschillende figuren, beetje geëmaild over hetzelfde, weer beetje meer info inzake het SMC gekregen wat zaken weer duidelijker maakte, bij Petra en co langsgeweest om over verjaardagen te praten en elkander weer over de wederzijdse levensbelevenissen in te lichten (teuten heet dat geloof ik), en een film gezien over de carriëre van Hitler vanaf WOI tot en met het einde van WOII. En voor de rest gewoon druk overdags op het werk.
Deze week, en al langer eigenlijk misschien wel, heb ik een gekke ontdekking gedaan. Ik heb best wel een grote belangstelling voor WOII, en dan niet de grote veldslagen van de Amerikanen etc, maar over de Duitsers in Europa en wat ze gedaan hebben met mensen. Als volk en als individuen. Dus kijk ik vaak naar programma's die erover gaan, of zie films en documentaires die erover gaan. In m'n hoofd vond ik die in mijn eigen ogen overmatige belangstelling maar gek, het lijkt een obsessie of iets dergelijks. Ik ben gewoon niet klaar met die WOII, de essentie is er nog niet. Maar eigenlijk heb ik het er nooit over met anderen, iets wat een obsessie lijkt in je eigen hoofd is nogal watje-achtig.
Maar wat ontdekte ik dus de laatste tijd? Dat héél veel van m'n leeftijdsgenoten het ook hebben, die Tweede Wereldoorlog houdt hen bezig. Niet dagelijks of zo natuurlijk, maar het is een vast onderdeel van het eigen denken en het eigen denkpatroon. Dit is toch raar?! Niemand heeft die tijd meegemaakt! En toch houdt die mensen uit deze leeftijdsgroep best veel bezig, het is onbegrijpelijk. De meesten vinden het niet echt een pretje dat dit in hun hoofd ronddwaalt als ik het zo begrijp, maar het is niet anders.
Het gekke is dat mensen waar ik het nooit van verwacht zou hebben het ook hebben, heel typisch. Dertigers en twintigers zijn heel anders, die zien die WOII bijna hetzelfde als WOI. Het woord nazi heeft voor hen dan ook een veel minder beladen betekenis dan voor de veertigers, en ook de betekenis van de hakenkruizen is véél minder beladen. Jongeren weten dat het shoqueert bij lui die veertig en ouder zijn, maar zien zelf de zwaarte van het symbool niet zo sterk. Maar goed ook eigenlijk vind ik eerlijk gezegd... Nieuwe tijden, nieuwe gedachten! Al vind ik het niet goed dat vergeten wordt wat kan gebeuren als haat de overhand gaat voeren. Scholen vertellen er nauwelijks nog iets over, alsof het een stofje in de vaderlandse geschiedenis is. Praat maar eens met scholieren over WOII
Het past wel bij de Nederlandse volksaard, alles van waarde en symboliek wordt afgeschaft als het niets oplevert. Kijk naar Bevrijdingsdag op 5 mei: het was te duur vonden de werkgevers, dus schafte de regering voor hen de jaarlijkse nationale feestdag af. En we hebben al de minste nationale feestdagen ter wereld.... Stel geldgefreakte hondekoppen!!! Liberalen zouden er misschien eens aan kunnen denken dat Adolf Hitler een ontiegelijke hekel aan liberalen had, en er heel wat heeft laten fusilleren en vergassen, gewoon omdat ze liberalen waren. Waanzinnig!
Maar over die veertigers en WOII, het is wel vreemd. Iedereen is ná die oorlog geboren, en bij heel veel leeft het evengoed als onderdeel van de eigen interne gedachtenwereld. Op een manier die als iets rottigs ervaren wordt, het zit in je hoofd zonder dat je dat wilt.
Dit is dus wat ik ontdekte bij veel leeftijdsgenoten. Die het weer raar vonden dat anderen het ook bleken te hebben. Het is raar, en eigenlijk slaat het nergens op
Maar ja, morgen naar het SOE in de Nieuwe Doelen. Daar zijn veel mensen die de oorlog wél hebben meegemaakt, en die willen terecht graag een polikliniek in deze stad!

Vrijdag de 8e t/m zondag de 10e: Vrijdag een dag vrij genomen om naar de informatiemiddag te kunnen gaan die het SOE georganiseerd had over de perikelen betreffende het Sociaal Medisch Centrum. Mijn interpretatie hiervan staat [hier] Als uiteindelijk zou blijken dat ik verkeerd zit, dan zien we wel weer verder. Dat zou zijn als wethouder Bode één dezer dagen zou kunnen gaan melden dat hij zekere partijen tot elkaar heeft gebracht, en ze zwart op wit met elkaar in zee gaan. Als ik moet gaan stemmen met de huidige gegevens en mening die ik heb, dan stem ik op de groep van De Omring/WFG.

Na deze boosmakende informatiemiddag, en enig napraten met aanwezigen en Cor Westerveld van de PvdA, ging ik om eens even relaxed te kunnen denken naar het terras van De Enckhuijser op de Melkmarkt een biertje halen. Petra en co vonden dat ook een goed idee, en Petramoeder ook al, en zo zaten we daar "moôi an"!
Zaterdag heb ik heel gezellig overdags een bakkie gedaan in De Twee Wezen met de oude politieke rotten Jaap Lok en Henk van Doornik. Ik legde ze een visie voor betreffende iets ivm de lokale politiek waar ikzelf niet helemaal uitkwam qua goed zitten in de gedachtenreeks of niet. Ik geloof, als zijnde ten opzichte van hen nog van leerlingsniveau, dat ik niet zo heel verkeerd zit in die gedachtenreeks. Daardoor kan ik ook zekere handelingen die richting mij uitgevoerd zijn beoordelen op de mérites zoals ze zijn, heel verduidelijkend! Oftewel, ik pik iets niet meer.

Na deze verhelderingen ben ik mooi in m'n ééntje een beetje de stad rondgezworven. Soms vind ik dat leuk, lekker op jezelf rondlopen en rondkijken. Het is een soort behoefte kun je wel zeggen. 's Avonds met grote vriendin Joseetje en Petra en co naar café De Slof een biertje gehaald, en dat was leuk!  Grote vriendin Joseetje maakte daar de legendarische opmerking, na nu ook kennis gemaakt te hebben met het onherroepelijke verouderingsproces, dat ze naarmate ze ouder werd steeds jonger werd....  Houwen zo, zou ik zeggen!

Zondag ben ik met de vriendin van de Vette Knol en haar dochtertje naar des lands Noordzeekust aangevangen. Daar was het strand weer zoals vanouds bedekt met vele kilo's menselijk vlees in alle vormen, maten en (on)welgevalligheden. Het was mooi weer, de zon scheen, en de dochter spetterde er uren rond in de steeds schoner en vislozer wordende Noordzee. Kortom: een welbestede middag!

Nu nog de hoop dat ik minstens het eigen geld haal uit het gekochte Staatslot met jackpot...