Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 2-4 t/m zondag 8-4-2007

Maandag de 2e t/m woensdag de 4e: Afgelopen maandag hadden we steunfractie voor de raad. De raadsstukken zijn inderdaad besproken, maar voor de rest ging de discussie stevig over héél andere zaken! Iets dergelijks klaart de lucht binnen een groep mensen die ergens voor samenwerken. Plus het is nog interessant ook!
Dinsdag kreeg een collega een ongeluk met z'n wijsvinger en een cirkelzaag. Het zag er allemaal vrij gruwelijk uit, en aangezien ik al jaren de EHBOer en BHVer van Slittech ben maakte ik de man weer dicht en stuurde hem naar het ziekenhuis. In al die jaren dat ik werk heb ik al heel wat ranzig en/of raar uitziende verwondingen gezien moet ik zeggen, maar het is wel leuk werk om dat soort dingen dicht te maken ter preparatie voor artsen en ziekenhuizen. Zo zie je nog eens live hoe het er van binnen allemaal uitziet bij ons, én je helpt mensen weer heel te worden! Met deze collega komt het ook allemaal weer goed.
's Avonds hadden we raadsvergadering, en die was even over half 9 alweer afgelopen. Er kwam niet veel aan de orde: de regionale visie bedrijfsterreinen in West-Friesland, wat extra geld voor het jongerencentrum in de Peperstraat, een aantal hamerstukken, en de WMO als vraag in de rondvraag.
Tijdens dat ruime half uurtje zat ik de SP te bekijken. Die fractie was demonstratief de mond aan het houden en geen stukken mee aan het hebben, waarbij de fractievoorzitster een vrij verbeten hoofd trok. Geen idee waarom, er zal wel weer eens wat zijn of zo.
Doordat ze de aandacht trokken las ik vannacht [dit] nog eens door. Niet inhoudelijk, maar iets waar ik ineens aan dacht tijdens de raad terwijl ik me afvroeg wat er nu weer was. Lees de onderstaande frase eens door:

Onze vrolijke vrind Hans Langbroek schrijft op z’n logboek over ons. Althans, hij noemt onze naam niet, maar

Sommigen zijn tot dusverre overal tegen geweest dat onderdeel van het toerisme was: het vlekkenplan op het Enkhuizer Zand, steigers (terwijl de discussie nog gevoerd moet worden aan de hand van gegevens die we nog niet hebben), Enkhuizen650, opknappen van bruggen, etc.”

gaat natuurlijk wel onder andere over ons.

Vier keer het woord "ons" in één zin! Het is een heel ongebruikelijke wijze van schrijven over je partij. Normaliter zou er gestaan hebben bij al die "ons": de SP, de SP etc.
Nu ben ik als arbeidertje totaal niet psychologisch onderlegd, maar ik lees wél heel erg veel. Met al dat lezen kwam ik veel artikelen tegen over oorlogen. Oorlog is een interessant onderwerp namelijk, het wordt al beoefend sinds we mensachtigen zijn.
In al die artikelen kom je tegen dat leiders die graag een oorlog willen gaan voeren om het één of ander, eerst "het volk" een "wij"-gevoel gaan geven. Mensen zien zichzelf dan niet meer geheel als zelfstandige wezens, maar als onlosmakelijk verbonden aan de groep. In dat stadium is het namelijk makkelijker om een vijandbeeld te scheppen, een vijandbeeld van degene(n) waar je oorlog mee wilt hebben. Dat kan een ander land zijn, een voetbalclub, een religie, een politieke partij, of gewoon iedereen die anders is en denkt dan jezelf.
In het stuk van de SP geeft al die "ons" in één zin precies weer hoe een groep mensen denkt als ze in het stadium zijn dat het mogelijk is om ze oorlog te laten voeren. Ze zijn rijp voor het gevecht dat de baas wil. Met andere woorden: de SP in ons stadje is op oorlogspad! Tegen wie weet ik zo gauw ook niet, maar voor mij is dat oorlogspad duidelijk.
De laatste "oorlogsdaad" die echt zo genoemd kan worden was het betichten van wethouder van Pijkeren van onwaarheden vertellen ivm het versturen van brieven aangaande de WMO naar organisaties. Zoiets wordt niet woordelijk gedaan, maar op uiterst suggestieve wijze gebracht. "De geest van het verhaal" noemt men dat, terwijl je je kunt verschuilen achter de letter van het verhaal. Zelf noem ik zoiets lafhartig en ondermaats.
Maar Van Pijkeren had natuurlijk wél brieven verstuurd, en dat werd in een commissie twee maanden terug aangetoond, zwart op wit. Toen gevraagd werd aan de SP of ze dan excuses wilden aanbieden voor het suggestief laten lijken of van Pijkeren gelogen had, weigerden ze dat.
Ze maken met dit soort dingen gebruik van een oud-linkse oorlogstactiek. Als je maar vaak genoeg zegt dat wat iemand zegt niet klopt of niet waar is, dan gaan anderen tóch op een gegeven moment denken: "Ja, maar waar rook is is vuur!" Deze oud-linkse tactiek wordt gebruikt om op de persoon te spelen, iemand in discrediet te brengen en af te branden. Twee maanden terug was het van Pijkeren, een paar maanden ervoor was Jan Baas de klos door SP-Statenlid Bert Putters. Ook zo'n figuur die er waarschijnlijk mee door gaat...
Gezien de taal in de frase die ik hierboven aanhaalde waaruit ik vermoed dat de SP op oorlogspad is, lijkt het me voorspelbaar dat binnen zéér afzienbare tijd weer getracht wordt iemand in discrediet te brengen... Ben dus benieuwd wie nu het doelwit is van lafhartig op de persoon gespeelde, suggestieve en niet letterlijk verwoorde aanvallen. We zullen zien...
In ieder geval zie ik wat de SP betreft nu niet alleen rook, doch ik zie óók het vuur. Daar ben ik van overtuigd! En ik vraag me wérkelijk af of de mensen die lokaal op de SP hebben gestemd op dit soort dingen zit te wachten, dat kan ik me niet voorstellen namelijk.

Donderdag de 5e weer een druk dagje. 's Ochtends met de vriendin van de Vette Knol naar het Westfries Gasthuis geweest, en daarna direct doorgegaan naar m'n werk. Uit werk snel naar het Ondernemerscafé geweest, waar het bedrijf Houtexpert van industrieterrein Schepenwijk een presentatie gaf. Dat wilde ik graag zien, Houtexpert is de buurman van Slittech, en het is leuk om dit dan te horen en zien.
Daarna met Jan van Oostende en Cor Westerveld naar de raadsvergadering in Stede Broec geweest. Daar kwamen we onze raadscollega's Patricia de Munnik, Hendrik Boland en Klaas Kok ook tegen. We wilden allemaal horen hoe de raad van de buren om zou gaan met de door onze raad aangenomen motie van VVD/D66, waarin voorgesteld wordt om als raden eens te oriënterend te gaan praten over de toekomst in onze subregio op bestuurlijk gebied. Zoals te verwachten lag eerst de nadruk op het niet willen fuseren met andere gemeentes. Maar de Stedebroecse PvdA/GroenLinksfractie gaat in commissieverband wel een voorstel maken om gewoon, zoals de bedoeling van onze raad eigenlijk was, oriënterend te gaan praten. De tijd gaat door, en Stede Broec kan niet eindeloos doorgaan als een soort eiland in de oceaan van de omgeving die verandert. Dan eindigen ze ooit als een soort "natives" die ineens ontdekt worden, en worden dan opgeslokt door krachten waaraan voor hen dan niet meer te ontkomen valt. Zelf meehelpen enige sturing te geven aan processen die misschien ongewenst zijn, maar wél heel realistisch bestaand en voortschrijdend, is waarschijnlijk toch het beste. Je houdt dan nog enige invloed op uitkomsten.
Zoals ik laatst hier al meldde, het model seta (samen en toch apart) is ook geen rare optie. Die open brief van het Andijker raadslid Kwantes in het NHD was dan ook niet bepaald slecht in mijn ogen! Al is wat mij persoonlijk betreft de optie Andijk en Enkhuizen als bestuurlijke eenheid ook nog steeds geen slechte optie. De tijd zal het leren...
Raadsvergaderingen bij anderen zijn wel vreemd om bij te wonen als je je eigen vorm gewend bent. Het lijkt alsof de burgemeester in Stede Broec meer invloed heeft op hoe de raad debatteert, en of collegestandpunten minder omstreden en meer aanvaard zijn. Het is rustiger dan bij ons. Maar poltieke cultuur is nu eenmaal overal anders. In Amsterdam stappen de grote partijen gewoon de raad uit als de kleine partijen aan het woord zijn, en dát is pas asociaal!

Vrijdag de 6e: Laatst had ik het in m’n weblog over het leren loslaten van mensen, situaties, eigenbeeld, bezittingen, gezondheid etc. Nauw daaraan verwant is het leren of accepteren dat niet alles te krijgen is wat je wilt. Daar moest ik aan denken toen ik zojuist tijdens het eten “You can’t always get what you want” van de Stones hoorde.
In
 winkels zie je wel eens krijsende peuters met een uitgestrekt handje richting een artikel dat ze koste wat het kost willen hebben. Daarnaast staat dan een rood aangelopen moeder, soms ook een vader, die probeert het krijsende monstertje stil te krijgen… Peuters zijn rond een jaar of twee oud in de fase dat ze ontdekken dat de wereld niet om hen alleen draait, dat ze niet het middelpunt van het heelal zijn. Dat is nogal een omschakeling voor de kleintjes, en het vereist een hoop gegil en gehuil om dit een plaats in het leven te kunnen geven! Arme ouders, hahaha! Mijn kind is puber, dus weer terug in de fase van vóór de peutertijd…
Mijn vroegste echt duidelijke herinnering aan iets niet krijgen dateert van de tijd dat ik vier jaar oud was. Het was voor mij een tijd dat ik net half en half begreep wat Sinterklaas eigenlijk inhield. Sinterklaas kwam op school, en allerlei kindertjes mochten bij hem op schoot een verhaaltje vertellen. Ik niet, en daar was het jongetje dat ik was toen al blij mee. Dat jongetje hield er niet van als mensen fysiek aan hem zaten, en de volwassen Hans van nu nog steeds niet.
Maar op een gegeven moment werden er cadeautjes uitgedeeld. Alle kindertjes kregen een cadeautje van Sinterklaas, uit de zak van Zwarte Piet. En inderdaad, ik als enige dus niet. Daarom ging ik na afloop van het “feest” naar de juffrouw, en vroeg waarom iedereen van Sinterklaas een cadeautje had gekregen en ik niet. De juffrouw antwoordde behoorlijk boos, ik weet het nog letterlijk: “Niet zo zeuren Hans, misschien krijg je volgend jaar een cadeautje! Ga zitten!” Ik herinner me nog goed dat ik dat als kindje ervaarde, heel bewust al toen, dat ik dus niet bij de rest hoorde. Dat gevoel hield ik de hele schooltijd op die school, nog een jaar of twee of drie, bij me.
Rokers zijn gevoeliger voor Post-Traumatische Stress Stoornis las ik laatst. Omdat ik nog niet rookte toen ik vier jaar oud was is, er dus geen PTSS achtergebleven van dat Sinterklaasfeest!  Om de laatste restjes stoornis vanuit die niet-krijgsituatie los te laten ga ik vanavond maar een DVD kijken over Mickey and Mallory. Die krijgen ook niets, maar nemen alles. Ze zijn namelijk twee psychopaten die net doen alsof ze van elkaar houden, ze spelen een rol. De film heet Natural Born Killers, en ik heb hem al twee keer gezien. Toch is er iedere keer weer iets nieuws te zien, qua interpretatie dan bedoel ik. Misschien geen goed begin van Pasen, maar wel interessant.

Zaterdag de 7e en zondag de 8e: Het weekend is om omdat het zondagavond is, maar er komt nog een zonnig dagje in uitermate nuttig nietsdoen aan!
Met m'n dochter vanochtend een, om in de woordkeuze van Heer Bommels bediende Joost te blijven, eenvoudig doch voedzaam ontbijt genoten. Een heel klein beetje Pasen erbij, maar we zijn beiden geen enorme feestdagenfans en vinden daarom een dun laagje extra genoeg. Dochter heeft als vrouwelijk wezen zijnde gehoord dat je huid langer mooi blijft als je groente en fruit eet, en dat gaat ze nu doen zegt ze. Ze is veertien, geen aanzet tot enige rimpel in de verre toekomst te bekennen!  Vrouwen...
Daarna een Paasbezoek aan Wim de Vries z'n Sprookjeswonderland gemaakt met de dochter van de vriendin van de Vette Knol, en dat was ook gezellig. Het was druk daar, en leuk om al die ouders met hun kroost te bekijken. Van alles gebeurt er, allerlei grote en kleine dramaatjes, vreugdetjes, en uitgelatenheden. Leuk om te kijken!
Er staat [hier] nog een open brief te lezen, best wel leuk opgesteld. Eerdaags ga ik hem beantwoorden, maar eerst het mooie weer tot me nemen. Straks komt de noeste arbeid weer, in alle opzichten!
Zaterdag zat ik nog even met de vriendin van de Vette Knol op het terras van Van Bleiswijk. Door iets wat ik zag onstond er spontaan een verhaalconcept in m'n hoofd wat ik ga opschrijven van de week. Dat is leuk om te doen vind ik, het ontstaat meestal zomaar vanuit het niets door iets dat gebeurt.
Maar nu mooi het oorkussen van de duivel beoefenen...