Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 29-1 t/m zondag 4-2-2007

Maandag de 29e: Het is eigenaardig, maar ik heb zo af en toe het gevoel dat geschiedenissen zich herhalen. Er is geen moedertje of vadertje op de planeet of ergens anders die dat kan voorkomen blijkbaar, zo zit het in elkaar. Soms lijkt het net of we met z'n allen een pakketje "historiekader" meekrijgen, en dat immer weder uitvoeren. Hooguit verandert de kleur van de gebeurtenissen. Maar de basis, het fundament, is uiteindelijk hetzelfde. Des te langer je in bepaalde omgevingen meedraait, des te vaker je de dingen zich ziet herhalen door mensen. Wel steeds weer andere mensen, maar ze doen hetzelfde in een ander jasje, heel voorspelbaar wat er uiteindelijk gebeurt... Maar ja, het is hoe het is en het gaat hoe het gaat. Soms doe je mee en soms ook niet, afhankelijk van belangen en visies zoals die op dat moment gelden en die jezelf op dat moment hebt. Dat zijn afwegingen die je maakt.
Op het werk wordt het een druk weekje, dat is in ieder geval ook een herhaling van wat vaker gebeurt. Een aantal mensen werkt over deze week, maar voor mezelf is het niet nodig. Morgen ga ik iemand ergens mee helpen wat nodig is, en nog wat dingen doorlezen die momenteel interessant zijn in het kader van onze lokale politiek. Dat laatste in eerste instantie vanuit een beschouwende insteek omdat er nog wat gegevens nodig lijken te zijn. Soms is het moeilijk om een compleet beeld ergens van te krijgen, ook door tijdgebrek.
Maar het is dit jaar wél een stormachtige winter in ieder geval.

Dinsdag de 30e t/m vrijdag de 2e: Iedere avond de deur uitgeweest en laat geworden. Dinsdag iemand geholpen met een computer, woensdag een vergadering op het stadhuis voor de politiek, donderdag een fractievergadering gehad voor de raad. Op het werk is ook flink aangepoot deze week, het wordt steeds drukker. En zo komt je week dan wel weer vol, en heb je weer wat om op terug te kijken. Vanavond mooi eens niets doen, en gewoon hangen. Morgenochtend nog aan de computer van de vriendin van de Vette Knol aan het werk, en dan is het WEEKEND!  Mooi met Petra en co even een biertje halen ergens 's avonds, en nergens aan denken!
Vanmorgen zei een collega vanuit het niets tegen me dat ik goed was in relaties krijgen, maar slecht in relaties in stand houden. Aangezien ik met heel andere dingen in m'n hoofd loop op m'n werk, en ze dat vanuit het niets zei (uiteraard een "ze", zoiets zeggen vrouwen tegen je... ), moest ik er even over nadenken. De conclusie was dat beide opmerkingen niet kloppen. Het relaties krijgen gebeurt gewoon of niet, zoals bij iedereen. Relaties die verbroken worden gebeurt ook gewoon, net als bij iedereen die dat overkomt. Volgens mij is het leven zoals ik het leef niet echt exceptioneel wat dat betreft als ik om me heen kijk.
Er zijn mensen die een goede en vaste relatie hebben en een levenlang bij elkaar blijven. Er zijn mensen die een slechte relatie hebben en een levenlang bij elkaar blijven (praat maar eens met mensen in de bejaardenzorg, die maken héél wat haat mee bij mensen onderling!). Er zijn mensen die een toppen- en dalenrelatie hebben, en er zijn mensen die af en toe een relatie hebben. Soms goede en soms slechte. Dan zijn er ook nog een paar mensen die nooit een relatie hebben. Het ligt er maar net aan op welk tijdstip je waar bent, en wie je toevallig ontmoet. Dingen gaan zoals ze gaan, het lijkt beïnvloedbaarder dan het is.
Door die gedachten die ik normaal nooit heb, dacht ik wel aan op een dag oud worden. Er zijn veel ouderen die alleen wonen, en een substantieel deel ervan is ook nog eenzaam. Het is voor mij wel voorstelbaar dat in dat laatste geval het leven uiterst naargeestig wordt eerlijk gezegd. De waarde van zo oud mogelijk worden is wat mij betreft dan eigenlijk betwistbaar, ik zou zo niet willen leven. Althans, zoals ik er nu tegenaan kijk. Als de keuze gemaakt moet worden tussen een hectisch niet heel lang leven of een lang maar eenzaam en grijs leven is het voor mij wel duidelijk. Al realiseer ik me dat ik dat nu wel vanuit een hele andere situatie kan zeggen, op het moment suprème (wat niet ineens komt maar waar je langzaam en fnuikend heengroeit) kan dat heel anders zijn. We hebben duidelijk wél een samenleving waarin iedereen tegenwoordig meer op zich staat, en voor zichzelf bezig is. Alleenstaande ouderen kunnen het heen en weer krijgen lijkt wel. Nu dan ook die WMO er is gekomen, waardoor allerlei gemeenteraadsleden over jouw oude en misschien zorgbehoevende rug ruzie gaan maken in een gemeenteraad om te kunnen scoren naar kiezers, loop je als oudere ook nog de kans dat benodigde zorg er onvoldoende is doordat de gemeenteraad een parkeerplaats ergens op een economisch goed uitkomende plek voorrang geeft. En daar sta je dan: oud, eenzaam, hulpbehoevend, als je pech hebt weinig geld, uitgerangeerd! Het valt me me mee dat er nog geen Militant Ouderen Front of iets dergelijks is opgericht in dit land. Al is de afkorting MOF (terecht) niet helemaal geschikt voor die generatie denk ik.
Over dat "mof": ik heb een relatie gehad wier vader in de oorlog heeft meegemaakt dat z'n broer door de Duitsers is meegenomen om in dat land te werken. Hij was aangegeven door een NSBer. De broer is nooit meer terug gekeerd, en is daar dus overleden. Toch had de vader van m'n relatie geen haatgevoelens richting de Duitsers, hij had ze kunnen vergeven. Niet vanuit een religieus idee of zo, maar heel puur vanuit zichzelf. Knap! Daar heb ik grote bewondering voor! Ik weet bij God niet of ik dat zou kunnen.

Zaterdag de 3e en zondag de 4e: Overal verschijnen momenteel weer de jaarlijkse Valentijnsharten. Het is alsof de wereld voor veel mensen zó dermate naargeestig is geworden dat we met z'n allen maar een datum hebben moeten afspreken om één keer per jaar te kunnen vertellen dat je iemand aardig vindt. Het liefst anoniem... Gewoon zeggen wat je vindt over iemand als je dat als nodig ervaart is er tegenwoordig blijkbaar minder bij. Maar ach, aan de andere kant is het natuurlijk wél weer een leuk momentje van spannende bezinning voor veel mensen. Net zo'n traditie en ritueel als Pasen, Koninginnendag, Kerst etc. Kleine rustpuntjes in het leven, hoe hectisch soms ook uitgevoerd 
Op internet is te lezen dat de Statenfractie van de PvdA de Westfrisiaweg als "hot item" ziet... Mijn ervaring is eerlijk gezegd dat hot items na de verkiezingen snel weer afkoelen, en ook de PvdA-fractie is de afgelopen 40(!) jaar niet bepaald hard bezig geweest om die Westfrisiaweg te laten ontstaan. Deze fractie is, net als andere fracties in de Staten, hoofdzakelijk bezig geweest met grachtengordelpolitiek, en is geen haar beter dan de hele rest.
En voor de rest tracht ik enige onthaasting in het leven te roepen de laatste tijd. Niet dat dit lukt hoor, er treedt eigenlijk eerder een groeiende verhaasting op lijkt wel. De vraag rijst en wordt prangender hoe onthaasting tot stand gebracht kan worden. Tot dusverre is die vraag nog onbeantwoord...
Zaterdagavond mooi een biertje gehaald in het kader van potentiële onthaastingsactiviteiten. In de Drom zag ik bandjes optreden, en één band vond ik heel leuk. Dat was Supermerk met een soort electrorock. Al luisterend ontwaarde ik elementen van Kraftwerk, David Bowie en een onderstroom van de jaren '80. Leuk!
En dinsdag de raadsvergadering met twee echte punten op de agenda: de Kat- en Hondbrug en over mogelijk bouwen in de toekomst op het terrein van de voormalige LTS aan de Kuipersdijk.