Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maandag 8-1 t/m zondag 14-1-2007

Maandag de 8e t/m woensdag de 10e is alles wat Kerst en Nieuwjaar was weer volledig in de gang van het leven verdwenen. Alsof het allemaal nooit echt gebeurd is.
Maandag heb ik ergens tot 12 uur 's nachts een lang gesprek gehad, en lag ik dus wat laterig onder m'n allergenenvrije dekbedje. Op het werk waart een nieuwe geest rond, en ik hoop dat die nieuwe geest uiteindelijk het goede brengt wat nodig is als er iets nodig is.
Dinsdag hadden we 's avonds de raadsvergadering. Het was een vroegertje omdat er eigenlijk maar drie bespreekstukken waren: de startnotitie armoede, de startnotitie inburgering en een voorstel om de Jongeren Advies Commissie een adviescommissie van het college te maken ipv een commissie voor de raad. De jongeren zitten dan meer aan de voorkant van het beleidsstukken maken, en kunnen beter en eerder hun adviezen kenbaar maken over zaken die ook jongeren betreffen. Goed!
Alledrie de voorstellen zijn door de raad uiteindelijk goedgekeurd nadat uiteraard hier en daar wat aanmerkingen over gemaakt waren.
Na de vergadering sprak ik een jongeman die over 2,5 maand voor het eerst vader wordt. Dat is leuk!  Omdat ik ook een kind heb, een dochter, weet ik uit ervaring dat je leven in alle opzichten gaat veranderen, en zéér zeker ook je kijk op het leven! Ik moet zeggen dat ik het vaderzijn niet zou willen missen, het heeft tot dusverre m'n leven verrijkt. Niet altijd op de makkelijke manier, maar dat weet elke ouder, gescheiden of niet. Maar wél verrijkt!
Het bij de geboorte zijn van je kind, een mens, is écht iets wat ik zelf niet anders kan omschrijven dan dat je een wonder aanschouwt! Hoe theatraal het ook klinkt. Totaal vanuit het niets ontstaat er gewoon echt een mens. Een mens met gevoelens, gedachten, meningen en eigenschappen. Biologisch en scheikundig snap ik het allemaal prima, maar hetgene waar het om gaat begrijp ik niet, dat er écht een mens is ontstaan...
Sinds ik de geboorte van m'n dochter bijwoonde kijk ik dus ook heel anders naar mensen, en vooral ook naar moeders. Moeders hebben iets in zich waarvan ik me bewust ben dat ik dat als man nooit zal kunnen bevatten. Dat iets heb ik enorme bewondering voor moet ik zeggen. Heel, heel af en toe ontmoet ik een moeder waar dat "iets" er niet is. Dat voel je dan instinctief. Je voelt dan een hele rare weerstand tegen die persoon, en om één of andere reden is het wantrouwen naar zo'n vrouw dan maximaal. Hoe dat kan weet ik niet, maar zo "voelt" het wel.
Maar die jongeman gaat, als het kindje gezond geboren wordt en blijft, héél leuke jaren tegemoet!

Donderdag de 11e en vrijdag de 12e: Ik las in de krant dat Herman Bode Sr. op 81-jarige leeftijd overleden is. Dat is niet leuk, hij is namelijk de vader en opa van mensen. Daarnaast heeft hij zich in z'n leven ingezet voor de samenleving, en dus een goedbesteed leven gehad. Hij heeft niet voor niets geleefd.
Ik las in de krant ook dat welzijnsstichting Breedband weer onder de wens van de gemeenteraad uit probeert te komen, en met des burgers belastinggeld bezig is. Dat gaat dus ook maar door...
Een paar jaar terug was er een liedje, met de tekst: "Het is altijd lente, in de ogen van de tandartsassistente". Daar moest ik vanmiddag aan denken in de stoel van m'n tandarts, die een vrouw is. Als er een oude vulling vernieuwd wordt rest er in zo'n stoel niet veel meer dan omhoog kijken of je ogen dichtknijpen. Ik combineer dat, en kijk met één oog omhoog en knijp één oog dicht... Met dat kijkende oog valt er niet veel meer te zien dan een plafond, een tandartslamp en de ogen van de tandarts. Die ogen van mijn tandarts zijn groen, met een heel licht iets van een andere kleur. Maar toch hoofdzakelijk groen. En groen is een echte lentekleur, een blije kleur! Nu wordt blijdschap in een tandartsstoel onder invloed van tandartsboren en nare geluiden natuurlijk wel vrij stevig getemperd, maar toch... Groene ogen zie je niet veel, en m'n linkeroog heeft dat eens goed bekeken
Daarna heb ik met een verdoofde linkerkant van m'n wang en mond geprobeerd met Petra een bakkie koffie te doen. Dat lukt wel, maar dan moet het hoofd scheef gehouden worden en de koffie er rechts ingegoten worden! Als het hoofd rechtop op de nek gezet wordt loopt de koffie er aan de verdoofde kant namelijk gewoon weer uit, en dat merk je pas als het in je kraag druppelt...
En donderdag weer m'n jaarlijkse 11-januari gehad met twee vrienden. Dat doen we nu al 21 jaar, ieder jaar weer. Alles des levens komt ter sprake, van het afgelopen jaar en de verwachtingen van het aankomende jaar. Zonder terughoudendheid...
Morgen de verjaardag voor volwassenen bijwonen van de dochter van de vriendin van de Vette Knol, en dat is ook weer een dag. En het komende weekend stukken lezen voor de commissie, en dat is heel wat!