Hans Langbroek,†raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 28-1 t/m zondag 3-2-2008

Maandag de 28e hielden twee boeken van George Orwell me bezig, namelijk "1984" en "Animal Farm". Daar denk ik wel vaker aan, en dan vandaag in combinatie met het woord "mir".
Mir betekent in het Russisch "vrede", en trouwens wel in meer verwante talen als het Bulgaars en Servisch. In de Sovjet-Russische tijd betekende het ook vrede, maar dan in een iets andere context. De Sovjets gebruikten het woord in de betekenis van vrede in de zin van dat er geen moeilijkheden en wel rust zijn omdat iedereen hetzelfde denkt en achter hetzelfde staat. Voor hen was dat dan het ideaal van het proletarische paradijs onder het communisme. Lijkt mij niets...

Het lijkt mij niets omdat dit soort vrede per definitie inhoudt dat mensen die anders denken dan het als ideaal geziene denken als dissidenten gezien worden, als onruststokers en outcasts beschouwd worden, en er dan gezorgd moeten worden voor de broodnodige "mir". Doorgaans gaat dit dan eerst met het verzoek of iemand z'n gedachten voor zich wil houden "in het algemeen belang". Als dat niet lukt dan komen er meestal steeds brutere en hardhandigere methodes aan te pas als demonisering en stigmatisering, sociale uitsluiting, berufsverbot, en/of zelfs detineringen en verbanningen. "Mir" is dus in die betekenis voor iemand die "anders" is een gevangenis, een kooi of een stel kluisters. Het is onvrijheid.

Dit doet me denken aan een citaat van Charles Dickens welke ik deze week onder "Weekcitaten" heb neergezet:

Een goed doel kan slechts door goede middelen bereikt worden, en een doel dat daarmede niet bereikt kan worden moet slecht wezen.

Daar zit in mijn ogen veel waarheid in. Al zal natuurlijk de cynicus zeggen: "O ja?! Nou, wat goede middelen en een goed doel zijn daar kan nog wel even over gediscussieerd worden!" Natuurlijk, dat is zo. Maar het gaat over het dagelijkse leven in de dagelijkse praktijk, en dat is iets anders dan mooie woorden in een filosofische of spirituele bui... Dus bij die cynicus wil ik wel even langs komen om te laten zien wat wel en niet goed is in het dagelijkse leven  Of hij laat het mij zien natuurlijk, euh... Auw! 

Maar even terug naar het onderwerp: vrede en rust zeggen me dus helemaal niets. Het gaat erom hoe die vrede en rust bereikt zijn, en wat die vrede en rust inhouden.
In een samenleving, hoe groot of klein dan ook, waar mensen geacht worden hun mond te houden "in het algemeen belang" omdat dit belang is wat de machthebber van dat moment hoe dan ook graag wil, heerst onvrijheid.
Een liberaal die daaraan meewerkt is vanaf dat moment geen liberaal meer, een sociaal-democraat die daaraan meewerkt is vanaf dat moment geen sociaal-democraat meer, een moslim of christen die daaraan meewerkt overtreedt in de directe zin het "ik ben wie ik ben" van z'n eigen God en ook het gegeven dat de mens is geschapen met een vrije wil. Deze mensen neem ik dan ook vanaf dat moment een stuk minder serieus in wat ze beweren te zijn en waar ze voor zeggen te staan.
Nou, dit wilde ik even kwijt vandaag. Beetje anarchistisch zeker?

Dinsdag de 29e een hoop gelezen over de kracht van geweldloos verzet tegen overheden. Als die geweldloosheid uitgevoerd wordt vanuit zelfbewustzijn en kracht in plaats van vanuit angst of lafheid, dan is er veel mee te doen. Die Ghandi was zo gek nog niet, hij heeft veel bereikt met z'n uitgangspunten. Maar eens langer over nadenken, en een keer wat over schrijven...

Woensdag de 30e en donderdag de 31e: Vanavond zat ik zo eens m'n eigen weblog door te lezen, en zag dat ik veel over de Romeinen, kapitalisme (niet te verwarren met liberalisme), en machtsuitoefeningen heb geschreven. Toevallig was dat ik dat vandaag weer van plan, een hele waslijst zit er in m'n hoofd. Maar omdat ik nu geen zin heb om te typen, en er toch consistentie zit in de visie over het geheel, ga ik daar eerdaags maar een apart menu-item van maken denk ik.
Gewoon het menu-item "Romeinen en EU". Als je bijvoorbeeld ziet hoe de EU dingen op de Balkan geÔnitieerd heeft, en nog doet, dan is het een exacte kopie van hoe de Romeinen omgingen met het veroveren en behouden van gebieden. Wat ik alleen nog niet helemaal begrijp is waarom de EU met het binnenhalen van de islam dezelfde fout begaat als keizer Constantinus beging met het in elkaar zetten van de christelijke kerk, die later uitgroeide tot de Rooms-Katholieke kerk. Hij had daardoor het goede principe van Julius Ceasars "Divide et Impera" verlaten en creŽrde een macht binnen een macht. Zoiets is verwachtbaar funest!
Maar het is leuk om hierover te schrijven, doch niet nu. Maar dat Vaticaan, daar viel het kwartje over vandaag. Hťťl interessant! De oude afspraak tussen de Romeinen en de Germanen werkt nog steeds blijkbaar, gezien de gebeurtenissen de afgelopen eeuwen en decennia.

Sommige dingen die machtsuitoefening zijn zie je terug in hoe bijvoorbeeld hier personen omgaan met hun bestuursmacht of achterliggende bestuursmacht. Hoe dat kan weet ik niet, maar ze zullen ook goed op de hoogte zijn van dit soort dingen. In ieder geval meer dan ik!
Het enige dat je kunt doen is gaan fungeren als een soort Asterix en Obelix, die hielden het aardig lang uit tegen de Romeinen...

Vrijdag de 1e t/m zondag de 3e: Dit weekend heb ik twee films gezien die ik op dvd gekocht had. De ťťn, een Duitse film, heet "The Edukators" van Hans Weingartner en de ander "Munich" van Steven Spielberg.

Die Duitse film ging over twee jongens die zichzelf tot links-activistische heren benoemd hadden. Ze braken in in huizen van rijken en welgestelden, en zetten daar de boel op z'n kop zonder vernieling of diefstal. Ze lieten dan getypte boodschappen achter als "U verdient teveel" etc.
Op een gegeven moment loopt het uiteraard uit de hand door omstandigheden die pubers en jong-volwassenen nu eenmaal tegenkomen in het leven, en dan hebben ze ineens iemand ontvoerd. Dat is heel leuk om te zien. Hoe het verloopt, hoe ze de werkelijke wereld tegenkomen, de confrontatie met hoe alles in elkaar zit en de harde realiteit, tof!
Een mooie scene vond ik dat twee idealistische jongeren, een jongen en een meisje, 's avonds boven op het dak van een groot gebouw over die enorme, onvermurwbare stad als symbool van alles waar ze tegen waren, heen kijken. Ze bespreken daar hun idealen, met z'n tweetjes, met die oneindig grote kapitalistische stad als decor van een wereld die onveranderbaar is in z'n massaliteit en onbeweeglijkheid binnen wat zij zouden willen. Geweldig! Al herkende ik er wel iets in van m'n eigen nog steeds kinderlijkheid in sommige opzichten, en dat was ook wel wat confronterend...
De moeite waard deze film voor wie niet alleen van snelle actiefilms houdt.

De film van Spielberg ging over de moord op de 11 IsraŽlische atleten door de Palestijnse Zwarte September in 1972 op de Olympisch Spelen in MŁnchen. De actie was de opsporing en liquidatie van de daders van die moorden door Mossadgerelateerde mensen, de uitwerking die de liquidatie had op de uitvoerders, en nog veel meer.
Ook een heel goede film vond ik, en gruwelijk in wat mensen met elkaar kunnen doen in opportunistisch uitgevoerd idealisme. Zowel van Palestijnse kant af alswel van IsraŽlische kant af.
Zoals in alle oorlogen is de ontmenselijking van wie de "vijand" is, het grootste wapen in handen van leiders die willen dat "hun" mensen doen wat ze moeten doen om andermans belangen hard veilig te stellen.

In het klein zie je die dingen ook gebeuren. Op lokale politieke niveaus worden personen ook nogal eens ontmenselijkt, en vereenzelvigd met hoe manipulators willen dat die mensen gezien worden door degenen die ze mee willen hebben. Zeer onsmakelijk allemaal, en getuigend van een soort rŁcksigtsloos opportunisme.