Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 5-1 t/m zondag 11-1-2009

Maandag de 5e was weer de eerste werkdag na een vrije tijd die begonnen was op 24 december half n 's middags. Eerste werkdagen zijn altijd wennen, en deze eerste werkdag was extra wennen.
De zaterdag ervoor had het influenzavirus mij namelijk uitgekozen als n van de onvrijwillige gastheren. Nu heb ik bij tijd en wijle een redelijke mate van machismo, maar virussen die je laten bibberen en zweten met lichaamstemperaturen van 40+ overtreffen alle machismo's. In ieder geval de machismo-vormen van de 21e watjeseeuw....

Maar maandag de eerste werkdag had ik duidelijk te maken met n van die schaarse onvervalste machismodagen in m'n leven die niet te weerstaan zijn in de uitvoering.
Men kent dat denk ik wel, het zijn die macho-uitingen die hooguit een dagdeel duren en daarna door de gebeurtenissen keihard ingehaald worden.
Ooit bijvoorbeeld, toen ik een drieste puber was met een zwaar opgevoerde brommer, had ik ook een keer zo'n ber-machismodag. Mijn brommer was de hele ochtend lang verder door me opgevoerd, en na al die arbeid ging ik dat eens even stevig aan de straat laten zien!
Mijn vader buiten op de stoep, m'n jongere broertjes op de stoep, een paar buurmannen hoofdknikkend ook op de stoep om die idiote buurjongen met z'n knetterding te kunnen vervloeken, en het publiek was dus groot!
Met onvervaarde, door ber-machismo gevoede overmoed stapte ik op de brommer. Integraalhelm op, kap stoer omhoog, versnelling in z'n n getrapt, en hoppa: met een chte wheely door de straat! Tot na ongeveer 5 meter een wesp in mijn helm vloog, de kap tegelijkertijd naar beneden viel, en het vervaarlijke insect tegen m'n gezicht ronkend als een jachtvliegtuig door de helm vloog....

Met binnen een seconde tot angst-schijterige nanometers gekrompen non-machismo trok ik met twee handen tegelijk die helm van m'n hoofd! Vergetend dat ik aan een wheely bezig was......
Dat was in de goot van "klap, kledder, klets en boem!"

Een bulderend, niet meer te stoppen gelach van het grote publiek denderde over mijn gekrompen persoonlijkheid, en ik droop hopend op onzichtbaarheid met mijn krom geworden brommer aan de hand af. Tja, machismo....

Maar in ieder geval had ik dus deze week maandag ook zo'n dag. Borst vooruit, koorts negerend, spierpijnen trotserend, felle blik in de bijna dichtgevallen ogen, trok ik ten strijde in de plasticwereld! Niemand kon mij aan!
Thuis gekomen, 's avonds voor het eten, besloot ik toch nog maar eens koorts op te nemen ivm rare zweetliters, bibberkrampen en niet kunnen eten. Veertig-zes onder de oksel..... Tering, om het zo even te zeggen!
Vriendin van de Vette Knol met haar eeuwige "Hans, ziek is ziek. Jij maakt jezelf met al dat gedoe altijd ng zieker!" had weer eens gelijk. Bah! Maar waar. Dinsdag was de zaak drastisch, want van maandag de thuiskomst tot dinsdagavond heb ik bijna het klokje rondgeslapen, ongelooflijk! 's Avonds was ik enigszins in staat via Radio Enkhuizen de raadsdiscussie over het casino op de Kaasmarkt te volgen, en voelde zelfs even een steek van "Verdorie, ik wou dat ik er zat!". Eventjes maar hoor, ziek is ziek.

Normaliter kijk ik bijna nooit televisie, maar nu deze week op de bank met een lading dekens over me heen wel. Wt een baggerprogramma's komen er overdags voorbij zeg! Misschien komt het doordat ik bijna nooit kijk en dus niet "in die mood" van tv ben, maar volgens mij kijk ik gewoon met onbevangen oog en zijn veel programma's cht werkelijk gemaakt voor halfgehersenden....

De NK-marathon op natuurijs heb ik wel zien winnen door Sjoerd Huisman, in de wakkere periodes van die dag. Leuk om te zien! Daarna was het overwinningsmoment ng een keer of zestig op allerlei zenders te zien, en de dag erna ook. Om n of andere reden bleef dat in de koortspsychose leuk.
Ook de beelden van de oorlog tussen Hamas en Isral heb ik tientallen keren gezien. Het is weer eens ongelooflijk wat daar allemaal gebeurt, volgens mij is een oplossing in die regio voorlopig de komende jaren eerder mijlen verder weggedreven dan dichterbij gekomen. Het gaat gewoon door, ik hoor het allemaal al vanaf m'n kindszijn.
Niets is veranderd, alles is hetzelfde, alleen de namen van de spelers en de clubs in de arena zijn veranderd. Ik ben blij dat ik in een klein, onbeduidend stadje woon, in een onbeduidende regio, in een onbeduidend landje dat door niemand serieus genomen wordt! Dan maar een nullandbewoner, wij hebben geen veldslagen en bommenregens en raketten op het dak! Leve Nederland!!

Mijn auto is deze week ook weer gerepareerd. De koppakking lag eruit, en ik heb hem laten repareren bij garage Kees Buis in de Piet Smitstraat. Die is zorgvuldig, geeft goede service, en kijkt verder in de auto dan alleen naar het euvel zelf. Omdat ik ziek was, bracht hij de auto naar me toe. Maar, niet gek zijnde, hield maximale afstand met uitgestrekte arm bij het overhandigen van de sleutel! Hahaha, zeer verstandig! Geen ongewenste virusoverdrachten!

En zo koortskabbelde de week voort. Zweet, telefoontjes, kameraden en dochter die vocht en fruit kwamen brengen om me niet te laten uitdrogen in m'n zelfmelij (wat inderdaad rustig gebeurt als ik ziek ben, heel raar), de kabelkrant vijf keer per dag lezen, slapen, tot de week weer voorbij is, en je het besluit neemt om "morgen" wat maandag is weer te werk te gaan. Ondanks zondags toch nog hogere temperaturen te hebben. Thuis moeten zitten is balen!