Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Wakker worden

(4 maart 2010)

 

Een drietal weken geleden zat ik op zaterdagavond op de verjaardag van mijn ex-stiefzoon. De jongen heeft samen met zijn vrouw een half jaar terug een babietje gekregen, een jongetje.

Aan de rand van de box waar het jongetje in lag zat met een vrolijk touwtje een zilver- en groenkleurige zwevende heliumballon gebonden. Kijkend naar die ballon was ik ineens een stuk terug in de tijd, op dezelfde manier zoals een herinnering soms in films uitgebeeld wordt. Het was een flashback als een film waarin ik aan de gebeurtenissen deelnam, zonder dat ik mij er meer bewust van was dat ik in een kamer vol verjaardagsvisite zat. Een merkwaardige ervaring kan ik wel zeggen.

 

Het was donderdagavond 23 april 2009, ik was bij Inge in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Op 23 april ben ik jarig. We hadden een gesprek gehad waarin het hoe en wat werd afgesproken over dat Inge de dag erna naar huis zou worden gebracht om thuis haar laatste weken in dit leven door te kunnen brengen.

We waren op haar kamer daar in dat ziekenhuis, en Inge had voor mijn verjaardag door een verpleegster van beneden uit de hal een glimmende heliumballon laten halen waarop stond Gewoon omdat jij het bent. Die ballon zweefde daar in die kamer, vastgebonden aan een stoel. Ik keek naar die ballon, en ik keek Inge aan. Het was verschrikkelijk.

 

Inge ging dood toen ze 22 uur thuis was. Ze werd vrijdagmiddag om 3 uur gebracht, en zaterdagmiddag om 1 minuut voor 1 stierf ze in bijzijn van haar naasten.

De ballon zat aan haar boekenkast gebonden, en zweefde daar in de huiskamer. Hij zweefde daar toen ze lag opgebaard, en hij heeft nog weken daarna ook in mijn huis gezweefd. Aan een touwtje, boven de televisie. Dat beeldscherm wordt warm, en de ballon bleef daardoor langer zweven. Het was in n woord afschuwelijk.

 

Die ballon heb ik nog. Hij ligt opgevouwen in mijn rommel/boekenkast. De helium is er allang uit verdwenen. Ik kan er niet naar kijken, en ik kan hem niet weggooien.

 

Op die verjaardag kwam dat alles langs. Daar in die huiskamer, op de verjaardag van mijn ex-stiefzoon, werd ik ineens wakker. Ik werd wakker uit 10 maanden van blindheid, uit 10 maanden van leven in een soort roes. Plotseling herinnerde ik me alles wat gebeurd was de afgelopen maanden. Alles kwam me als een explosie van kleur, geluid en gebeurtenissen voor de geest. En ik besefte het overlijden van Inge totaal en volledig, in al zijn facetten en pijn.

Inge stierf daar echt.

Uiteraard liet ik niets merken, het was een verjaardag. Ik dronk een drankje, at een hapje, praatte en lachte. Daarna ging ik naar huis, en liet de afgelopen tijd langs mijn geestesoog gaan. Het besef dat er verkiezingen kwamen, het besef dat het winter was, het besef dat Inge dood was, het besef dat het bedrijf waar ik werk bijna slagzij gemaakt had, het besef dat ik in de raad van alles gezegd heb, het besef dat ik enorm veel zaken voor de dochter van Inge geregeld heb al die tijd.

Ik werd wakker, beseffend wat er gebeurd was en wat alles was. Kwaadheid, onbegrip en begrip voor allerlei dingen, wraakzucht en vergevingsgezindheid, een kolk van gevoelens die ik niet ken van mezelf.

 

Vandaag is de kater van de verkiezingen. Je verliest iets waar je achter staat. Maar die kater van het verlies is k de winst van het de laatste ratel zijn uit de wekker die begon af te gaan op die verjaardag daar, drie weken terug. Ik ben wakker geworden uit iets dat ik totaal niet begrijp, maar dat wel is gebeurd.

Vandaag ben ik begonnen sorry te zeggen tegen sommigen. Tegen anderen niet omdat dit niet correct zou zijn. Mensen die sorry zouden moeten zeggen tegen mij en dat niet doen, kan ik op vreemde wijze vergeven. Het maakt me gewoon niet uit, want het mkt namelijk ook niet uit.

Mensen zeggen dingen, zelf zeg je dingen, niets is perfect.

Zoals al eerder gezegd in slang: It dont mean nothing. Het maakt niet uit.

 

De zon scheen op weg naar mijn werk, en de zon scheen op weg naar huis. Ik zag een haas rennen, en een mannetjes- en vrouwtjeseend samen zwemmen.

 

Vandaag ben ik wakker, en dat doet zeer maar het is wel goed.