Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Woensdag 17-3 t/m zondag 13-6-2010

Er is de laatste tijd weer heel wat gebeurd. Allerlei zaken waardoor het voor mij wat tijd betreft in de letterlijke zin niet mogelijk was deze site volwaardig bij te houden, en dat is jammer. De vrije tijd die ik tussen de noodzakelijke en verplichte handelingen over heb, bestaat uit tijdsfragmentjes van een kwartier, tien minuten. Zo in dat soort tijdskadertjes schrijf je geen verhalen natuurlijk, zo zet je geen website in elkaar.

Naast en tussendoor alle zaken waarvan het onmogelijk is aan de verplichte aard ervan te ontkomen, is het enige dat ik doe dat met internet te maken heeft hier en daar op een discussieforum iets schrijven en m'n emails lezen en afhandelen. Voor de rest moet ik vooral dingen regelen, dingen voor elkaar maken, inspringen bij mensen in nood, kinderzaken bijhouden ineens, en alles wat voor een alleenstaande vent de tijd volledig invult naast de gewone zaken als uit het werk vandaan eten koken, het huis schoonmaken, wc's boenen, boodschappen etc.
Soms leef je, en soms word je geleefd. Waaruit dan later blijkt dat geleefd worden ook geleefd hèbben blijkt te zijn.

Nieuw Enkhuizen heeft de lokale verkiezingen verloren. Dat is niet zo raar, in mijn ogen althans. Het was reeds vrij ver voor de verkiezingen voor mij een vaststaand gegeven dat dit zou gaan gebeuren. Dat zei ik dan ook gewoon zo in het algemeen, zoals ik meestal de dingen zeg op de wijze zoals ik ze ook daadwerkelijk denk.
Lokale partijen zijn lokale partijen, zoals liberale partijen liberale partijen zijn en socialistische partijen socialistische partijen zijn. Ieder soort partij heeft z'n eigen aard en eigenschappen. Dat is goed voor degenen die op een partij stemmen, ze weten waar ze ongeveer aan toe zijn. En het is goed voor degenen die tot een partij behoren, ze kennen de basisuitgangspunten van hun partij. Oftewel: het gaat om identiteit.

Nieuw Enkhuizen is opgericht met de intentie een lokale partij zijn. Dat houdt in dat je jezelf als zijnde een lokale partij politiek gezien dient te gedragen als lokale partij omdat je de aard van een lokale partij hebt. En zoals iedereen die verstand van "aard" heeft weet, is de basis van een aard schijnbaar complex en divers, doch diep-fundamenteel uiteindelijk enkelvoudig. Alles kent slechts één naam.
Lokale partijen hebben weerzin tegen de arrogantie van de zittende macht in dorpen en steden, die doorgaans uit landelijke partijen bestaat. Ze zetten zich ook af tegen de arrogantie van landelijke partijen, die andersdenkenden vaak als "minderwaardig" in denken en doen trachten neer te zetten. Lokale partijen kijken er goed voor uit om niet hetgene te worden naar aanleiding van wat ze zèlf doorgaans zijn opgericht. Lokale partijen trachten óver links en rechts heen te stappen, lokale partijen verwarren zichzelf niet met wat ze niet zijn.

Nieuw Enkhuizen heeft dat als lokale partij dan ook heel knap gedaan. De eerste vier jaar van haar bestaan. Daarna, in de tweede vier jaar van haar bestaan, heeft Nieuw Enkhuizen er bij de toenmalige verkiezingen een zetel bij gewonnen.
Nieuw Enkhuizen raakte in de veronderstelling dat een zetel meer in de gemeenteraad hebben gelijk stond aan God zijn, aan daadwerkelijk beter zijn dan anderen, aan verheven zijn boven andere machten en identiteiten. Dat heeft een naam: arrogantie.
Langzaam raakte Nieuw Enkhuizen los van haar enige, unieke eigen aard. Verwarde en verweefde haar identiteit met hetgene, datgene en diegene waar ze altijd vol afschuw en weerzin naar gekeken had. Hetgene, datgene en diegene die in Enkhuizen in volkomen autisme decennialang het alleenrecht gehad meende te hebben op waarheid, macht, moraliteit, recht om te besturen en recht om te zeggen wat goed was voor de mensen.
De metamorfose ging geheel richting de uiting van de aard van het bevochtene dat meer dan een halve eeuw deze stad in eigenwaan bestuurd had. De varkens werden de boer, de windmolen die oppositie heette werd gebruikt om eigen fouten en verwrongen visies te maskeren, het gedrag naar de kleintjes in de raad die ook kiezers vertegenwoordigden was soms van een stuitende arrogantie.
Animal Farm was realiteit geworden, in de raad van Enkhuizen.

De kiezer, die altijd gelijk heeft, voelde dit haarfijn aan. Die kiezer, die meer vergevingsgezind is dan men denkt, maar die duidelijke oorvijgen uitdeelt, heeft Nieuw Enkhuizen een groot signaal gegeven:
"Luister naar ons als we aangeven hoe de stad denkt! Draai je hoofd niet af als we met je praten! Zeg geen Ja als je Nee bedoelt! Draaikont niet, doe niet wat je suggereerde niet te willen, wees open en eerlijk! Hang geen God uit, en wees niet arrogant!" Want: "Jullie zijn een lokale partij, vind je eigen enige unieke aard terug! Wij geven je deze vier jaar de gelegenheid, maar niet langer!"
En dat is wat Nieuw Enkhuizen ter harte moet nemen.
Het ligt niet aan anderen. Als je verliest, dan doe je zelf iets fout.

Er is geen beter en slechter, er is geen minder- of meerderwaardig. Er is gelijkwaardigheid. Gelijkwaardigheid, juist het grote punt waar het lokale partijen in hun enkelvoudige aard om gaat.
Een lokale partij die er niet in slaagt zichzelf weer terug te vinden in de eigen aard en op de eigen plaats, is geen lokale partij meer maar is niets meer.

Snapt u dit?