Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Waarheden en zo

(27 november 2011)

 

Eigenlijk blijkt bijna niets dat ik vroeger in mijn jeugd en vroege puberteit geleerd heb, uiteindelijk waar geweest te zijn. Ook is uiteindelijk niets, maar dan ook werkelijk niets, dat enige overheid in al die jaren ooit gezegd heeft waarheid gebleken.

Waarheden hebben tot dusverre duidelijk niet waarneembaar bestaan. Hooguit constateringen van deelrealiteiten, zonder dat deze deelrealiteiten werkelijk konden worden doorgrond.

Zelfs de schrijftaal waarin ik dit hier type is niet de taal van destijds. Ze is al tweemaal veranderd vanaf de tijd dat ik moest leren schrijven! Als ik de hedendaagse spelling in mijn jeugd op school zou hebben gebruikt, dan hadden mijn ouders met een bezorgde onderwijzer een onderhoud gekregen over de vraagstelling of ik wel helemaal goed in mijn hoofd zou zijn geweest.

 

Natuurlijk hebben we elektronica, kernbommen en nucleaire technieken, klimaatschema’s, psychiatrisch onderzoek, neurologie etc. Maar alles dat in al die disciplines óóit voor waarheid werd aangenomen, is uiteindelijk achterhaald geworden en dùs onwaar gebleken.

Eigenlijk zijn we wat dat betreft niet veel verder dan bijvoorbeeld het waarnemen van graviteit. We zien het, we gebruiken het heel ingenieus op veel nuttige en onnuttige manieren, we beschrijven het in z’n eigenschappen, maar over de oorsprong en aard ervan bestaan slechts elkaar tegensprekende theorieën en visies in de wetenschappelijke disciplines. En elkaar opvolgende visies die stuk voor stuk steeds weer naar buiten toe, naar ons leken toe dus, als waarheden worden gepresenteerd.

 

Maar hoe vaak men ook zegt dat onderzoek geweldig is (wat ik dus ook vind), uiteindelijk heeft het ons niet verder gebracht dan op elk gebied slechts een laatste visie die alle voorgaande visies vervangen heeft als waarheid. En die zelf ook weer vervangen zal worden door een nieuwe visie op wat waarheid is.

We kennen dus geen waarheid, doch slechts een opeenvolging van onwaarheden en onjuistheden. We weten alles dat we middels onwaarheden en onjuistheden trachten te begrijpen wél heel ingenieus te beschrijven en gebruiken, maar het doorgronden doen we nog steeds niet.

Zwaartekracht, nucleaire techniek en deeltjestheorieën, genetische modificatie, elektriciteit en materiaaleigenschappen: we zijn feitelijk niet verder dan inventief gebruik van constateringen in onbegrepen eigenschappen.

Maar fundamentele kennis, zoals dat genoemd wordt, is in de menselijke zoektocht naar begrip tot nog toe slechts een feitelijke opeenvolging van onwaarheden en onjuistheden gebleken. Best wel onthutsend eigenlijk, als je dit letterlijk beziet zoals het is.

 

An sich beschouwd is het “dus” waarlijk zo dat ik mijn leven lang onder dwang onwaarheden als waarheden heb moeten aanvaarden. Op school, in bedrijven, in de politiek, en in alles dat ik ooit gelezen heb. De eerste “dus” die een waarachtige “dus” is, en geen overtrokken valse “dus” die sommige hysterische politici nog wel eens in hun valse gemoraliseerde waarheidspredikingen willen verkondigen…

Elke waarheid die ik ooit waagde te betwijfelen in politiek, op school, als puber, op het werk, in relaties, naar de overheid toe etc, werd straf en stijf afgestraft. Terwijl elke waarheid waarvan je het waarheidsgehalte betwijfelt, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid daadwerkelijk een onwaarheid zal blijken te zijn.

 

Waarheidstwijfelaars en waarheidsverwerpers hebben gelijk, de waarheidsverkondigers hebben ongelijk, per definitie.

Er is wat dit betreft in de menselijke geschiedenis geen tussenweg geweest. Zwart-wit bestaat.

 

De waarheden die moderne waarheidsverkondigers ons trachten te vertellen zijn de moeite van het aanhoren niet heel erg waard.

Het is belangrijker te weten waarom men wil dat wij die verkondigingen als waarheid aanvaarden. Waarom wij de leugen en onwaarheid als waarheid dienen te omarmen.

Het is belangrijker te weten wiens belangen uiteindelijk gediend zijn bij het aanvaarden van een onwaarheid als waarheid, en het is belangrijk te weten wat die belangen dan wel zijn.

Het is belangrijk te weten waarom overheden geweldsgebruik als slecht neerzetten, terwijl elke vorm van overheidsmacht uiteindelijk in de basis geënt is op de mogelijkheid van gebruik van geweld door die overheid en nergens anders op.

Het belangrijk te weten waarom u buitengesloten wordt als u waarheden durft te betwijfelen in hun waarheidsgehalte, en het is belangrijk te weten wié u dan trachten buiten te sluiten. Dat kunnen onverwachte mensen of instanties zijn, die u daarvan in eerste en tweede instantie niet zou betichten.

Het is belangrijk te beseffen dat overheden per definitie bestreden dienen te worden, en te beseffen dat overheden die dit tegengaan dictaturen zijn.

Het is belangrijk te beseffen dat overheden die zichzelf onschendbaar maken, overheden die zichzelf niet juridisch vervolgbaar maken, vijanden van de burgers zijn en feitelijke ongelimiteerde vrijheid van handelen hebben. Dit lijkt onschuldig, totdat er een overheid opstaat die het noodzakelijk acht minder vriendelijk te zijn dan men als burger zou wensen.

Het is belangrijk te beseffen dat ú niet degene bent die uitmaakt wat u te verbergen heeft voor de overheid, maar dat het de soort overheid die er is uitmaakt of u wel of niet iets te verbergen heeft.

 

Het is belangrijk te beseffen dat overheden nóóit de waarheid spreken.

Het is belangrijk te beseffen dat wetenschappers nóóit de waarheid spreken.

Het is belangrijk te beseffen dat religieuze instituties nóóit de waarheid spreken.

Het is belangrijk te beseffen dat elk instituut, organisatie of persoon die met ongeacht welke vorm van macht dan ook is bekleed, nóóit de waarheid spreekt.