Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 4-4 t/m zondag 10-4-2011

 

Het is allemaal weer wat deze week. Er gebeurt van alles, grote en kleine dingen.

 

In de Enkhuizer gemeenteraadsvergadering van dinsdag de 5e zijn de drie H’s van de raadsagenda in compromis-gevormde meerderheid aangenomen. De HERT-startnotitie (Havens, Economie, Recreatie, Toerisme), de Hartenvisie van de SP als deels alternatief voor HERT, en het Horeca-toegangstijdenbesluit naar aanleiding van een gezamenlijke motie van Lijst Quasten en Nieuw Enkhuizen.

Alle voorstemmers op deze punten hadden iets van hun gading terug gezien in het gene waar uiteindelijk door hen vóór werd gestemd.

Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor Enkhuizen. In ieder geval mag men nu tot 1 uur ’s nachts nog de kroeg binnen gaan, maar de boel sluit dan wél al om 3 uur in de gehele gemeente. Het lot geeft, het lot neemt….

En datzelfde gold ook voor de HERT & Harten-SP: in compromissen, aangepaste formuleringen en ietwat verlegde koersen zijn beiden in meerderheid aangenomen. De raad geeft, de raad neemt…

Ik denk zelf wel dat het redelijk samen gedaan is deze keer. Hier en daar een ruw woordje, een klein verwijt, een gespeelde of gemeende boosheid, maar er is iets werkbaars op alle fronten uitgekomen.

 

VVD-fractievoorzitster Patricia de Munnik vergaderde voor het laatst mee. Dat is vrij vreemd, en verwekt bij mij enige treurnis. Ze is het meest ervaren raadslid, en zo iemand mis je node. Daarnaast is het dus raar iemand als persoon en mens niet meer te zien na zoveel jaren samen in de raad gezeten te hebben.

Bij het afscheid kreeg ze door burgemeester Jan Baas een lintje opgespeld dat haar Lid in de Orde van Oranje-Nassau maakt. Wat dat precies inhoudt weet ik niet, maar het is wél een eervol iets denk ik. Dat verdient ze ook wel na zoveel jaren behoorlijk sterke inzet op heel veel vlakken in de samenleving!

Ik vind zoiets altijd bewonderenswaardig tenminste.

 

Wat mijn verbazing wekt is dat er relatief gezien zo weinig aandacht besteed wordt aan sommige aspecten van de kernramp in Fukushima. Het is bijvoorbeeld zo dat één atoom plutonium op de plaats waar het terecht komt in een lichaam, per definitie kanker gaat veroorzaken. Ik krijg niet het idee dat veel mensen dat beseffen.

Nu is er behoorlijk plutonium vrijgekomen naar ik heb begrepen, en “behoorlijk” in termen van atomische verhoudingen gaat al snel over ettelijke honderden miljarden atomen. Het aantal atomen bijvoorbeeld in een handjevol plutonium is genoeg om een groot deel van de levende organismes op deze aarde op vele plaatsen in het lichaam kanker te laten krijgen. Niet alle plutonium komt natuurlijk bij mensen in het lichaam, of sowieso niet in een levend organisme terecht.

Maar de informatie naar de mensen toe op dit moment is vrij unfair. Veel levende wezens op de planeet lopen vrij grote risico’s waarover om onbekende redenen niet vanuit overheidswege geïnformeerd wordt. Hooguit op internet vind je hierover open informatie van deskundigen, maar televisie en kranten laten het op dit gebied best wel afweten vind ik.

 

Ook weer een heerlijk bericht was dat de Egyptische oppositieleider Mohammed ElBaradei de wereld injaste dat als hij de baas wordt in Egypte, hij Israël de oorlog verklaart als dit land Gaza ooit aanvalt.

Wel, Israël zal ooit Gaza hoe dan ook aanvallen. Vanuit Gaza worden namelijk continu raketten op Israëlische burgerdoelen afgeschoten, dag in dag uit. Die raketten reiken steeds verder, en Israël zal op een gegeven moment gewoon genoodzaakt zijn Gaza aan te vallen om deze reden. Daarnaast wordt Gaza ook nog eens bestuurd door Hamas, dat als officiële doelstelling heeft Israël én alle joden in dat land te vernietigen. Dat is geen heel vredelievend levensdoel…

Als Egypte oorlog gaat voeren met Israël, dan is de kans vrij groot dat alle apocalyptische horrorscenario’s die men kan bedenken minimaal een kern van waarheid zullen gaan bevatten.

 

Het is allemaal geen pretje op deez' aard’momenteel.

 

Maar dinsdagochtend liep ik om 6.55 naar mijn werk op Schepenwijk, en bleek dat de lucht in het westen op dat moment een schitterende donkere tint groen-blauw had! Die kleur heb ik nog nooit gezien in de lucht, en het duurde ook maar hooguit 2 of 3 minuten!

Het was een “zwaar” gezicht, en het was alsof op dat moment de schemering zich weerbarstig verzette tegen de onvermijdelijk en onontkoombaar aanstormende dageraad. Mooi, geweldig om gezien te hebben, en mij van mijn mooie planeet houdend laten!

Vanmiddag, woensdag de 6e dus, zag ik in het gras onderweg hele groepen kleine violette wilde viooltjes bloeien… Schitterend in combinatie met madeliefjes en bloeiend speenkruid! Wat is er mooier dan onze aarde als het voorjaar komt, als Fräulein Frühling haar vertederde warmte over ons drukke mensjes die op belangenjacht zijn, laat nederdalen? Op dit moment niets, totdat andere jaargetijden op de geëigende momenten hun schoonheid weer tentoonspreiden in gelijke, en soms woeste levenskracht.

 

Welterusten weer, morgen wederom een gegunde werkdag.

 

Donderdag de 7e t/m zondag de 10e: Zondagochtend liep ik om een uurtje of kwart over 10 langs de Dijk, en keek langs die Dijk naar beneden. Daar in het zondagse ochtendzonnetje, nog weinig mensen op straat, groeide en bloeide het nieuw ontstanende lenteleven op een visuele manier die mijn ochtendogen als een klein hemeltje beleefden.
Het is een prachtig gezicht: het nu lente-lichtgroen opkomende fluitekruid, doorschoten met geel-glimmend speenkruid, madeliefjes, narcissen en opschietende andere tinten groen!

 

Daar zo langslopend kreeg ik zoals altijd dubbele gevoelens over en bij al dat moois en levends. Dan denk je van: Waarom zou er persé een God moeten bestaan om dit te laten gebeuren? Of een Moeder Godin, een Energie, een Zeus, een Vishna, of wat dan ook? Waarom zou de waarheid niet gewoon kunnen zijn dat dit bestaat, zonder bedoeling en zonder doel, net als wijzelf dat misschien doen, en kunnen we gewoon niet dat héle kleine tijdje dat ons als bestaan gegund is, maar het beste genieten van wat er om ons heen is?

Wie heeft ooit gezegd dat er een zin of doel achter alles moet zijn? Waarom zoeken wij zingeving en -beleving waar die misschien niet is? En als die er wél is, als er wél een creator en een zingeving is: Waar halen wij dan de pretenties vandaan om te denken dat wij de bedoelingen en intenties van iets dat het ontzettend grote universum in al z'n onbevattelijke complexiteit geschapen of gecreëerd heeft, óóit zouden kunnen achterhalen?

 

Wij als mensjes hebben in niet één opzicht zelfs maar een vermoeden van een vermoeden van wat het universum is en kan zijn. De ware aard van al dat om ons heen is, van hetgene dat ons in al z'n onbevattelijke enormiteit bestaan praktisch reduceert tot een niet-bestaan, is dermate ver weg van onze capaciteit tot doordringen tot die kern van "de waarheid" dat ons zoeken naar iets waar wij deel van uitmaken maar ook weer niet, geen meetbare zin heeft. Behalve dan dat het ons aanzet tot denken over onszelf, over wie wij zijn en wat wij kunnen zijn. Over onze rol in onze omgeving en ten opzichte van elkaar.

 

De ontmoeting met de dood laat zien wie en wat wij zijn, en waar we werkelijk staan. De onherroepelijkheid van de dood, de méér dan bevatbare onontkoombaarheid van het sterven en niet-meer-bestaan, zet ons op onze werkelijk plaats. Het laat alles dat we doen, zeggen en creëren verdorren tot iets dat gebloeid heeft en daarna plaats maakt voor wat na ons komt.

Als blaadjes van een boom die achteloos met de flow van een herfststorm tot de woeste dans naar het niet-bestaan gedirigeerd worden.

Zoals mijn geliefde Inge, en zoals de geliefden van anderen. Zoals mensen waar anderen van hielden, van gehouden hebben, en die zelf van mensen hielden. Het verdwijnt, en het is soms gruwelijk als dat werkelijk even door ons bevat wordt tot de kern van wat dit kan inhouden.

Het kan een mens cynisch maken, en het kan een mens juist een mens in alle imperfecte volmaaktheid maken. Ik hoop dat ik ooit het laatste kan bereiken; door wiens wijze woorden, entiteit en identiteit dan ook.

Wat is dat is. Werkelijkheid kan alleen aanvaard worden, zonder enige vorm van uitsluiting. De illusie ontneemt ons onze menselijkheid totdat we zien wie we zijn, waar we zijn, en dat volledig kunnen accepteren en aanvaarden zonder enige vorm van oordeel.
Misschien is dit wat mensen als Boeddha, Jezus, en sommige anderen bedoelden.