Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 28-3 t/m zondag 3-4-2011

Deze week was er een ochtend van dichte mist, en dat was een schitterend gezicht! Mist zie ik als een soort natuurlijk ontstane vormuiting van de Zengedachte die het exacte "NU" waar men in leeft verbeeldt.
Men leeft in het exacte "nu", fysiek en natuurkundig gezien. Maar geestelijk leven mensen doorgaans al naar de toekomst toe, of in het verleden. De geest houdt zich bezig met wat morgen gedaan dient te worden, wat morgen misschien gebeuren kan, welk geluk of onheil morgen de mens en zijn wereld zullen gaan treffen.
Of de geest houdt zich bezig met wat gister of eerder gebeurde.

Maar we leven in het "nu". Als de geest in morgen of gisteren verkeert, dan mist die geest de gebeurtenissen en betekenissen van het "nu". Dan beleeft men het "nu" pas morgen indirect, in de vorm van herinneringen.
Het genieten of verdrieten, het beleven, het rouwen, het liefhebben, het haten: als dat in het exacte "nu" gebeurt dan beleeft men het "nu" en is men nergens anders dan in de werkelijkheid.

Zowel Boeddha leerde dit z'n volgelingen alswel Jezus deed dat. Boeddha leerde dat het "nu" de enige werkelijkheid is, en dat die werkelijkheid geen angst hoefde in te boezemen. Morgen is morgen, maar "nu" is de realiteit.
Jezus leerde hetzelfde. Hij vertaalde dat met dat morgen z'n eigen zorg kende, en dat mensen in het "nu" konden leven om het leven niet grotendeels te missen.
Beide leermeesters ging het erom dat mensen vertrouwen in de wereld, in de gebeurtenissen en in zichzelf en de medemens zouden kunnen krijgen. Ze probeerden niet het lijden te verzachten of te veranderen, maar trachtten de mens daarmee te verzoenen in vertrouwen met wat is.
Als je dat concept begrijpt, werkelijk de onderliggende actie die dit vergt begrijpt, dan is het een goede visie van beide wijze heren geweest.

Die alles verhullende mist verbeeldt ook dat "nu", dit werkelijke moment van het "nu". Zoals Boeddha en Jezus leerden dat dingen komen en gaan, dat gedachten komen en gaan, dat je eigen persoonlijkheid komt en gaat, maar dat de weg die je dient te gaan naar je doel in vertrouwen gegaan moet worden, ondanks dat je het verloop niet kent, zo is die mist hetzelfde verhaal.
Als je door dichte mist loopt, dan zie je niet waar je heen loopt maar weet wel waar je heen gaat. Schitterend, wat een overeenkomst van de natuur met de woorden van Boeddha en Jezus!

Daarbij is lopen in mist, het lopen in het gevisualiseerde moment van waar je bent, iets dat door het niet kunnen zien van wat komt en wat gegaan is je hoofd opent voor andere zaken dan alleen wat je geest dagelijks belast. Relaxed en mooi...

Maar weer genoeg gezweef, in mijn "nu" is het bedtijd. Het is een drukke week geweest, met veel actie die door het bestaan van de overheid bepaald is. Daar gaat nog meer van komen, om maar eens even over de rand van de mist heen te kijken....

Welterusten!

Zaterdag de 2e en zondag de 3e waren met nuttige activiteiten gevulde dagen. Stap voor stap neemt het hergeorganiseerd worden en zijn van Woonstede Langbroek een aanvang, en normaliseert het leven zich weer in alle opzichten.
Het was nooit bij me opgekomen dat het overlijden van iemand die nabij is zóveel met zich mee kon brengen en impliceren in zóveel zaken, in de praktische zin bezien. Het is onvoorstelbaar allemaal, een mens die ophoudt te bestaan uit de wereld verwijderen in de brede zin is ontzettend veel en langdurig werk.
Emotioneel gezien is een andere zaak natuurlijk, dat gaat de menselijke weg van het op eigen tempo opwaartse richting. Soms hele stukken tegelijk opwaarts, en soms even een klein stukje terug naar beneden. Dat heet mens zijn, dit brengt het met zich mee. Bij iedereen op een andere manier. Er schijnt een gemiddelde van 5 jaar te staan voor het geheel. We zullen zien; hoe het is, is het.

Als ik aan chaos denk, dan komen er eigenlijk meer gedachten bovendrijven aan het leven van mijn overgebleven Poolse collega's en hun omgeving. Ze wonen als man-vrouwgezin met één kind in een pand waarin appartementen gebouwd zijn die verhuurd worden aan voornamelijk Polen.
Met grote regelmaat hoor ik wat er nu allemaal weer gebeurd is daar. Het is af en toe net een film met al die chaotische taferelen die zich ontwikkelen in dat stukje wonen dat eigenlijk een dorpje op zichzelf is. Soms is het hilarisch, bij tijd en wijle dramatisch, en immer chaotisch.

Door alles wat daar altijd weer gebeurt, gecombineerd met de gebrekkige kennis bij veel Polen van de Nederlandse taal, word mij met enige regelmaat gevraagd of ik zaken zou willen regelen voor de Poolse medemens. Voor de collega's, of voor een buur of kennis van hen, en dat soort dingen. Dat doe ik doorgaans wel.
Ik kan me goed voorstellen hoe het in Nederland is als je de taal niet goed beheerst, terwijl je bijvoorbeeld formulieren toegestuurd krijgt over allerlei zaken die ingevuld moeten worden waar Nederlanders zélf ook al vaak niet uitkomen. Het is ook wel eens absurd wat er gebeurt, en waar ze tegenaan lopen.

Het volgende bijvoorbeeld is best wel weer niet helemaal normaal. Vorig jaar had een Poolse buurvrouw van een Poolse collega haar auto uitgeleend aan haar Poolse ex-vriend. Deze heer ging de dingen doen die hij moest doen, en besloot daarna de auto door onbekende oorzaak met onbekende motivaties in een sloot te rijden. Auto's in de kreukels rijden lijkt een Poolse hobby te zijn...
Uiteraard kwam daar de politie bij, en deze liet de auto wegslepen door schadebedrijf Theo Rood. De Pool die de auto van zijn ex-vriendin vernaggeld had kreeg een briefje mee van de politie dat de auto van hem afgenomen was. Met briefje en al vertrok hij daarna naar Polen en is tot op heden niet wedergekeerd. Dat was vorig jaar mei, het heeft allemaal nog in de krant gestaan.
Nu kreeg de dame in kwestie van wie de auto is, evenzogoed tot op de dag van vandaag haar rekeningen toegestuurd. Bijvoorbeeld wegenbelasting. Daarom heb ik een week of zeven terug de politie gebeld om te vragen waar die auto is. Het antwoord was dat het vehicle bij De Domeinen stond, en die schreef ik dan ook tweemaal aan. Zij konden deze auto niet vinden in hun systeem, en telefonisch hebben zij me uitgelegd dat de auto daarom niet door of via de politie bij hen afgeleverd kon zijn.
Daarop heb ik wederom de politie gebeld, en nu kreeg ik te horen dat hij niét bij De Domeinen stond maar door Theo Rood meegesleept was op aanvraag van de politie. Die Theo Rood, een schadebedrijf dus, heb ik daarom gebeld met de vraag of het mogelijk was eerdaags langs te komen om de papieren uit die auto te komen halen en dat ding van mevrouw haar naam af te schrijven zodat ze een vrijwaringsbewijs zou kunnen krijgen. Tenslotte lopen de kosten door.
Dat bellen naar dat bedrijf loopt nu vijf weken, en het enige dat ik weet is dat die auto door Theo Rood naar de sloop is gebracht, er geen vrijwaringsbewijs (meer) is of dat dit papier weg is, óf dat die auto door Theo Rood naar de sloop is gebracht zonder dat er een vrijwaringsbewijs voor afgegeven is, en dat daardoor de kosten dus voor de betreffende mevrouw doorlopen.
Theo Rood is in ieder geval de auto kwijt, hij is foetsie. Ze hebben hem niet meer en weten niet zeker wat er door hen mee gedaan is. Circus dus, en dit gaat gewoon door.
Viermaal zou ik terug gebeld worden, viermaal heb ik zelf terug moeten bellen, en nog steeds is er geen auto. De auto is kwijt, en de kosten lopen door.....
Het is typische het soort zootje waar ik regelmatig mee geconfronteerd word met of via deze collega's, verbijsterend gewoon wat er altijd weer gebeurt. Nu een hele auto die gewoon kwijt is, nadat hij afgenomen is via de politie! Waarvan de kosten gewoon doorlopen.... Misschien morgen maar weer terug bellen (zou afgelopen donderdag voor de vijfde maal terug gebeld worden) en dan wat minder aardig worden. Er gewoon heengaan misschien. Als deze Polen zelf heengaan wordt het in ieder geval héél onaardig allemaal. Ze zijn in dit soort zaken (terecht) wat minder soft dan Hollanders, weet ik toevallig. Ben benieuwd hoe dit af gaat lopen. Maar ik denk dat het chaos om chaos om absurditeit om ellende wordt, waar de regionale krant dan weer een stuk over kan schrijven.

Doch dinsdag aanstaande de raadsvergadering, waar tot mijn treurnis de zeer ervaren Patricia de Munnik voor het laatst raadslid is. Morgen scholierencabaret waar ik als ouder van een RSG-scholier een uitnodiging voor heb gekregen, en zo nog wat van die dingetjes.
In ieder geval ga ik deze week trachten te beginnen een kinderslaapkamer weer op orde te brengen. Dát is het belang waar ikzelf mee te maken heb als gezinshoofd. Heel onsensationeel allemaal, het leven van een doodgewoon Hollands doorsnee vadertypje. En zo moet dat ook.
Op het werk wordt het vrolijk druk deze week, en ik ga nu pitten. Auf wiederseh'n weer