Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 14-3 t/m zondag 20-3-2011

Maandag de 14e en dinsdag de 15e lijkt een meerderheid van de mensen in mijn directe dagelijkse overdagomgeving door om mij onbekende redenen allemaal vrij chagrijnig en negatief over andere mensen dan henzelf te zijn. Je zou kunnen zeggen dat iedereen zeikt over anderen en zichzelf geweldig vindt, om het zo maar te noemen.
Dat dan in het land van melk en honing waar iedereen te eten heeft, een dak boven het hoofd kan hebben, medische zorg zelfs voor niet-betalenden beschikbaar is op kosten van anderen, n van de beste uitkeringsstelsels ter wereld beschikbaar is voor mensen die dat nodig hebben, de winkels nog steeds uit luxe vol liggen met nonsensproducten die ook nog daadwerkelijk massaal gekocht worden en kunnen worden, en waar het voorjaar zich reeds zacht geurend en behoedzaam zonnig aan het aankondigen is!

Geen aardbevingen, geen overstromingen, geen bommen op burgers, geen vloedgolven, geen op burgers schietende politiemannen en militairen, en geen razzia's als je kritiek op wat dan ook hebt. Alleen kritiek op de religie "islam" dient de laatste tijd ietwat behoedzaam gebracht te moeten worden lijkt het wel, de rechterlijke macht komt wat scherp over wat dit betreft. In tegenstelling tot kritiek op het christendom, dat vreemd genoeg uitbundig in alle beschikbare bewoordingen en bescheldingen tot luide uiting mag komen. Maar dat is weer een ander verhaal.
Ik maak in ieder zelf wel uit wat ik schrijf en zeg. Dat geldt gelukkig nog steeds voor een meerderheid van de Nederlanders denk ik, en ik hoop dat dit zo blijft.

Waar ik benieuwd naar ben is hoe het af gaat lopen met de opstanden zoals die bijvoorbeeld nu in Libi aan de hand zijn. De zaak lijkt wel enige overeenkomst met Yoegoslavi te hebben, maar dan anders. Het verdeel en heers tussen de Libische stamstructuren werkt in ieder geval. Zoals de rencarnatie van het Romeinse Rijk, de Europese Unie, dit altijd tot dusverre succesvol heeft weten toe te passen op gebieden die ingelijfd dienen te worden.
Maar ik ben wel benieuwd hoe het politieke EU-doel van inlijven door cq nworden van de EU met de Noord-Afrikaanse landen nu bereikt moet gaan worden. Dat doel is in 1975 hard omschreven, en er is op allerlei manieren heengewerkt om dit te kunnen bewerkstelligen. Vooral de Fransen hebben zich er sterk voor gemaakt de afgelopen decennia.
Maar dat is grote-jongens-politiek. Wij burgers hebben daar geen inzicht in, krijgen er maar summier informatie over die je dan ook nog eens zelf moet vragen aan EU-ambtenaren, en hebben gewoonweg geen moer te vertellen over deze hele langdurige strategische operatie.

In ieder geval ben ik nog steeds iets in de hippie-idealenmood, maar dan de moderne versie er van. Pc's bijvoorbeeld, en internetachtige zaken, die horen er in deze tijd bij. Ook vormen van eigen bezit die door de vroegere hippies wat afwijzend bezien werden.
Maar dat gedeelde ideaal van gezamenlijke bewst verantwoordelijkheid dragen voor het reilen en zeilen van een leefgemeenschap n voor de personen waar die uit bestaat, het deels gedeelde bezit en niet-bezit, het duurzame in leefwijze en gebruik van spullen en materialen, de vorm van eetmogelijkheden, het ideaal van respect voor medewezens op deze planeet: het lijkt me wel wat.
Al eerder vond ik dat. Maar de gedachten hieraan werden onderbroken door het drama van Inge haar ziekte en dood en alle gevolgen in het leven die dat had voor Claudia en degenen om haar heen.
Nu het leven zich langzaam weer wat normaliseert, zich langzaam weer wat in te overziene banen begint kanaliseren, komen de oudere idealen weer boven drijven.
Die hippie-achtige visie is in mijn ogen nog steeds in uitwerking enigszins vergelijkbaar met hoe de eerste christengemeenschappen 2000 jaar terug opgebouwd waren en leefden, of hoe een aantal decennia terug de kibboetsim in Isral werkten.

Maar ja, het zal allemaal wel geitenwollensokkengepraat zijn. Ik ga mijn kamillethee opdrinken, mijn geitenwollen sokken uittrekken, mijn ecologisch verantwoorde katoenen bloesje ophangen, nog even zo energiezuinig proberen te internetten, en dan slapen.
Morgen weer vroeg dag, en nog veel te lezen 's avonds deze week.

Woensdag de 16e en donderdag de 17e: Vandaag werd ik 's ochtends wakker uit een droom. Nu onthou ik doorgaans niet echt wat ik gedroomd heb, daarvoor slaap ik volgens mij te kort. Ooit bemerkte ik dat als je iets langer slaapt, je dan ineens vaker onthoudt wat er zich in je slapende brein aan onbewuste mentale activiteiten ontplooit.
Maar vanochtend onthield ik het wel. Het is net of je een film droomt waarin je meespeelt.

Vanochtend, voordat ik wakker werd, liep ik op de Golden Gate Bridge, in het midden van dat bouwwerk. Er kwam een groot passagiersvliegtuig dat ergens zou gaan landen, en dat ding scheerde rakeling langs de bovenkant van die brug. In mijn droom was ik onder de indruk van de immense grootte van dat toestel zo vlak boven je: gigantisch, overweldigend en mooi!
Maar ik wist dat het vliegtuig terug zou komen, ik zag het namelijk vlak na het passeren van die grote brug een bocht naar rechts en omhoog inzetten om de landing nogmaals te proberen. In mijn droom wist ik dat hij bij die volgende poging de brug zou raken, en dat de hele boel in elkaar zou donderen.
Daarom snelde ik naar de walkant toe waarheen ik al onderweg was. Aan het eind van die Golden Gate Bridge bleek ik er niet af kunnen. Het ding had namelijk, net zoals pontjes wel hebben, een klep die open ging. De afstand brug - vaste wal was nt iets te ver om te kunnen bespringen. De enige mogelijkheid om van die brug af te komen was het water in te springen, maar ik wist dat mensen die dat deden doorgaans te pletter vielen op het water. Toch kon het alleen via het water.
De keuze was dus om straks verpletterd te worden door rondvliegende stalen balken en kabels van meters dik waarvoor mijn mensenlichaam niet eens bestond. Zoals badschuim er niet is voor een er doorheen roetsende hand. Of het water induiken, met onzeker resultaat.
Het gekke was dat ik totaal niet bang was of iets dergelijks. Het was een rationeel probleem, twee keuzes met gevolgen waarvan ik in beide gevallen gewoon geen zin had. Terwijl haast geboden was, ik wist dat de piloot van dat toestel een foute inschatting ging maken.
Zo tijdens de dubio waarin het water heel langzaam won, ging de wekker en was de dubio over omdat ik gewoon naar mijn werk moest.

Het is raar, maar meestal als ik eens een droom onthou is het in die dromen mooi zonnig weer. Ongeacht de gebeurtenissen in die dromen. In die  dromen gebeurt van alles: van mooi met mijn handen in m'n zak langs een landweggetje kuieren en om me heen kijken, tot woeste taferelen, tot auto's rijden, tot mensen ontmoeten en daarmee iets meemaken of bepraten. Maar de zon schijnt doorgaans, hoe dan ook.
In deze droom was het slecht weer. Of niet echt slecht eigenlijk, maar donker weer. Bewolkt, grijs, niet gezellig zonnig.
Ooit eerder droomde ik ook over dat soort weer. Toen keek ik in die droom omhoog naar de lucht, en alles was groen. Het groen dat je ziet enkele minuten voordat er een enorme zomeronweersbui uitbreekt, dat onvoorstelbare groen in de lucht. In die droom toen stond ik in een Duits WOII-uniform met zwarte laarzen aan mijn voeten aan het Noordzeestrand, en keek over de zee. In de verte zag ik allemaal schepen komen, en ik wist dat het knokken zou worden.
Dromen is een raar proces, je hersenen doen iets dat je niet volledig onder controle hebt. Soms is dat leuk, en soms niet.

Maar het is tijd om te dromen. Morgen te werk, en dan weekend. De levensverplichtingen en verantwoordelijkheden roepen weer, en dat vereist dagelijkse slaap. Ben benieuwd of ik nog raar droom..

Vrijdag de 18e t/m zondag de 20e heb ik veel gedaan en laten doen dat in zekere mate nuttig was.

Vrijdag heb ik voor het weekend veel op voorgewerkt op allerlei huishoudelijke zaken omdat het zaterdag weer grote klussendag was. Volgens mij nog n dag en een bedrag, en dan kan ik de visuele/beschermende kant van het huis gaan aanpakken: het schuur- en schilderwerk. Zowel inwendig alswel uitwendig.
Het soort dingen als huishouden doen en straks schilderen, gaat bij mij altijd allemaal tussen zaken door als wassen draaien, stukken lezen, vergaderen, werken, eten kopen en maken, boodschappen doen, met juffen praten op scholen, met dokters praten, woon- en gebruiksruimtes soms eens schoonmaken, altijd en eeuwig de bureaucratie van formulieren invullen voor kinderrechters ivm Claudia en voogdijschap, en k nog als vaderachtige bestaan voor de kinderen etc. M'n moeder zegt wel eens: "Hoe de je het allemaal in je ntje!" Maar toch valt dat wel mee, je doet dingen gewoon. En soms dan gewoon een keer niet, pech. Zo gaat dat, er zittten maar 24 uur in een dag.

Maar het is soms inderdaad wel wat drukkig zo allemaal in je ntje. Al bevalt het leven me an sich wel weer stukje bij beetje steeds meer. Langzaam komt mijn korte- en middellangetermijngeheugen weer wat op orde, de concentratie verbetert weer, dingen in de werkelijke verhoudingen zien komt weer op gang, de belangstelling voor iets anders dan alleen de PvdA (terecht) hekelen komt weer op gang, en zaken als bijvoorbeeld voldoening voelen over dat m'n huis aan het verbeteren is, zijn weer mogelijk. Het "voelen" in mijn hoofd was een vorm van dood lijkt wel, er speelden hooguit emoties en ratio's. Er was maar plaats voor n voelen. Dat ene is nu niet weg, maar wordt wel steeds minder scherp.
Oftewel dus: het leven dient zich weer achter de kier van een deurtje ergens aan. Nog niet helemaal, maar de bloem is in knop. Maar ik ben wl godsgans veel vergeten van de afgelopen twee jaar, onvoorstelbaar soms bij een confrontatie ermee! Behalve wat Jan van Oostende gedaan heeft, dt weet ik nog exact.

Morgen de commissie BOFS, en dan komt de toegangstijd voor de horeca aan de orde als punt dat het meeste opzien baart. De dag erna, dinsdag, de commissie Grondgebied met de HERT-visie en de Hartenvisie van de SP. Voor ons behandelt Harry Wijchers als zijnde de havenman dat. Feitelijk zou ik zelf persoonlijk de economische kant en het toerisme wel apart willen doen, maar het is n startnotitie dus dat kan niet. Economie, werkgelegenheid en toerisme vind ik altijd heel interessant, en ik heb daar een eigen kijk op. De havens is meer Harry z'n "ding", daar heb ik minder mee dan hij.
Maar je kunt die vier zaken: havens, economie, recreatie en toerisme nu eenmaal niet los van elkaar zien. Je zult er als gemeente of leefgemeenschap een integrale visie over moeten ontwikkelen. Dat gaat dan nu ook gebeuren middels een startnotitie waaraan de raad, of morgen eerst de commissie dan natuurlijk als voorbereiding, z'n visies en uitgangspunten mee kan geven om van de HERT-nota straks deel te kunnen uitmaken.
Het is later de werkelijke nota waarop je op een gegeven moment kritiek kunt leveren, en waaraan je zaken kunt proberen te laten veranderen of veranderd zien. Maar zover zijn we nog lang niet.
Het had wel al eerder gekund, maar wat nu de oppositie is wilde geen economische visie neerleggen over Enkhuizen. Ze hadden er geen tijd-geld-energie voor over op dat moment.

Het is raar, maar zo met een minderheidscoalitie zou je hl interessante debatten en ontwikkelingen kunnen krijgen. Maar op n of andere manier komt het er niet uit.
We hebben eerder zo'n situatie van een minderheidscoalitie gehad, en dat was een ontzettend creatieve periode van de raad in z'n geheel. Nu lijkt het af en toe wel meer te gaan om profileringen van sommige partijen dan om constructief politiek bedrijven en Enkhuizen. Het maakt het allemaal een stuk saaier, voorspelbaarder, minder constructief, duffer, minder interessant en minder relevant.
Maar de situatie is zo, en men zal het ermee moeten doen. Doch ik vind het wel erg jammer, het gaat niet meer om waar het om behoort te gaan op een manier die er uit haalt wat er uit te halen is.

Wel, ik ga maar eens afwassen. Straks nieuws kijken, en misschien een filmpje afspelen. Ik ben internetmoe, en zelfs YouTubemuziekmoe.
Morgen weer te werk, en dat is een goede zaak.