Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 18-4 t/m zondag 1-5-2011

 

Het lijkt de laatste jaren wel alsof er een onderlinge scheiding der mensen aan het ontstaan is in de wereld. Een soort scheiding der mensen die los staat van rijk en arm, die los staat van etniciteiten, die los staat van afkomst, sexe, leeftijdsgroepen of andere identiteiten.

Het lijkt alsof de natuurlijke en de kunstmatig geschapen identiteiten die bestonden en bestaan aan een scheiding onderhavig zijn die misschien een scheiding der geesten genoemd zou kunnen worden. Er ontstaat een morele en mentale scheiding; de nieuwe identiteiten die ontstaan of zichtbaar worden gaan om het denken, moraal en inzicht in iets dat ik niet goed kan benoemen.

 

Het schijnt me somtijds toe alsof er twee, misschien drie, kampen ontstaan op onze mooie planeet. En dat de grenzen die deze twee of drie kampen langzaam aan het afbakenen zijn door alle bestaande menselijke structuren heenlopen. Het is een puur instinctmatige waarneming die op dit moment door mij niet goed te omschrijven is, maar wel genoemd wordt. Ik vermoed dat er heel veel meer mensen zijn die dit waarnemen, dat kan gewoonweg niet anders. Gesprekken gaan erover, mensen praten er over. Belangstellingen worden verlegd en veranderen van koers op een heel basale, fundamentele manier.

 

Ik ben best wel benieuwd hoe dit in relatie staat of kan staan tot bijvoorbeeld het snel toenemende aantal brandhaarden en gewelddadige absurditeiten in de wereld. Dan reken ik het grote aantal voortsmeulende veenbranden nog niet eens mee; in heel veel landen heerst vuur dat (nog) niet aan de oppervlakte komt maar wel degelijk bestaat. Het gaat dan niet bepaald om de minste landen, en dat is iets dat totaal onvoorspelbare verlopen kan geven. Onvoorspelbaar voor een onder aan de ladder van de samenleving bungelende simpelburger die ziende blind is als ik tenminste.

 

Het is af en toe alsof men heel langzaam maar zeker gedwongen wordt tot het maken van basale keuzes in denken en identiteitsbeseffen. Om me heen, in het kleine wereldje om mij heen, zie ik mensen dat doen. Ouderen, jonge mensen, gelovige en ongelovige mensen, en mensen van allerlei allooi in economisch en sociaal opzicht.

Het is een onbegrijpelijk iets, ik snap niet wat dit is. Als anderen het er ook niet over zouden hebben zou ik denken dat ik geschift werd. Maar anderen ervaren dit ook, alhoewel niet helemáál iedereen.

We zullen zien, de tijd zal het leren.

 

De afgelopen 2 weken hebben we als gemeenteraad verschillende info-avonden gehad. Bijvoorbeeld een consultatie-avond over vastgoed en accommodatie, waarbij sportaccommodaties als bijvoorbeeld sportpark Immerhorn aan de orde kwamen.
Het is in mijn ogen duidelijk dat men de geesten rijp aan het maken is de boel van de hand te doen. Het wordt steeds weer genoemd als iets dat speelt of kan gaan spelen. De afgelopen commissie Grondgebied ook weer meermaals door wethouder Boland.

Een beroemde Duitse propaganda-expert uit het verleden was één der eersten die de kracht van de herhaling in haar totaliteit beschreef als propagandamiddel en middel om geesten van groepen te richten. Die herhalingskracht was in het recente verleden bij onze laatste lokale verkiezingen ook aan de orde als gebruikt propagandamiddel door sommigen, in relatie tot bijvoorbeeld het parkeeritem. Het heeft de verkiezingen duidelijk beïnvloed.

 

Hier nu in relatie tot accommodaties zie je dat ook gebeuren, het steeds weer goed verstaanbaar noemen en benoemen van het gegeven dat sportpark Immerhorn opgedoekt en verplaatst zou kunnen worden ten bate van kapitale woningbouw op de huidige locatie. Op een gegeven moment gaat de discussie dan straks nog slechts over hoé Immerhorn opgedoekt zal kunnen gaan worden, in plaats van óf het wel dient te gebeuren. Zoals bij De Drom nu: daar gaat de discussie nu ook over financiën in relatie tot hoé we 2 miljoen garant kunnen gaan staan op basis van slechts aannames zonder als gemeente risico te lopen, in plaats van óf we dit wel willen en óf we de boel wel voor zoveel geld willen laten verbouwen.

Het gebeurt, en het debat gaat slechts over het betalen. De “óf-fase” is overgeslagen, door goed en efficiënt gebruik van herhalingen van quotes.

 

Het verkiezingsprogramma van mijn partij bevat het item “behoud van het sportpark op Immerhorn”, en daar sta ik dan ook volledig achter. Het is een harde vorm van actievoeren waard vind ik, geld en begerige projectontwikkelaars dienen in onze stad niet altijd maar weer alles te mogen kunnen bepalen.

Enkhuizen is een stad van al haar burgers, en is géén privébezitje van de kapitaalkrachtigen om lucratieve spelletjes mee te kunnen spelen over de rug van de gewone man.

 

We hadden ook een avond over gezamenlijk enigszins trachten te bepalen welke richting we als raad een eventuele startnotitie Participatiebeleid voor mensen in de bijstand wilden laten schrijven onder verantwoording van het college. Het werd een warrige vergadering, iedereen begreep de bedoeling van de avond anders of begreep het niet. Ik hoop dat er door en voor de bijzittende ambtenaren iets van te brouwen viel, anders krijgen we die discussie straks nóg een keer.

Al kan ik me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat dit laatste dan ook eigenlijk de bedoeling van sommigen was…. Maar dan meer in het kader van partijpolitieke profilering. Maar óók dat zal de tijd leren.

 

Heel eerlijk gezegd voel ik me soms wat brommerig door al die dingen, en dat ik m’n vriendin de laatste tijd steeds meer mis doet daar ook geen goed aan.

Ik ga maar eens slapen. Laatst las ik dat hersenen zichzelf uitschakelen bij mensen die tekort slapen, gewoon tijdens het wakker zijn van die mensen. Daardoor worden er grotere fouten gemaakt in beslissingen. Ook bij de kleine-luiden beslissingen van mensen als ik dienen niet teveel fouten gemaakt te worden, anders kom je als klein luitje zijnde nóg meer dan nu al in de graaiende handen van de grote luiden. En dát is zéker geen pretje….

 

Brom brom brom, nog een kleine wantrouwige grom, en welterusten

 

Zondag 1-5 heb ik de hele dag door ongenadige koppijn van het gehoest uit mijn longen. Vorige week had Claudia het, inclusief koppijn, en nu dus ikzelf. Het zal wel, net als zij vorige week had, een nacht met veel geblaf en weinig slaap worden. Morgen dus een koppijnvolle duffe werkdag denk ik. Da's balen, maar het is niet anders.

 

Morgenavond steunfractievergadering. Daar mogen mensen inspreken als ze willen, over onderwerpen die in de raad van dinsdag 10-5 aan de orde komen.

 

Vandaag is het 2 jaar terug dat Inge begraven is. Op 1 mei, de Dag van de Arbeid. Omdat ze de 25e gestorven was, en het de 30e Koninginnedag is, werd Inge een dag langer bovengronds gehouden. Voor de koningin mag dat.

De afgelopen twee jaar heb ik me de blubber gewerkt. Aan Inge's dochter Claudia, aan mijn huis, aan Inge's huis, met notarissen, op het werk, in de politiek, en aan het inpassen van alles dat zo anders is geworden in het leven zoals het nu is en gaat. Veel dingen die ik gedaan heb ben ik vergeten, en soms kom ik erachter dat er gaten zijn gevallen in wat er gedaan had moeten worden. Maar ook heel veel is meer dan uiterst efficiënt gedaan.

Af en toe is er een merkwaardig gebrek aan energie of motivatie om dingen te doen die eigenlijk heel gewoon zijn. Soms gebeurt het dan ook niet, maar doorgaans wel. Meestal heeft het te maken met dingen die indirect met Inge te maken hebben. Niet met Claudia, die krijgt en is naast mijn eigen dochter alles, maar meer met papierdingen en zo. Er lijkt groeiende weerstand tegen te ontstaan op een onbewuste manier, het groeit met het besef van gemis van Inge mee lijkt wel. De rust om te missen is er nu, en wat er komt is onvermijdelijk.

 

Volgens mij is dit een normaal proces. Althans, volgens degenen waar ik er wel eens mee over praat. Het is een heel menselijk proces. Ik hoop dat iemand die dit leest en zichzelf enigszins kan herkennen in deze dingen, begrijpt dat het normaal is.

Niets is raar of vreemd, het hoort bij een rouwproces. Mensen die dit meemaken gaan door een donkere gang heen, en wat de lengte van die gang is is niet aan de mens doch aan hoe dingen gaan. Niet alles is onder controle, hooguit onder schijnbare controle. Dat is goed, want het menselijke kunnen behouden maakt de wereld tot een plaats die leefbaar blijft met elkaar. Een menselijke wereld, waar men als men in de ogen van een ander kijkt ook zichzelf zou moeten kunnen herkennen. En waar een ander zichzelf zou moeten kunnen zien als hij in jouw ogen kijkt.

 

De meesten van ons zijn heel gewone mensen als het erop aankomt. En sommigen niet.

Van mensen krijg je compassie, en aan mensen geef je compassie. Sommigen doen hier niet aan mee.

Ik hoop dat onze wereld een mensenwereld kan blijven.