Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 9-5 t/m zondag 15-5-2011

 

Deze week liep ik zoals altijd al gaande voort richting het werk ’s ochtends vroeg langs ongemaaide bermen. Als bermen niet gemaaid worden dan krijgen allerlei grassoorten, kruidachtigen, plantjes en groeisels volop de kans uit te groeien tot volle wasdom. Een schitterend kleurig gezicht!

Wat dat betreft mag van mij het zuinigheidsmaaibeleid voortgezet worden.

 

Deze week zag ik bijvoorbeeld o.a. dovenetels bloeien, en donkerpaarse klaver. Beiden zijn bloemetjes die je kunt gebruiken om de druppel honing die ze bevatten aan het beginnetje van de kleine kelk te proeven. De dovenetel wat meer dan de donkerpaarse klaver. Leuk, en lekker!

De boterbloemen zijn ook geweldig, vooral ’s middags als ik naar huis loop. De wind is dan vaak licht schuin tegen, en de binnenkant van de bloemetjes zijn dan allemaal naar mijn zicht gericht. Met het daarop schijnende laat-in-de-middag zonlicht is dat hartstikke mooi, de boterbloemen krijgen een diepgele kleur!

Er groeien minimaal 10 grassoorten, duidelijk te onderscheiden van elkaar. Ze groeien allemaal anders, en hebben als je tijdens het lopen observeert allemaal een totaal ander uiterlijk. De combinatie van de verschillende geeltinten, paarstinten, violettinten, wittinten, groenvormen en –tinten, en het roodbruin van de verschillende zaaddragers, maken de dagelijkse wandeling voor het dagelijkse brood steeds weer een heel eigen gebeurtenis! Je wordt er enigszins introvert van, je kijkt meer om je heen naar wat groeit en bloeit dan dat je andere mensen bewust waarneemt.

 

Wat wel irritant is, is dat ik al sinds half vorige week een koortsveroorzakende hoest heb. Twee collega’s van me hadden dat ook, bij hen begon het eerder dan bij mij. Op één of andere manier duurt het lang, het gaat niet zomaar weg. Het brengt ook een sterk verhoogde behoefte aan slaap met zich mee merkte ik, en ook de collega’s hebben dat nog steeds. Dit is weer een onbegrijpelijk iets dat blijkbaar heerst en niet zomaar verdwijnt.

Langdurig hoesten, verhoogde temperatuur, stijve spieren, en veel meer slaap nodig hebben. Geen idee hoe dát nu weer kan of wat dit is. Maar wel vervelend in ieder geval, het werkt niet lekker en houdt tegen om ’s avonds veel te doen zoals gewoonlijk juist wél het geval is.

Vanochtend werd ik wakker, na gisteravond een keer op tijd naar bed gegaan te zijn, en bleek dat ik 11 uur geslapen had! Dat is bijna twee keer zolang dan normaliter! Vreemde zaken zo hoor.

 

Volgende week is er maandag- en dinsdagavond commissie BOFS, en geen commissie Grondgebied. Dat betekent dat ik twee avonden naar de commissie ga. Maandag met Rob, en dinsdag met Jan Turk.

En verder? Zoals gewoonlijk: is er wel weer iemand boos op me, heb ik weer wat schuurwrijving op een (in mijn ogen) leuke discussiesite, is het béredruk op het werk, is het béredruk met stukken lezen, moet ik nóg steeds de tuin doen, groeit het kapitalisme in sommige opzichten in mijn ogen de pan uit, en is Claudia aan het puberen.

Oftewel: niets nieuws onder de zon. Ik ga maar pitten; morgen leuke Afrikaanse plaatjes draaien bij Radio Enkhuizen, wc’s boenen thuis, nog een potje hoesten, tegen die hoest tijmsiroop nemen, en zo te voelen voor mijn doen waarschijnlijk weer zwetend beroerd laat wakker worden.

 

Een welterusten op deze zaterdagavond.

 

Zondag de 15e: Soms wordt men wel eens wakker vanuit een droom vandaan. Dromen zijn bedrog, maar als je ze jezelf nog herinnert zijn ze soms wel wat vreemd.
Deze week werd ik wakker uit een droom waarin ik in mijn eigen huis was, dat alleen groter en opgeruimder was dan mijn werkelijke huis. In dat huis was een kleine lichtbruine puppy, een jong hondje. Het beestje rende in een energieke gekkenbui, zoals pups wel eens hebben, keihard van poekete poekete poekete rondjes door de hele huiskamer. Tong uit z'n bek, een vrolijke jong-onbezonnen en onbezorgde blik in de ogen.

Het was een leuk gezicht! In m'n droom lag ik in een deuk, en in het echt vind ik zoiets ook geinig om te zien. Maar waarom hersenen dergelijke beelden nu eigenlijk produceren als ze niet onder bewuste controle van de bezitter staan, is me een raadsel. Een rondrennende pup...

 

Verder hoop ik niet dat ik ziek word. Dat koortsige blijft maar, en dat gehoest ook. De zin om te pitten is alom aanwezig. De laatste keer dat ik ziek was in de zin van ziek melden op het werk was naar ik meen vier jaar terug, toen had ik de griep. Daar heb ik niet echt zin in, en ik ben ook niet bepaald een ziekmelder.
Het gaat ook niet gebeuren, dat weet ik nu al. Ziek ben je pas als je iets mankeert zoals Inge had, of gelijkwaardig ernstige zaken. De rest is watjesgel*l, ziek bestaat niet. Als je thuis kunt rondlopen, dan kun je ook op je werk rondlopen. Dan heeft je bestaan nog nut, en lever je nog wat op voor de samenleving. Er wordt al teveel geparasiteerd tegenwoordig.

 

Verder vraag ik me steeds vaker af wat nu eigenlijk de bijdrage is van al die vele tv-zenders aan het welzijn van de mensen. Of wat de bijdrage aan wat dan ook is die deze programma's leveren. De laatste tijd ben ik eens wat vaker weer gaan kijken om mezelf te informeren wat betreft het huidige aanbod, en heb geconstateerd dat meer dan 85% van wat er aan programma's aangeboden wordt totale bagger is.

Ze zijn niet leuk, niet humoristisch, niet vermakelijk, niet educatief, niet spannend, niet boeiend, niets toevoegend, en hebben feitelijk geen zinvol bestaansrecht. Je merkt wél dat als je vaker naar hetzelfde item kijkt, het op één of andere manier gaat lijken alsof het leuk is. Stop je weer met kijken, dan keert je brein vrij snel weer terug naar het beschouwen van wat het werkelijk is.

Ik vraag me af of het langdurig kijken naar dit soort shit wel goed is voor de ontwikkeling van kinderen, dat kan ik me nauwelijks voorstellen eigenlijk. Het komt op me over alsof dit soort inferieure bullshit mensen een versimpeld en mismaakt wereldbeeld geeft.

Al die nep-leuke shows, zich "leuk" gedragende Bekende Nederlanders (die ik grotendeels niet ken...), al dat geschreeuw in plaats van gepraat, al dat non-stop blij kijken en hard lachen om niet-humor: het is alsof er één onafgebroken waanzinnige circusvoorstelling via de beeldbuis je huiskamer binnenstampt. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er veel verstandelijk volwaardigen zijn die dit allemaal kunnen waarderen.

Ook de Amerikaanse semi-reality shows die eigenlijk niet meer dan één doorgaande lijn van onderling ruzieënde half-verstandigen zijn, wat die voor een zin hebben ben ik nog steeds niet achter. Als jonge kinderen of pubers die shows als een werkelijk onderdeel van de realiteit gaan zien, ben ik bang dat we in de toekomst met een aanzienlijk deel opgefokte agresso's opgescheept zitten die niet meer oplossend kunnen communiceren. Alleen schreeuwen en met spullen gooien.

 

Maar ik zal wel oud worden, en het allemaal niet meer begrijpen. Ruzieschoppende tokkies hebben een voorbeeldfunctie, dat is normaal. Mensen behoren altijd naar elkaar te schreeuwen, niets vreemds aan. De wereld is één groot circus waarin je succesvol bent als je non-stop lacht. Je bent dan geen psychiatrische patiënt, helemaal niet.

En iemand doodschieten is geweldig, de schutter leeft nog lang en gelukkig... Demjanjuk is inderdaad ouder dan gemiddeld geworden, misschien begrijp ik het inderdaad allemaal niet.