Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 23-5 t/m zondag 29-5-2011

 

Deze week kregen we op het bedrijf waar ik in dienst ben milieucontrole. Af en toe krijg je als bedrijf zo’n controle. Bij ons is alles altijd prima in orde in dit opzicht.

Wat raar was, was dat er dit jaar een politieman met de milieu-ambtenaar mee naar binnen stapte die een groot pistool aan z’n riem in een sneltrekholster droeg. Iemand met een vuurwapen in het bedrijf! Iedereen keek ernaar, en de meesten van ons vonden het maar raar. We hadden het er allemaal over in de schafttijd. Alsof we een stel gevaarlijke criminelen waren in plaats van gewoon een stelletje hardwerkende onschuldige fabrieksarbeiders!

Zelf vond ik het ook maar idioot. Zelfs de werkgever zei als eerste bij binnenkomst: “Nou nou zeg, helemaal een pistool mee?!”

Het zal wel normaal wezen om zomaar zonder aanleiding gewapende kerels in een gewoon net georganiseerd bedrijf toe te moeten laten… Ik dacht dat zulke dingen alleen in Zuid-Europa gebeurden, maar blijkbaar gaat Nederland daar nu ook aan meedoen.

 

Maandag hadden we deze week fractievergadering voor de raad van dinsdag de 31e mei. Over een aantal agendapunten was redelijk stevig discussie, en dat is okee vind ik. Je kunt iets pas goed bezien als er vanuit verschillende invalshoeken over gepraat wordt.

Dinsdag was er een informatie-avond over o.a. de voortgang en stand van zaken van afstoting van de Buitendienst in het kader van het regiegemeente worden van Enkhuizen. In het stuk op het infoscherm stond dat de afstoting een goede bezuiniging was die op schema lag. Als één van de redenen van afstoting werd zwart op wit gezegd dat dit kwam omdat er o.a. veel ouderen in dienst waren die duur zijn. Toen ik iets zei over de maatschappelijke plicht die ook voor overheden geldt om ouderen juist aan het werk te laten zijn ipv ze slechts te zien als kostenpost, was ik uiteraard weer lullig bezig. Toch stond het er echt, gewoon zwart op wit.

Maar het zal vast niet zo bedoeld zijn.

In ieder geval had die afstoting tot dusverre in ieder geval nog niet opgebracht wat eerder gezegd werd dat het zou opleveren. Als reden werd opgegeven de strenge winter waardoor er meer gestrooid moest worden, en het nog niet verkocht hebben van pand van de buitendienst. Al werd dat laatste in eerste instantie mee meegerekend, terwijl de lasten ervan wél doorgaan.

Dat is wel merkwaardig, maar komt waarschijnlijk omdat ik dat niet goed begrijp.

 

Woensdagavond ging ik bij towaritch Petra op visite. Zij en haar co krijgen er weer een kindje bij. Het wordt als het goed is begin december geboren. Het leven gaat voort, er ontstaan allerlei nieuwe mensjes om me heen… [Dit] paadje zal nog heel wat eeuwen in gebruik zijn vermoed ik zomaar! Goed!

 

In Spanje hebben bij de lokale verkiezingen de nationalistische partijen in Baskenland en Catalonië forse winst behaald. In een aantal gemeentes zijn ze zelfs de grootste partij geworden.

Heel goede zaak! Langzamerhand worden de nationale grenzen in Europa minder belangrijk, en krijgen de aloude natuurlijke identiteiten weer de kans zichzelf te zijn en te worden. Praktisch alle huidige nationale grenzen zijn ontstaan buiten elke medewerking en inspraak van de gewone man om. Oorlogen om grote belangen van adel en rijken, grenzen die ontstaan zijn door aanhalen van familiebanden van adel en rijken door trouwen in vroegere tijden, machtspolitiek etc, hebben de grenzen bepaald. Wij als burgers zijn vakkundig gehersenspoeld om binnen die door macht en geld ontstane grenzen onszelf een soort “natuurlijke” inwoners te voelen van die imaginaire lijnen. Terwijl de feitelijke waarheid gewoon is dat wij als arbeiders en ondernemers in het midden- en kleinbedrijf niet meer zijn dan voetvolk voor te voeren oorlogen om andermans belangen, we niet meer zijn dan economische eenheden die inzetbaar zijn ter vergroting van het veelbezit van ultrarijken, en we als we ziek of oud zijn gezien worden als lastige kostenposten. Langzaam, heel langzaam, wordt het mensen stukje bij beetje meer kwalijk genomen als ze ziek zijn, iets mankeren, of oud zijn.

Dat is in mijn ogen een onprettige ontwikkeling. Economie en landsinrichting bestaan als faciliteit om mensen een leven te kunnen laten leiden, het behoort niet omgekeerd te zijn.

Maar ook dát zie ik ongetwijfeld helemaal verkeerd. Wij gewone mensen begrijpen gewoon het grote geheel niet, en waarschijnlijk zijn we ook niet in staat dat te begrijpen.

We moeten ons richten op het kleine leven: werk, kindertjes, gezondheid, consumptie, eventueel iets van normen en waarden, en elkaar om elkaar bekommeren. Laat de groten de groten, wij zijn het kleine. Als er oorlog komt, of iets dat er op lijkt, gaan we gewoon weigeren.

Maar [dit] dan en zo, dat is niet prettig…

 

Ik ga maar weer eens afwassen, en de Kadernota lezen. Of niet, het kleine leven roept.