Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 2-2 t/m zondag 5-7-2009

Zaterdag de 4e juli: Er is in de afgelopen maanden veel gebeurd, en er is in de afgelopen maanden veel onbesproken gebleven. Niet door anderen, in Nederland babbelt men er immer lustig op los tenslotte. Maar wel door mij.
Het was stil in de vulkaan van gebeurtenissen en gevoelens.

Mijn lieve vriendin Inge, de moeder van een meisje van 11, werd vrijdag 24 april om drie uur 's middags vanuit het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis met een ambulance thuisgebracht om haar laatste weken thuis door te kunnen brengen bij ons. Zaterdagmiddag 25 april om 1 minuut voor enen stierf ze, in onverwacht bijzijn van degenen die van haar hielden en waar zij van hield.

Het is raar; dat moment en de momenten er omheen bestaan uit beelden. Het beeld, het totaal door mij nog onbegrepen en nog niet besefte beeld van mijn Inge op die momenten. Het beeld van haar dochter Claudia die met haar armpjes en lichaam tegen me aanstond, betraand en in paniek naar me omhoog keek en riep: "Hans, Hans, als mama nou gewoon weer ademt, dan is alles toch weer goed? Als mama weer gaat ademen dan komt alles toch goed?! Dan is mama toch nog levend?! Mama is toch niet dood Hans?"
Het zijn beelden. Als schilderijen waar je in kunt duiken, en die je meemaakt in al hun betekenissen. Het is verschrikkelijk en onbegrijpelijk, het is onuitlegbaar.

Vorig jaar begon ik op 1 juli een poging om te stoppen met roken. Op 3 juli begonnen bij Inge de pijnen. Letterlijk van het éne uur op het andere uur, zonder overgang, begonnen de pijnen. Het waren pijnen die niet gestopt konden worden. Het zijn pijnen geweest die nooit meer gestopt zijn.
De kanker uitte zich in die pijnen als de kracht die het leven ging beheersen. Onverschillig en ongenaakbaar voor wat mensen ooit uitgevonden hebben om pijnen te bestrijden, lachte de kanker ons vanaf 3 juli 2008 keihard uit.

In september liet het WFG Inge los. Ze wisten niet meer wat te doen, en vermoedden het ergste.
Kut.

Overigens rook ik nog steeds niet.

Gister op 3 juli kwam kameraad Petra bij me met haar kleine nieuwe aanwinstje Jasmientje. Petra en haar co Peter hebben kleine Jasmientje in dit leven gezet. Een mooi lichtpuntje in een leven dat z'n donkere tijden kent.

Als goede kameraad trekt Petra me af en toe uit de naar beneden leidende glijbaan naar het kluizenaarschap waartoe ik de neiging kan hebben. Gister deed ze dat ook.
Met één hand tilde ze mij aan m'n kraag het kluizenaarshol van de Paulus Potterstraat uit, met de andere hand tilde ze Claudia die bij me was, het huis uit. We gingen naar het Landje van Top omdat ik dacht dat daar iets was, een opening van de Kronieken van Enkhuizen. Daar aangekomen bleken er slechts een leeg grasveld en wandelende toeristen te zijn die foto's van De Drom en de schitterende omgeving namen. Ach.....

Dus eindigden we op het terras van de Enkhuijser, alwaar Petra een glas bier nam en ik een witbiertje met een schijf citroen. Lekker in deze hete tropische tijden! Claudia, die tijdelijk een ijstheemanie heeft, nam ijsthee.
De combinatie witbiertje/ijsthee, Petra Kiss, Jasmientje, zomer, en de per Petramobiel verplicht naar het terras getransporteerde co van Petra, zorgden ervoor dat Claudia en ik het kluizenaarshol even vergaten. Oftewel: het was gezellig met z'n allen!

Veel is niet te begrijpen in dit leven. Veel zal ook nooit begrepen worden. Ook niet als we er geloof op los laten, of wetenschap, of wat dan ook.
Wat ik wél begrijp is dat het leven is zoals het is. Dingen gaan zoals ze gaan, en gebeuren zoals ze gebeuren. We geven er zelf de kleur en betekenis aan. Haat, liefde, mooi, lelijk, aardig en onaardig: het is wat wij zijn en zoals wij het willen en kunnen zien.

Enne, o ja. Er is ook nog die Melkmarkt.........

Zondag de 5e juli had ik besloten om met Claudia, de dochter van mijn overleden Ingetje, een op-en-neervaarritje naar Staveren te maken met de Bep Glasius. Dat deden we dan ook, en het was leuk!
Uiteraard zijn we niet in Staveren gebleven. Als je dat doet, dan moet je 4 uur wachten voordat je weer terug kunt naar Enkhuizen. Aangezien de interessante zône van Staveren zo'n 300 meter is, en je in die zône eigenlijk dan alleen vier uur lang kunt eten tot je barst, is het verstandig om een kwartiertje in Staveren te blijven en lopen. Daarna snel de Bep weer op naar Enkhuizen!

Staveren is in feite slechts een doorgangsplaats voor mensen die per trein verder willen reizen, of die gigantische fietstochten willen houden. Nu ben ik tegenwoordig best wel fietserig voor mijn doen, maar fietstochten maken gaat me toch écht te ver.
Tussen Schepenwijk en de binnenstad fietsen is acceptabel, tussen het Koperwiekplein en de binnenstad fietsen is acceptabel, tussen de Raadhuislaan in Stede Broec en onze binnenstad fietsen kon vorige week voor één keertje, maar gekker moet het dus niet worden. Laat mij maar mooi lopen.

Er wordt altijd gezegd dat in situaties die je voor jezelf als noodsituaties kunt beschouwen, je de aard leert kennen van de mensen met wie je te maken hebt.
Vermoedelijk heb ik ondervonden wat daarmee bedoeld wordt. Het is inderdaad zo dat de ongeveer acht maanden waarin mijn lieve Inge ziek was tot op dit moment twee maanden na haar dood, de als eenheid overkomende mensengroep om je heen zich in z'n verschillende elementen en onderdelen heeft geschift tot de éénduidige aard die deze elementen en onderdelen per stuk hebben in hun relatie ten aanzien van mijzelf als mens, collega, functionaris en persoon.

De hoedanigheid van die éénduidige aard per element was mij al bekend voor elk element apart, maar viel toch in mijn persoonlijke belevings- en ervaringswereld tijdelijk weg door activiteiten die je met deze elementen ondernomen hebt. Activiteiten ondernomen uit vrije wil, en activiteiten die vanuit de bestaande omstandigheden op dat moment noodzakelijk waren of noodzakelijk geacht werden.
Nu is duidelijk dat een aantal visies die ik immer had en kende, en klaarblijkelijk wenste te onderdrukken, tijdelijk vervangen zijn geweest door illusies. Leuke illusies, maar illusies.
Nu de realiteit is wedergekeerd, is de wereld weer wat hij was. De leugens worden weer herkend, de onwaarheden zijn weer duidelijk. Vijandschap wordt weer onderkend, ware vriendschap wordt nóg meer gewaardeerd dan dat het al werd, valsheid wordt niet meer onzichtbaar gehouden, onwaarachtigheid niet meer gepresenteerd als waarachtigheid. Kleinheid en trivialiteit worden niet meer verborgen, grootsheid niet meer gebagatelliseerd.

Kortom: de dood van mijn vriendin Inge heeft op rauwe wijze de realiteit weer het leven ingeworpen. De harde, maar ook zachte, enige realiteit met zijn éénduidige, ongenuanceerde en niet meerduidig uit te leggen aard. De illusie is weg.

Het geeft allemaal niet. Morgen moet ik naar de rechtbank in Alkmaar om Claudia onder mijn hoede te krijgen, en onder de hoede van mijn zwager. We worden dan voogd, en dat is goed. Het kind gaat voor alles, letterlijk voor alles en daar is om het kind heen in alle opzichten reeds veel aan gedaan de afgelopen twee maanden. De rest is bijzaak, en dat komt nog wel. Alles komt nog wel.