Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 5-2 t/m zondag 11-2-2007

Maandag de 5e en dinsdag de 6e: Maandag de 5e naar ouderavond geweest voor de dochter van de vriendin van de Vette Knol. De resultaten waren ruim boven verwachting, en dat is altijd positief!
Dinsdag de raadsvergadering gehad. Het punt over het veranderen van de bestemmingsplannen op het terrein van de Cuyp is teruggehaald op last van de raad om er een wijdere visie over neer te kunnen leggen in overleg van raad en college. Op zich hadden wij er geen moeite met het raadsvoorstel, het beantwoordde aan ons verkiezingsprogramma van een open bebouwing van de binnenstad met veel groen. Nieuw Enkhuizen is tegen een vergaande verstening en verdichting van de binnenstad.
Het punt van de Kat- en Hondbrug werd nog een discussietje. Het ging om het feit dat er maar n optie gegeven was qua uiterlijk en soort van de brug en dat dit onder tijdsdruk van de 270.000 subsidie van de provincie gebeurde, en dat was denk ik wel raadsbreed. De brug is uiteindelijk met 10 tegen 7 stemmen aangenomen. SP, PvdA en GroenLinks vonden de brug niet in het historische karakter van de plek passen. Nu moet ik zeggen dat het historische karakter van die plek met medewerking in het verleden van de PvdA en GroenLinks al volledig vernaggeld is. Het "historische" van die plek bestaat straks uit de ultramoderne golfplaatbebouwing van de Vette Knol en de huizen die nu langs het Waaigat gebouwd worden. Op de hoek Waaigat en Vette Knol komt een grote roodbakstenen vierkante woontoren die deze hoek totaal van al z'n historische uitstraling zal ontdoen. Dankje PvdA en GroenLinks! Het is bijna misdadig moet ik zeggen.
Laatst had ik het in "Weekcitaten" over dromen. Nu onthoud ik zowat nooit dromen, en als ik droom is het heel realistisch. Maar vanochtend werd ik wakker met een rare droom. Er kwam een Aboriginal naar me toe in de woestijn, en die zei: "Hans, je wordt geroepen. Je moet weer terug naar huis." Zoals altijd in dromen van mij was het mooi weer, maar dit is niet bepaald realistisch... Ik zie nooit Aboriginals in het echt! En die tekst, ik begreep er niets van. Direct daarna toen ik wakker werd schoot me de tekst door het hoofd uit de christenbijbel over die verloren zoon, die ging weer naar huis na al het geld opgemaakt te hebben van z'n voortijdig opgeiste kindsdeel. Zoiets zou ik trouwens nooit doen, geld van anderen heeft me nooit ook maar enigszins genteresseerd...
Binnenkort ga ik toch eens proberen muziek op deze site te zetten. Als dat niet lukt stop ik misschien met de site, ik weet niet meer zeker of het wel zin heeft. Naast mij hebben alleen de SP en ChristenUnie regelmatig geupdate sites, en het zal niet voor niets zijn dat de rest het niet doet. Het is erg leuk om te doen, maar als het zinloos is dat is dat zo.

Woensdag de 7e zat ik eens na te denken over het lidmaatschap van m'n landelijke partij. Over de standpunten, maar vooral ook over de wijze van politiek voeren. Zowel lokaal alswel provinciaal alswel nationaal. Het eerste, de standpunten, ben ik het nog steeds wel grotendeels mee eens, maar minder grotendeels dan eerst. Bij een andere partij zie ik persoonlijk ook veel terug van hoe ik dingen van de samenleving zie, alleen op een wat hardere en directere manier. Minder "soft" zeg maar. Maar de wijze van politiek bedrijven is alleen wl een stuk netter dan dat ik van m'n eigen landelijke partij op alle niveau's zie. Politiek spel hoort erbij, maar niet op een in mijn ogen t verborgen en bedekt oorlogzuchtige manier, al is het niet altijd te vermijden. Op het moment gebeurt dat in het parlement n in de provincie n in de raad door partijen uit dezelfde hoek van het politieke spectrum die ik het allemaal even kwalijk neem dat ze doen hoe ze het doen. Daardoor twijfel ik nu k aan de werkelijke oprechtheid van hun standpunten, en denk ik aan mogelijkerwijze switchen naar een partij die misschien m'n standpunten iets tekort voor mijn doen "soft" verkondigt maar dat wel op een directere en opener wijze doet. Maar dat soort dingen zijn stappen, en daar denk je een tijd over na. Doch uiteindelijk doe ik er wel wat mee, en handel ik ernaar.
Vanavond nog een overlegje gehad met m'n wethouder op het stadhuis met z'n tween, en dat was hard nodig. Maar overal is uit te komen, ho dan ook. Het is maar net welke weg je soms kiest in dit leven, en in dit politieke leven.
Vandaag hadden de dochter van Jan van Oostende en mijn dochter voor de tweede keer hun radioprogramma bij Radio Enkhuizen! Het ging een stuk beter dan de eerste keer vorige week, en nu waren ze dolenthousiast geworden  Er was ineens heel veel  en dat is grappig! Het programma heet 2girls4u, en het is elke woensdagavond van zeven tot acht... Luisteren maar!

Donderdag de 8e was zo'n dag dat je zegt: "Was er wat bijzonders?" En och, waarom moet dat ook. Wat kan ik zeggen van zo'n dag, hooguit "hier en daar een veenbrandje", een broer die het moeilijk heeft hoorde ik (Wat was broer ook alweer in het spaans? Ik probeer dat een beetje te leren...), de Partido Populare speelt in m'n hoofd, ik overdacht de overwaardering van het gezegde "if you can't beat them, join them" door mensen in vermeende nood, en zo gaat zo'n dag soezelend voorbij. Ergens op deze wereld zeggen ze altijd: "Alles sal reg kom", en dat denk ik ook. Hoe en in welke vorm dan ook. Om in het spaans te eindigen: Si Dios quire.

Vrijdag de 9e een leuk werkdagje gehad. We hebben wat nieuws geprobeerd, en dat is altijd tof! Daarna gewoon m'n wekelijkse eten etc in huis gehaald, en als een bezetene aan het poetsen geweest als ware ik een Volendamse huisvrouw!  (met dank aan een artikel in het NHD waardoor ik veel over Volendamse poetsende huisvrouwen geleerd heb... )
Een aantal jaren terug heb ik eens een boek gelezen van Midas Dekkers, De Vergankelijkheid. De titel zegt genoeg neem ik aan. Het boek deed me in de essentie denken aan de boodschap van het Zenboeddhisme, het leren aannemen en weer loslaten van dingen. Dingen komen en dingen gaan. Die essentie heb ik rond m'n 25e tot m'n 30e een tijd over nagedacht, en ik dacht dat uiteindelijk begrepen te hebben. Het heeft ervoor gezorgd dat ik inderdaad veel heb kunnen leren loslaten van wat komt en weer gaat: mensen, bezit, relaties, situaties, en zelfs gevoelens in sommige opzichten. Je kunt uiteindelijk ook niet anders, het is hoe het leven werkt.
Wat ik nooit begrepen heb, en waar zowel Midas Dekkers alswel het Zenboeddhisme op willen wijzen, is het leren loslaten van wie jezelf bent. De kern van je persoonlijkheid die alles meemaakt, van het kindzijn tot en met de ouderdom.
Ruim negen en een half jaar terug kocht ik met m'n vrouw het huis waar ik nu nog in woon. Acht maanden later was ik gescheiden, en zat dus alleen in dat huis. Omdat echtscheidingen nogal indruk maken in een mensenleven, of je nu denkt los te kunnen laten of niet, ben je gedwongen na te denken over de plaats waar je in je leven beland bent. Uiteindelijk nam ik een in andermans ogen raar besluit, namelijk dat ik in dit huis zou wonen totdat ik me er thuis zou voelen, en minstens zolang tot ik er langer zou wonen dan in enig ander huis waar ik ooit gewoond heb. Tot die tijd had ik namelijk in 16 huizen gewoond, en het wordt dan een deel van je leven om er vanuit te gaan dat je toch weer vertrekt. Huizen worden een plaats waar je woont, een thuis in de zin hoe mensen vertellen dat ze het voelen is voor mij raar. Wl het gevoel van thuis bij je gezin of bij je ouders thuis, maar niet zoals mensen zeggen dat ze het beleven. In ieder geval niet voor mij.
Nu is het punt in de tijd bereikt dat ik ergens het langst woon van m'n leven. Hiervan had ik gehoopt dat het een begrip zou brengen van wat het loslaten van de kern van jezelf betekende door een plek vanaf dan als het eeuwige warme eigen te voelen. Een contradictio in terminis. Het kan niet, en ik denk dan ook niet dat ik als opgevoed zijnde in de westerse ik-cultuur zoiets ooit zal kunnen begrijpen. Ik heb een baan, ik ben verliefd, ik heb verdriet, ik ben ziek, ik ben gemeenteraadslid, ik woon in dit huis, ik heb een mening, ik geloof in God, ik ben heiden. Alles is vanuit het ik. We bestaan uit n groot ego. Het voelt afschuwelijk soms, en de afkeer van dat allesomvattende ego bij iedereen die je ontmoet is soms te erg om bij stil te willen staan. Deze ik gaat dan naar z'n huis een boek lezen, een DVD kijken, een verhaal schrijven of naar bed.
Het is gek, ik heb geprobeerd te kijken bij wie het anders zou zijn. Bij de christenen die pretendeerden te leven voor anderen en voor God, bij socialisten die pretendeerden solidair en collectivistisch te zijn, bij alternatievelingen die van iedereen hielden, bij moslims die leefden voor het geloof, bij Boeddhisten die het ik wilden loslaten, in de politiek waar iedereen voor de gemeenschap bezig is, bij vriendengroepen. Nergens was dat ik afwezig, en juist voornamelijk overheersend aanwezig.
Maar er is goede hoop voor iedereen om het ooit te begrijpen, want het gezochte meen ik waargenomen te hebben bij m'n ouders naar mij toe. Het gezochte ligt voor een deel in de last die een lust is, het ouder zijn van kinderen. En de rest leer ik de komende hopelijk minstens vijftig jaar eens te doorgronden...

Zaterdag de 10e en zondag de 11e: What's in a weekend? Zaterdag had ik me vergist, ik dacht dat de Keltische festiviteit in de Westerkerk er was. Dus met de vriendin van de Vette Knol en haar dochtertje om vijf uur door de regen en hagel op weg. De Westerkerk ziende zag het er in die richting akelig kil, koud, donker en leeg uit... Het is dus volgende week zaterdag! Van 14.00 tot 22.00 en wel leuk om heen te gaan denk ik zomaar. Als compensatie maakte de vriendin van de Vette Knol maar iets te eten klaar dat berelekker was!
Zondag bleek het vriendje van dochter Langbroek te komen. Die jongen heb ik nog nooit ontmoet, en dat realiseerde m'n dochter zich ook. De aanwijzingen wat betreft de te volgen gedragsregels voor mij waren dan ook niet van de lucht, ze kent haar "papaheimer"... Maar zoals dat al miljoenen jaren gaat in de geschiedenis van onze soort loopt zoiets altijd heel gewoontjes af. Er is niets nieuws onder de zon! Ik heb me gedragen...  Een nieuwe dimensie in het loslaten toch?!
Aanstaande week druk: misschien overwerken, stukken lezen voor de commissies, en vrijdag komt Harry Borghouts, de Commissaris van de Koningin naar Enkhuizen.