Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 15-3 t/m zondag 21-3-2010

Er zijn tijden van vergeving, en er zijn tijden van vergelding. Dat was zo, dat is zo, en dat zal altijd zo zijn. Zowel vergeving alswel vergelding worden niet altijd begrepen, maar beiden zijn existentieel.

Deze week is het druk op mijn werk. Daardoor is iedere beschikbare hand bezig iets letterlijk productiefs te doen. Dat is goed, dit levert namelijk het levensbloed van een bedrijf op: geld.
Geld is waarom wij alles in ons soort samenleving laten draaien, en steeds meer van de basale menselijke eigenschappen worden ook meer en meer in geld uitgedrukt of in geldwaarde ingeschaald. Het is een eigenschap van deze tijd, wat mij betreft is er geen oordeel over het goed of slecht zijn ervan. Wl een in mijn ogen wel of niet gewenst zijn van een dergelijke levensvisie, maar wie ben ik! En van de miljarden op deze planeet, meer niet.

Het is druk, en daardoor sta ik werk te doen waarbij ik kan denken aan dingen waar ik normaliter niet aan toekom en waar ik in het algemeen de afgelopen tijd helemaal niet aan toegekomen ben of bij nagedacht heb.
In het afgelopen jaar heb ik veel dingen gezegd over zaken en diverse groepmatige entiteiten, en mensen hebben ook dingen over mij persoonlijk gezegd naar aanleiding daarvan. Alles wat gezegd en geschreven is, werd door iedereen uit de overtuiging van juistheid op dat moment gedaan. Dat zaken uit overtuiging gedaan zijn, uit de overtuiging dat wat gezegd of gedaan werd waarheid was en goed was gedaan of gezegd te worden, is hetgene dat het niet slecht maakte. Het was echt, het was puur. Slecht of goed, abject of geweldig, het waren visies en persoonssubjectieve realiteiten uit waarachtigheid.
Dat mensen naar elkaar later, onder vier ogen of twee stemmen, konden zeggen: "Sorry, ik zat daar- en daarmee fout of niet juist" geeft het vergeefbare wederzijds vorm. Ik persoonlijk ben daar blij mee, en een paar anderen ook. Het voelt als de enige juiste weg.

Maar voor vergelding geldt een andere wet. Een man uit B., voorzitter van een politieke partij in E., heeft iets gedaan dat niet onder de noemer van het vergeefbare valt, doch onder de noemer van het te vergeldene.
Vorig jaar ben ik twee weken lid geweest van de SP. Ik had m'n landelijke GroenLinkslidmaatschap opgezegd omdat ik absoluut geen zin had om verplicht het in mijn ogen onwijze en idiote CO2-standpunt van ze te verdedigen. Daarop meldde ik me aan bij de SP. Uiteraard ben ik daar afgewezen als lid, dat heb ik [hier] op de juiste wijze beschreven.
In totaal ben ik een maandje of 4 geen landelijk GroenLinkser geweest, en de verloren zoon heeft zich daarna weer gewoon aangemeld. Uiteraard verdedig ik absoluut nog steeds niet dat rare CO2-standpunt van ze! Integendeel zelfs.

Maar in ieder geval, die man uit B. is ook SP-lid geweest. Veel langer dan ik. Hij is bij die partij gestopt, en heeft voor dat lidmaatschap in de plaats een vrij obsessieve hekel aan die partij gekregen. Dat uit hij en daar leest hij over op internet op sites die daar over gaan, zoals [hier] bijvoorbeeld. Alles geheel anoniem: de site, de artikelen er op, de schrijvers van de artikelen, en de reageerders op de artikelen. Anoniem kun je internet volkotsen tenslotte, niemand die aan je kan vragen of je je eigen dampende afvalproducten even wil opruimen.
Waarbij gezegd mag worden, vind ik in ieder geval, dat de site an sich niet slecht is doch wel obsessief.

De man uit B. die voorzitter is van een partij uit E. kent mijn site. Veel mensen kennen mijn site.
Deze site is gelezen door medepolitici van toen ik nog politicus was, door ambtenaren, door burgers van Enkhuizen, door journalisten, door mensen uit andere gemeentes en provincies, en zelfs door in het buitenland wonende Nederlanders. Niemand, echt werkelijk niemand, heeft mijn website ooit als een nationaal-socialistische website menen te moeten kenmerken, of willen kenmerken. Dat klopt ook wel, dat is deze site namelijk ook niet.
Alleen de man uit B., die vond dat deze site wl duidelijk nationaal-socialistische kenmerken vertoonde. Dat vond hij ineens nadat hem ter ore was gekomen dat ik lid van de SP was geworden. Voorheen, toen ik nog lid van GroenLinks was, vond hij het niet en is het nimmer een item geweest.
Hij probeerde dit plotselinge in zijn ogen nazi-kenmerk, ook neergezet op de betreffende site (anoniem uiteraard), bij een lokaal bekende kritische [blog] aan de man te brengen. Tenslotte kwamen op dat moment de verkiezingen er over een half jaar aan, en het mogelijke succes van het een raadslid van een concurrerende partij als pluche-nazi te kunnen neerzetten, leek hem wel aantrekkelijk. Andere redelijke redenen zijn er namelijk niet om zoiets ergens geplaatst te willen zien worden waar het opzien zou kunnen baren.

De man uit B. die voorzitter is van een partij uit E. beging daarmee een cruciale fout. Hij deed namelijk niet iets uit overtuiging, niet iets dat hij juist vond dat gehoord diende te worden, doch hij deed iets uit eigenbelang. Hij trachtte uit z'n verband getrokken citaten van mijn site, die z gerangschikt waren dat ze van een soort Stormfront afkomstig leken te zijn, op een dermate wijze onder de aandacht te trekken dat ik voorgoed geplaatst zou zijn als een verklaard nazi.
Daarmee volledig in totale onverschilligheid voorbijgaand aan het feit dat als je dit doet, je iemand voor het totale bestaan van internet uitermate beschadigt. Tenslotte zal elke mogelijke werkgever die even googlet en dat tegenkomt, vragen stellen over zoiets.
Vragen stellen over iets dat niet waar is, en slechts geplaatst is omdat de verkiezingen er een half jaar later aankwamen.... Eigenbelang pur sang! Het is niet te vergeven, in niet n opzicht.
Dit vraagt, of eist zelfs, vergelding. Hoe, wanneer, op welke wijze, waar: dat zijn vragen die de tijd zal beantwoorden, en die de op dat moment geldende omstandigheden zullen beantwoorden. Iets kan subtiel, iets kan grof, iets kan genuanceerd, iets kan complex en iets kan simpel.
Maar zo zijn dingen op deze wereld. Dermate op de persoon spelen, zo maximaal puur op de persoon spelen, enkel en alleen uit eigenbelang en niets dienende dan onwaarheid en grijze leugen, valt wat mij betreft zoals ik daar nu op dit moment over denk, onder de wetten van vergelding, en niet die van vergeving.
Verder heb ik het er niet meer over.

En verder: Ach, maandag en dinsdag van deze week zijn na werktijd alweer druk ingevuld geweest door allerlei zaken betreffende verwekt en gerfd nageslacht. Pubers weten de tijd behoorlijk te vullen, de meest onverwachte wendingen van het lot in werking zettend.

Morgen ga ik maar eens over parkeren schrijven denk ik, het is na de over parkeren gaande verkiezingen ineens z absurd stil dat het niet leuk meer is! Iemand moet iets zeggen over het one-issue van de laatste lokale Enkhuizer verkiezingen, het hoort erbij allemaal tenslotte.
In ieder geval heeft mijn ex-vrouw nog steeds geen vergunning binnen gekregen, en dat ding is voor de verkiezingen al aangevraagd. Dat weet ik, want ik heb dat zelf namelijk gedaan en betaald voor haar omdat haar enkel op drie plaatsen gebroken is en haar enkelbanden losgescheurd zijn vanwege uitglijden door gladheid vlak bij haar werk.
Als die foeibonnen echte bonnen worden, terwijl de vergunning nog niet binnen is, ROARRH!!