Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 21-2 t/m 27-2-2011

Maandag de 21e t/m zaterdag de 26e: Deze week bestonden de handelingen voor de lokale politiek uit een fractievergadering afgelopen maandagavond over verschillende zaken, en dinsdagavond uit het bijwonen en als raadslid mede vormgeven aan de verdiepingsslag betreffende de komende bezuinigingen. Daarnaast uiteraard door de week heen uit lezen van stukken en informatie, en communiceren met partijleden zoals altijd.
Wat de burgerparticipatie inzake die bezuinigingen betreft kan ik zeggen dat ik nog maar moet zien hoe die ingevuld gaat worden. In mijn ogen is die burgerparticipatie nog steeds een wassen neus, een fopspeen voor de burger waar ik dan ook nit in mee wens te gaan. Tevens is het een in mijn visie ietwat verwerpelijke manier om k een deel verantwoordelijkheid voor niet te vermijden harde maatregelen op het bordje van de "participerende" burger toe te schuiven.
Aan dit soort zaken doe ik gewoonweg niet mee, het gaat tegen mijn gevoel voor morele juistheid in.

De immer informerende sites van twee collegaraadsleden, die als enige minpunt hebben dat ze geen links bevatten naar sites van hn collega's alsof die niet bestaan (ook een subtiele vorm van onthouding van informatie, alle verborgen niet-democratische inborsten eigen!) leggen de andere kant van een eventuele inkrimping of afblazen van het fopspeen-fenomeen "burgerparticipatie" uit. Omdat ik zinloos typen niet echt opzoek (al is alles wat ik type uiteraard ook niet bepaald altijd even zinvol), bij deze een link naar [SP] en [LQ] in het kader van vanuit mijn kant wl trachten te informeren naar degenen toe die hier soms vertoeven in de cyberspace.

Wat ik nog steeds opmerkelijk vind, is dat ik als burgersukkelige Hollander een boete krijg als ik mijn auto op straat een grondige poetsbeurt met autoshampoo zou geven. Niet dat ik dat ooit doe, het autoglim doet me niet heel veel. Maar ls ik dat zou doen, dan... etc.
In het kader van een schoon milieu krijg ik dan van ferm kijkende BOA's of Stede Broecse politie-agenten cq -agentes een stevige boete, plus de stevige vermaning deze afschuwelijke misdaad naar mijn medewezens en -mensen nit meer te plegen!
Het rare is, bij de hedentendage om de week optredende megabranden in chemische bedrijven in den lande krijgen we steevast te horen dat er gelukkig gn gevolgen zijn voor het milieu en gn gevolgen voor de groenten en voedselsoorten waar brandgevolgen als chemorook en chemovloeistoffen overheen en onderdoor gaan. Tevens is er niet nmaal chemisch gevaar opgetreden voor omwonenden, het valt allemaal reuze mee.
Maar mijn autowasbeurt (indien die zou bestaan): owee, ochjee, alles naar de ratsmojee! Die wasbeurt is een milieumisdaad, en ik ben een milieucrimineel!
Wel, zoals altijd: ik geloof er geen barst meer van. Hoogleraren met grt verstand van zaken waarschuwen ons voor de gevolgen van die branden op onze gezondheid en onze voedselveiligheid. Maar de heren politici en bestuurders, die hard falen in het laten uitvoeren van veiligheidsbeleid richting deze affikkende bedrijven, zeggen mij met hun gn-verstand van chemische zaken hebbende breinen dat alles veilig is. Vl veiliger dan met mijn autowasbeurt als die zou bestaan...


Voor overheden die zelf
niet doen wat ik wl
van hen moet doen.

Volgende week woensdag de Provinciale verkiezingen. Nog steeds heb ik geen idee wat ik ga stemmen, behalve dan dat ik absolt gn PvdA stem omdat ik nu eenmaal vrijheid liefheb.
Al die plannen, al die ideen die mij voorgespiegeld worden, al die visies die neergelegd worden. Het is tot een grote oninzichtelijke brij geworden.
De campagne gaat eigenlijk over het landelijke, de kern van waar deze verkiezingen over gaan is totaal onzichtbaar. Wel okee dus, als ik dan al landelijk moet stemmen, uitgaande van hoe campagnes nu gevoerd worden, dan g ik als kiezer zijnde ook stemmen vanuit een landelijk item. Ik laat mij verkiezingstechnisch meevoeren met de massa mee, onderwijl doend waar ikzelf achtersta in mijn eigen tijd.

Voor mij geldt dan voor specifiek dze verkiezingen het privacy-item.
De partijen die privacy totaal niet respecteren, die dit item zelfs omgekeerd benaderen dan dat ikzelf doe, namelijk privacy niet meer als privacy zien maar als een subject beschouwen dat onderdeel uitmaakt van een naar eigen inzicht te ver- en misvormen maatschappelijk bouwsteentje, zijn de volgenden: CDA, PvdA, SP, PVV, VVD, ChristenUnie. Degenen voor wie het behoud van privacy en niet-stiekemheid van overheden nog wl een item is waar men zich druk om maakt zijn dan tch GroenLinks en de Partij voor de Dieren. De Ouderenpartijen weet en ken ik op dit punt niet.
Maar wat heb ik aan alle maatschappelijke luxe waar partijen mij mee trachten te paaien als ik geen Hans Langbroek meer mag zijn in al die luxe? Als ik niet meer mag laten zien wie ik ben maar dat angstig onder tafel moet schuiven onder dreiging van een borderline-achtige maatschappelijke uitsluiting en schandpaalgekrijs? Als men mijn email, smsen, telefoonverkeer, internetgedrag etc allemaal onder controle wil hebben en stiekem checkt bij ook maar nige verdenking van terrorist zijn? Terrorist, de gemiddelde Nederlandse burger....
Maar ons land loopt wl samen met Engeland, China en ng wat rare landjes, voorop op deze planeet met dit nalopen en -checken van alles wat z'n burgers digitaal doen en uiten. Onvoorstelbaar, en de meesten geloven het dan ook eigenlijk niet, maar waar!
Aan de andere kant ben ik het, vanuit het landelijke gezien, nog steeds hard niet eens met het meelopen door de super-onervaren Jolande Sap met het naar-Afghanistan-marcheer-virus.

Misschien ga ik anders maar gewoon niet stemmen, net als 4 jaar geleden. Ik weet het gewoonweg even niet meer.

Vandaag, zaterdag, ga ik m'n burgerlullen weekenddingen maar doen. Boodschappen, mijn hoofd opknappen op de punten waarop dit mogelijk is, grof vuil weggooien indien tijd over, stofzuigen en dweilen, en m'n van Inge gerfde dochter Claudia verzorgen die overgeleverd is aan aan een koorts-braak-spierpijn-oorpijn-virus dat ik ervan verdenk een vorm van influenza te zijn.
Het leven gaat verder. De Libirs vechten, andere Arabieren ook, niemand weet wat er komen gaat. Als de massa losslaat worden zaken onzeker, en dan komen en duiken er krachten in het spel die maar weinigen van ons burgers kennen en herkennen.
Claudia roept, tab maar weer. Ik ga naar het werkelijke, bevattelijke leven.

Zondag de 27e: Vele emmers met kindermaaginhoud van Claudia heb ik afgelopen twee dagen in het toilet geleegd en daarna met schoonmaakmiddel omgespoeld. Onvoorstelbaar wat er uit een kind kan komen ondanks dat het niet eet, en het is sneu om te zien hoe een kindje er uit ziet als de boel naar buiten komt. Vooral op het laatst als er eigenlijk niets meer is.
Aan de andere kant sterkt zoiets wel het immuunsysteem, wr een virusje dat het lichaam in de komende decennia kan herkennen!

De afgelopen jaren zie je in veel supermarkten het hele jaar door tulpen te koop staan. Het zijn tulpen die in Afrika gekweekt zijn. Er is verschil met de tulpen die in Nederland gekweekt zijn. De Nederlandse tulpen zijn steviger en sprankelender om te zien, en ze staan langer.
Tulpen zijn al jaren mijn lievelingsbloemen. Vroeger, toen ik als puber in West-Friesland kwam wonen, ging ik in schoolvakanties bij bollenbedrijf Burger & De Blank en bij bollenkweker en later biologisch-dynamische groentenkweker Jan Jonkman aan het werk. Bij hen heb ik veel soorten tulpen gezien, en die bloemen leren waarderen in hoe ze eruit zien en wat ze zijn.

Tulpen behoren voor mij bij het voorjaar. Tulpen uit Afrika die ik in november kan kopen zijn voor mij geen echte tulpen.
Tulpen uit Nederland in het voorjaar laten het ontwaken zien van de natuur, van al dat leeft en uit de slaap en rust van de winter komt. Het leven eist rechtens z'n plaats weer op van de verstilde winterrust!
Twee jaar geleden reed ik met Inge in het voorjaar op 17 april langs de Drechterlandse weg naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Het ging niet goed met haar. Mijn instinct wist wat er ging gebeuren. Verdoving nam, niet snel genoeg, plaats in m'n brein. Ook Inge wist het, maar zette dit nog om in hoop op iets anders. Angst vulde het universum.

We reden langs de Drechterlandse weg in onze oude Golf. Het was stil in de auto, ondanks dat we praatten. We passeerden bloeiende tulpenvelden.
Inge hield ook van tulpen, net als ik. Ze hield van gele en rode tulpen. Geel en rood waren de kleuren van de vlag van haar geliefde Spanje, maar ook van Enkhuizen waar ze mij hervonden had.
"Mooi h?", zeiden we tegen elkaar. We wisten beiden, en keken daarom.
Claudia, haar broer Erik en ik hebben gele en rode tulpen bij haar begrafenis gebruikt; uiteraard.

Tulpen zijn al jaren mijn lievelingsbloemen. Dat blijven ze. Straks, als het voorjaar wordt, koop ik gele en rode tulpen. Een paar weken lang zet ik gele en rode tulpen in huis, de vlag van Spanje en Enkhuizen in bloemen.
Daarna komen de Afrikaanse tulpen. Maar niet in mijn huis, want dat zijn geen echte tulpen.

Het leven gaat verder.