Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Voetstappen

(5 mei 2007)

 

De wind klonk zacht suizend in m地 oren. Het lichte, ontspringende lentegroen om me heen bracht z地 jonge, frisse geur naar me toe. Om me heen klonken kwinkelerende vogels die hun voorjaarslied floten, en ook klonken er vele stille voetstappen.

De vele stille voetstappen gingen van sporthal De Kloet in Grootebroek naar het sportveld van Spirit in Hoogkarspel. De stille tocht voor een 16-jarige jongen die vermoord was, de stille tocht als een stil schreeuwend protest tegen drugs en drugsgebruik.

Het meegaan met die tocht had ik besloten omdat ik vader ben van een 14-jarige dochter. Een 14-jarige dochter die nu ook thuis begint te komen met verhalen over leeftijdsgenootjes die steeds vaker beginnen te blowen, en waarvan sommigen al experimenteren met pilletjes.

Het meegaan met die tocht had ik besloten als stil, persoonlijk protest tegen drugs, drugsgebruik en de harde wereld daar omheen.

Het meegaan met die tocht had ik besloten als stil, persoonlijk protest tegen alle mensen die zeggen zich verantwoordelijk te voelen voor de samenleving, die hun oren als bunkerdeuren laten dichtvallen als het over drugs gaat.

Het meegaan met die tocht had ik besloten als stil, persoonlijk protest tegen de ijlheid van m地 eigen stem waarmee ik de afgelopen 9 jaren heb geprobeerd drugs uit de wereld te schreeuwen via m地 politieke collega痴. Maar waarin ik tot nogtoe snoeihard gefaald heb.

Toen ik van station Grootebroek-Bovenkarspel naar m地 auto liep die ik nog bij De Kloet geparkeerd had staan, stond de zon niet ver boven de horizon. Het bedoelde einde werd niet gehaald, een grijze wolk belette de warme moeder van de aarde haar laatste licht te laten schijnen. Het werd toen wat koud.

 

Hans Langbroek