Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 10-3 t/m zondag 16-3-2008

Maandag de 10e: Tijden veranderen, en dat merkte ik vandaag. Er kwam een sollicitant langs vanuit een uitzendbureau. Hij kwam op een brommertje, stapte vanwege de kou met zo'n blozende Hollandse kop binnen en stelde zich voor als Nico. Ik liet hem het bedrijf zien, vertelde zo'n beetje wat de werkzaamheden in zouden gaan houden, dat hij intern opgeleid zou worden, de werktijden etc. Men kent dat wel.
Wij werken vrijdags tot 14.15, en dat vertelde ik de jongen ook. Dan hebben we een werkweek van 40 uur achter de rug. Maar hij vroeg of hij als hij kwam werken op vrijdags om half 12 naar huis zou mogen. Omdat wij iemand nodig hebben voor volle
werkweken, vroeg ik: "Half twaalf, waarom?" Waarop hij zei: "Dan ga ik naar de moskee." Ik vroeg verbaasd: "Naar de moskee, wat moet je dáár nou doen?!" Waarop hij antwoordde: "Bidden." Bij mij viel het kwartje op dat moment totaal niet, en ik vroeg verbijsterd: "Bidden? Waarom ga jij bidden in een moskee??" "Omdat ik moslim ben..."  Een moslim die Nico heet, hahaha!

Maar oer-Hollanders met blozende hoofden worden tegenwoordig dus ook al moslims. Ik snapte er geen bal van, hoe komt iemand van 18 er nu bij om zich te bekeren tot een wezensvreemde godsdienst? Of zich sowieso te bekeren? Ik had altijd het idee dat dit soort dingen bij de geboorte en opvoeding meegegeven werden, maar op deze leeftijd... Wonderbaarlijk! Maar we kwamen niet tot elkander, we hebben iemand nodig voor volle werkweken. Niet voor vrijdags tot half twaalf. Godsdienst doe je in onze ogen nu eenmaal in je eigen tijd, niet onder werktijd.
Daarna kwam een jonge collega zeggen dat een vriend van hem wel wilde werken. Omdat ik me die vriend nog herinnerde van een tijdje terug dat hij ook bij ons werkte, en dat die vaak op maandags ziek was, hadden een collega en ik nogal twijfels over dit aanbod. Maar de jonge collega zei dat de jongen zich niet meer vaak ziek zou melden omdat hij niet meer snoof en ontmaagd was.....    Wedermaal: wonderbaarlijk! Tijden veranderen....  Maar ja, hij werkt wel volle werkweken, dus proberen maar.

Benedict Anderson, een antropoloog, heeft een boek geschreven dat "Verbeelde gemeenschappen" als titel heeft. Daarin stelt hij dat de natiestaat zoals deze nu bestaat, is ontstaan door het uitvinden van de boekdrukkunst. Door die boekdrukkunst werd het namelijk mogelijk eenheid in taal te creëren in een gebied. Of eigenlijk veroorzaakte die boekdrukkunst eenheid in taal omdat het voor de boekdrukkers niet te betalen was boeken te drukken in alle taalvarianten en dialecten die bestonden op het moment dat de boekdrukkunst z'n intrede deed. Er is op af te dingen, doch het is een interessante stelling.

Maar eenheid van taal is een sterke binding voor mensen om zich een volkseenheid te voelen, dat staat buiten kijf. Groepen van mensen die eenheid van taal hebben voelen zich inderdaad eerder verbonden met elkaar door vanzelfsprekende communicatiemogelijkheden, door een vermeende gemeenschappelijke geschiedenis die ook beschreven kan worden, en door een daardoor naar elkaar toegroeiend gevoel van culturele eenheid. Deze groepen gaan zich een gemeenschap voelen, een verbeelde gemeenschap. Die verbeelde gemeenschap schept nationalisme bij het onstaan van de naties vanuit de taaleenheid.
De VS hebben bij hun oprichting niet voor niets afgesproken een nationale eenheidstaal te hanteren. Op dat moment waren in die VS namelijk veel talen in zwang, o.a.: Duits, Engels, Hollands, Frans, Spaans, Jiddisch in verschillende vormen en in mindere mate Scandinavische talen. De Indiaanse talen nog buiten beschouwing gelaten...
Op één stem meerderheid won het Engels het van het Duits, dus is vanaf die tijd het Engels de officiële voertaal van de VS. Stel je voor dat het Duits gewonnen had, wat had het verloop van WOII dan geweest?! Heel anders, dat kan ik nu al vertellen! De Anschluss met Oostenrijk heeft niet voor niets plaatsgevonden. De taal schiep al een vorm van verbondenheid, ondanks de lange tussentijd van het Oostenrijks-Hongaarse rijk.

Maar als de taal dus een eenheid kan smeden binnen groepen van mensen, een verbeelde eenheid, dan ontstaan er ook mogelijkheden tot sturing en manipulatie van die groepen van mensen. Je kunt namelijk beroep gaan doen op dat eenheidsgevoel. Je kunt beroep gaan doen op de gezamenlijke geschiedenis van de natie, op de gezamenlijke cultuur, op de gezamenlijke prestaties. Je kunt oorlogen gaan voeren waar mensen ook werkelijk menen achter te staan... En het kapitalisme (niet te verwarren met het liberalisme) kan z'n vernietigende werk gaan doen. Waar voorheen de religie van het Vaticaan z'n werk deed om eenheid te smeden, konden nu de ontstanende natiestaten hun eenheid in een andere vorm gieten. De religie nam vanaf dat moment dan ook in invloed af, maar het kapitalisme kreeg langzaam de kans om z'n wurggreep te verstrakken.

Bovenstaand verhaal is heel interessant in relatie tot Mein Kampf dat ik aan het lezen ben. Hitler maakte goed gebruik van de verbeelde gemeenschappen om zich groot te maken. Hij zág het ook werkelijk zo, dat moet ik zeggen. Hij voelde echt die gemeenschap, en hij voelde die gemeenschap ook werkelijk bedreigd door het kapitalisme. Hitler was een socialist, maar dan met nationalistische eigenschappen.
In Mein Kampf ben ik nu in de fase dat hij in deze tijd een SPer zou kunnen zijn als je ziet waar hij zich druk om maakt. Maar langzaam gaat hij over in een analyse van het kapitalisme, en van de sociaal-democratie. Dat kapitalisme en de sociaal-democratie ziet hij als aan elkaar verbonden elementen, en die twee weer verbonden aan het jodendom. Een beetje hoe nu ook veel mensen het nog zien, alleen is dat sinds WOII wat verborgener qua uiting. In Nederland is anti-semitisme binnen de linkse kringen nog altijd wel sterk diffuus in dampvorm aanwezig!

Het is gek, Hitler was heel sterk voor vrijheid van godsdienst. Daaronder viel in eerste en tweede instantie ook het jodendom. Hij zag het jood-zijn hetzelfde als katholiek zijn, luthers zijn etc. Het in z'n eigen land Oostenrijk sterk in zwang zijnde anti-semitisme veroordeelde hij dan ook sterk in z'n jongere jaren.
Maar ik zie ineens dat ik gigantisch veel zit te typen, ik hou ermee op! Zó interessant is het nu ook weer niet vermoed ik... Het is pas maandag!!

Dinsdag de 11e t/m zaterdag de 15e: Nâh hey, 't was me een weekje weer hoor!

De dingen des levens bepaalden deze week zo'n beetje. De eerste verkering van m'n dochter is uit, en dat is altijd treurig. Iedereen die puber is geweest weet dat nog wel, tranen met tuiten natuurlijk! Het is sneu zulke dingen, maar ze maken je wel de mens die je wordt en die dingen kan plaatsen.
M'n ex-stiefdochter heeft een zoontje gekregen, 55 cm lang en 9 pond zwaar en z'n voornamen zijn Julian Sebregt! M'n ex-vrouw en moeder van m'n dochter kwam het vertellen donderdag, zij is nu oma! Wel gek hoor, ze ziet er helemaal niet uit als een oma. We gaan gewoon goed met elkaar om, en dat is hoe het hoort.
Maar ze was zo van de rel dat ze bij het verlaten van m'n Paulus Pottergrot mijn autosleutels mee naar huis nam... en ik een half uur lang verbaasd en verdwaasd zoekend door huis ben gedwaald in een vruchteloze zoektocht! We hadden fractievergadering voor de commissies, en daar kwam ik dan ook een half uur later aan. Jan Franx belde al van "Hey joh, waar blijf je! We wachten op je!" Toen ik vertelde hoe het zat zei hij: "Ja hoor, een stiefopa! Daar heb ik nog nooit van gehoord, en helemaal niet op die leeftijd!" Hahaha, mooi wel!

Woensdag kwam Anouk Versteeg van Peoples Trust bij Jan van Oostende en mij in de Grote Chaosshow bij Radio Enkhuizen, en ze vertelde dat sommige kinderen al met 5 jaar oud in de prostitutie ingezet worden! GVD!!! Ik vind het hartstikke goed dat ze zich zo heeft ingezet voor die zaak.
Maar ik was maar een uurtje bij de radio, want om 8 uur hadden we een bijeenkomst over de nieuwe plannen voor handhaving, BOA's etc. Het wordt allemaal wel goed geregeld denk ik als ik het zo allemaal lees en hoor. Al blijft het raar dat we belasting betalen voor een politiemacht terwijl we die niet volledig krijgen, en we als gemeente/burgers nu zelf zaken moeten gaan ophoesten die geregeld zullen moeten worden.

Er zit eindelijk ook schot in het [herhuisvesten] van buurtvereniging Plan Zuid, en dat is mooi. Dit zijn zaken die goed zijn om te doen, initiatieven van mensen die de leefbaarheid en consistentie van sociale cohesie in een buurt bestendigen moet je als overheid steunen.

En  vandaag, zaterdag, wordt het cadeaukoopdag. Cadeau voor vanavond voor een verjaardag, cadeau voor moeke van Julian Sebregt. Plus een afwas van restaurantproporties doen, geen tijd gehad van de week. Zo'n afwasapparaat is misschien toch wel handig...

Zondag de 16e min of meer een bérekater, beûh... De verjaardag gister was gezellig, Petra en haar zus José waren tegelijk jarig (logisch, ze zijn tweeling) en het werd laat. Ondanks de onaangename sensaties van ongeregeldheden in het metabolisme toch de dag besteed aan de weekendse nuttige tijdopslokdingen die mensen doordeweeks nooit kunnen doen als ze in hun ééntje wonen.

Over Mein Kampf: In bovenstaande log meld ik dat Hitler op een gegeven moment ideeën had die vergelijkbaar waren met de huidige SP. Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat de SP nazi-ideeën heeft! Integendeel zelfs! Het is goed dat het NHD dat even meldde en er op wees afgelopen weekend, het zou inderdaad zo geïnterpreteerd kunnen worden als je het leest. Doch: nee dus! Zo heb ik dat niet bedoeld.

Maar bij het lezen van Mein Kampf moet je toch één ding goed in het oog houden, namelijk dat het boek geschreven is in 1924. De Hitler die het geschreven heeft is nog niét de Hitler van Auschwitz-Birkenau, Dachau, Buchenwald, Sobibor, Bergen-Belsen, Theresienstad, Chelmno, Majdanek, Sachsenhausen usw.
Niemand in die tijd had kunnen vermoeden dat dit allemaal zou gaan gebeuren, zelfs Hitler zelf niet. De enigen die in de geschiedenis destijds ooit concentratiekampen hadden opgezet waar mensen bij duizenden stierven door honger, moord en ziektes waren de Britten in Zuid-Afrika. Ze sloten daar de Boeren op, met hun gezinnen, tijdens en na de Boerenoorlogen. De nazi's hebben het systeem van concentratiekampen afgekeken van de Britten, naar voorbeeld dus van wat er in Zuid-Afrika mee gedaan is.

Hitler beschrijft in het boek in het begin wat hij gezien heeft toen hij nog in Oostenrijk woonde. Dat was de tijd van de langzame neergang van het Habsburgse Rijk, Oostenrijk-Hongarije. De Duitstaligen waren in die tijd een minderheid in dat Rijk, ze werden door de Slavisch-taligen steeds meer naar de achtergrond verdrongen en op allerlei manieren gediscrimineerd. De Tjechen zagen in die tijd Wenen al een soort hoofdstad worden van een eventueel Slavisch-talig Midden- en Oosteuropees rijk. De Duitstaligen zat dat natuurlijk behoorlijk dwars.

Feitelijk maakte Hitler zich in z'n Weense tijd om een aantal dingen hartstikke druk:

  • De omstandigheden waarin de arbeiders werkten en leefden, en de uitbuiting en rechteloze behandeling door werkgevers van die arbeiders. Mensen konden per dag ontslagen worden, er was geen enkel recht. Hitler kreeg in die tijd langzaam de ideeën voor leerplicht van kinderen en betaling door de overheid van goede scholing, een soort Arbowetgeving, ontslagbescherming, een systeem van ziekenfonds, aanpakken van wat we nu de "graaiers" noemen, betaalde vrije dagen etc. Ook cultuurbewustzijn zag hij als een onderdeel van verheffing van de arbeider, en dit zijn allemaal eigenlijk echt socialistische zaken.
    Hij wilde de arbeiders beter opgeleid maken, en dus mondiger. Ook huisvestingsverbetering zag hij als een opwaardering van het leven van de arbeiders.
    Maar het had ook iets opportunistisch; als de arbeider, en dan vooral de etnisch-Duitse arbeider, beter opgeleid was en zich meer bewust werd van z'n omgeving ipv alleen bezig te zijn met de dagelijkse (letterlijke) overleving, dan zou ook het bewustzijn van z'n Duitse identiteit groeien binnen de Oostenrijkse verhoudingen.
  • Hij had een ontzettende pest aan sociaal-democraten, zeg maar de PvdAers van die tijd. De toen al multiculturele idealen van de sociaal-democraten zag hij als een volksondermijnende zaak.
    Hieronder zet ik de definties neer van hoe een volk gezien kan worden:

    Een volk is een groepering van mensen die iets of veel van een cultuur gemeen hebben (…), die hun eigen identiteit wensen te bewaren en die geassocieerd zijn met een speciaal gebied dat zij als hun traditioneel nationaal vaderland claimen.

    Een volk is:

    • A: de gemeenschap van bewoners van een land die afstamming, taal, zeden, overlevering gemeen hebben, een historisch als zelfstandig optredend deel van de mensheid.
    • B: de gezamenlijke bewoners van een landstreek die zich op grond van raskenmerken, taal en zeden van andere groepen onderscheiden.

    Een natie (hetzelfde als volk) is een groep personen die georganiseerd is in een eigen staatsverband of een dergelijk staatsverband nastreeft en zich verbonden weet door een gemeenschappelijk doorleefd verleden.

    Uit deze definities blijkt dat elke definitie weer iets anders verteld over het begrip volk. Elke definitie heeft weer een eigen toevoeging aan het begrip volk. Er zijn echter verschillende kenmerken van en volk, die in deze definities duidelijk naar voren komen:
    • Een volk heeft gezamenlijke afstamming
    • Een volk heeft een eigen taal
    • Een volk heeft een eigen cultuur, een eigen identiteit
    • Een volk heeft een eigen, afgebakend woongebied

    Dit zijn enkele duidelijke kenmerken van een volk.

    Uitgaande van deze definities is het te begrijpen dat Hitler, met zijn groeiende Duitse Volksideeën, een hekel had aan het multiculturalisme van de sociaal-democraten. Als je vreemde volkeren toegang geeft tot je eigen grondgebied en volkscultuur, dan verdun je je eigen volksidentiteit en cultuur dus. Hij zag het als een soort bewuste poging tot vernietigen van de Duitse identiteit.

    Wat hij de sociaal-democraten ook kwalijk nam was het gijzelen van de vakbonden, die juist vanuit de socialisten vandaan kwam. Door de interventie van de sociaal-democraten in die vakbonden, en dus verdringing van de socialisten, werden ze in zijn ogen ontkracht, omdat de sociaal-democraten een exponent waren van het kapitalisme (cq later jodendom) en dus die vakbonden door getraineer en politieke spelletjes binnen de democratie krachteloos maakten, en de arbeider als prooi voor uitbuiting neerlegden.
    De leidende en bepalende figuren binnen de sociaal-democraten waren in zijn ogen veelal joden, en dat waren ook de mensen die de arbeiders in Oostenrijk en Duitsland uitbuitten doordat ze een grote economische macht hadden en het bedrijfsleven domineerden. Zo kreeg hij langzaam een hekel aan joden, door het kapitalisme en door de sociaal-democraten.
    Doordat de joden doorgaans ook de grote media (kranten destijds) in handen hadden, bepaalden ze in zijn ogen dus ook de algemene mening in het land, en dat was anti-etnisch Duits en pro-Slavisch en pro-Joods. Dus ook een poging tot vernietiging van de Duitse identiteit, en gedaan om de baas te kunnen worden voor eigen gewin.
    Waar hij het Jodendom dus eerst zag als één van de vele geloven binnen de door hem gewenste godsdienstvrijheid, zag hij het later steeds meer als een Duitse identiteit vernietigende kracht vanuit kapitalisme en etniciteit, en dat door middel van een "verdeel en heers" tactiek.
    Ten laatste nam hij de sociaal-democraten kwalijk dat ze, als ze iets niet konden winnen, het keihard op de persoon gingen spelen. Een persoon werd dan in media etc. volledig afgebrand, gedenigreerd, naar beneden gehaald etc. Tegenwoordig noemen we dat gedemoniseerd denk ik.
  • Hij kreeg een steeds grotere hekel aan de uitvoering van democratie. Waar Hitler eerst grote bewondering had voor de democratie, en dan vooral het Engelse systeem waarin het volk veel te zeggen had, werd dat later een minachting voor degenen die in de parlementen zaten. Omdat hij zeer geïnteresseerd was in politiek vanuit z'n visie de Duitse identiteit sterk te maken, ging hij heel vaak kijken bij vergaderingen van de volksvertegenwoordiging.
    Hij ontdekte dat veel volksvertegenwoordigers bij stemmingen niet eens aanwezig waren, en dat dus democratische beslissingen soms genomen werden zonder werkelijke stemverhoudingen zoals ze zouden moeten zijn. Ook de politieke machinaties van partijen die politieke belangen boven belangen voor het land stelden (wat je nu inderdaad ook op allerlei democratische niveaus ziet gebeuren, helaas...) maakten walging in hem wakker. Hij gaf daarvan vooral de sociaal-democraten de schuld, maar ook anderen persoonlijk.
    Wat hem ook tegenstond was dat veel volksvertegenwoordigers vaak nauwelijks iets deden met hun zetel als ze die eenmaal veroverd hadden. Die mensen wisten vaak niet waar ze het over hadden, kenden hun zaken niet, maar zeiden wel dingen over belangrijke zaken als buitenlands beleid, economie etc. Het ging die mensen om hun plaats in de macht en om het gemakkelijke inkomen dat ze op die manier verkregen. Hitler werd hier behoorlijk pissig over, en zag steeds minder in die democratie.
    Wat hem dan ook nog tegenstond in democratie was dat niemand echt verantwoordelijk was voor beslissingen als ze fout gingen. Iedereen verschool zich achter meerderheden binnen het parlement of de fracties. Daarom stond hij een gekozen leider voor, die mensen zou aanstellen die hem hielpen met besturen. Hij noemde dat de Germaanse democratie.

Wel, tot hier ben ik nu ongeveer in Mein Kampf. De lange verhandelingen over de toenmalige politieke krachtenverhoudingen ivm het Habsburgse rijk beschrijf ik allemaal niet, ook al heeft het wel een functie. Heel in het kort heb ik er wat over gezegd.
Nog wat uitspraken die cursief gedrukt staan in het boek tot waar ik ben zal ik hieronder nog even neerzetten, en dan stop ik ermee vandaag. Wát een getyp weer allemaal!

Eender bloed behoort thuis in één rijk.

Nodig is: Een groot sociaal verantwoordelijkheidsbesef, teneinde betere ontwikkelingsvoorwaarden te scheppen, met daarnaast onverbiddelijke gestrengheid tegen hardleerse onsociale elementen.

Het was mij duidelijk geworden dat een werkelijke sociale politiek nooit haar taak mag zien in een even bespottelijk als doelloos verstrekken-van-steun-op-zo-groot-mogelijke basis; maar integendeel alles moet doen, om dergelijke fundamentele fouten in de organisatie van ons economisch en cultureel leven te voorkomen, omdat deze de ontaarding van velen ten gevolge moeten, of althans kunnen hebben.

Het vraagstuk, hoe men een volk zijn nationaal besef terug kan geven is in de eerste plaats een kwestie van het scheppen van gezonde sociale toestanden als fundament voor de opvoedingsmogelijkheden van de enkeling. Want alleen hij, wiens opvoeding er, thuis als op school, op gericht is, om hem de culturele, economische, voor alles echter de politieke grootheid van zijn eigen vaderland te leren kennen, kan en zal ook een grote trots gaan voelen, dat hij tot zulk een volk mag behoren. En strijden kan ik alleen voor dat, wat ik liefheb; ik kan alleen dat liefhebben, waarvoor ik eerbied gevoel; en om achting te kunnen gevoelen moet ik het voorwerp van die eerbied tenminste kennen.

Indien tegenover de sociaal-democratie een leer gesteld wordt van grotere waarachtigheid, maar even grote onverzoenlijkheid, dan zal de laatste overwinnen, zij het dan ook na zeer zware strijd.

De terreur in de werkplaatsen, in de fabriek, in vegaderlokalen, en bij massademonstraties zal altijd met succes bekroond worden, wanneer ze niet een even grote terreur tegen over zich vindt.

Daar de bourgeoisie zich ontelbare malen op de meest onhandige, maar ook meest immorele manier verzette tegen letterlijk iedere eis - zelfs tegen een, welke een uitvloeisel van de meest elementaire menselijkheid was - en dat dan dikwijls nog zonder enig nut uit een dergelijke houding te verkrijgen of zelfs geheel zonder zulk een nut of voordeel te kunnen verwachten, werd ook de fatsoenlijke arbeider uit de vakorganisatie tot politieke activiteit gedreven.

Wanneer ergens een onsociale of onwaardige behandeling van mensen tot verzet leidt, dan kan deze strijd, zolang niet wettelijk rechtelijke instanties geschapen worden, om een einde te maken aan deze misstanden, slechts beslist worden door het recht van de sterkste. Hierdoor komt men echter noodzakelijkerwijze tot de conclusie dat de arbeiders, wanneer ze althans niet reeds van te voren ieder kans op overwinning willen laten varen, in staat moeten zijn, in een ondeelbaar geheel tegen de baas op te treden, in wiens persoon immers ook de gehele macht is geconcentreerd.

Want alléén hij, die het Jodendom door en door kent, is in staat, om de diepste, dus de werkelijke bedoelingen der sociaal-democratie te doorgronden.

Nou, nu stop ik er écht mee hoor. Wat een verhaal!