Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

 Typische gebeurtenis

(21 juli 2005)

 

Dit stukje is nit bedoeld als opruing (al zullen sommigen het zo wel willen zien denk ik), maar gewoon iets dat ik meemaakte een aantal jaren terug. Ik schrijf het eigenlijk doordat ik toen wel enigszins onder de indruk was van de bizarriteit van het gebeurde; en de directe aanleiding is dat het gister op de TV bij Netwerk over Al Qaeda ging die van binnen uit werkte in landen. Oftewel, zoals dat genoemd werd, het derde leger zou gebruiken voor aanslagen. Mensen dus die in die landen zlf wonen, zoals in laatst in Londen gebeurde.

 

Op de datum 4 juli 2000 solliciteerde er in het bedrijf waar ik werk een jongeman, Abdul Karim. Hij kwam uit Afghanistan, en was asielzoeker. Zn  achternaam heb ik ook nog, maar noem ik maar niet. De rechtzaken vliegen je tenslotte tegenwoordig zomaar om de oren
Toentertijd deed ik de sollicitatiegesprekken nog voor productiepersoneel, en hij vertelde me dat hij enige dagen ervoor, op 27 juni, zn permanente verblijfsvergunning gekregen had. Hij en zn hle familie waren uit Afghanistan gevlucht voor de Taliban, ze werden daar namelijk vervolgd. Dat kon ik me wel voorstellen, ik zou ook niet graag onder zon bewind willen moeten leven!  Hij had van zn 7e(!) tot zn 16e gewerkt als goudsmid, en maar 1 jaar lagere school gehad. Maar ondanks dat sprak, verstond en las hij redelijk Nederlands, en dat vond ik best wel goed. Dat had hij dus in ruim drie jaar geleerd vanuit niets! Hij was 20 op het moment van sollicitatie.

 

De baas besloot hem aan te nemen, de jongeman was tenslotte gemotiveerd om te werken en als je iemand een permanente verblijfsvergunning geeft zul je toch moeten zorgen dat zo iemand niet de rest van zn leven in een uitkeringssituatie leeft.

Dus op maandag 10 juli 2000 begon de jongeheer als medewerker, en werd door een ervaren kracht ingewerkt. Stukje bij beetje, zoals dat gaat met dat soort werk. Door de dag/dagen heen kwam ik zelf af en toe kijken hoe het ging, en gaf dan aanwijzingen voor dingen hoe het beter zou kunnen. Het ging allemaal wel redelijk leek me zo.

Vrijdags had hij er dus zn eerste week op zitten, en ik besloot een praatje met hem te maken. De standaard dingen, over of het werk beviel, of hij dacht langer te willen blijven, of hij alles begreep wat hij leerde etc. Men kent dat wel. Op een gegeven moment zei ik tegen hem iets van: Het is wel leuk zo h, dat je nu je eigen geld mag verdienen. Dat vond hij inderdaad, en dat is logisch. Toen ik hem vroeg wat hij met zn eerst centjes ging doen zei hij dat hij dat naar zn familie in Afghanistan zou opsturen. Daarop antwoordde ik: Zijn die niet allemaal meegevlucht dan naar Nederland? Toen werd hij vuurrood, ging helemaal uit zn plaat, en begon met zn wijsvinger non-stop in mn borstbeen te prikken, zeggende: Jij denkt dat jullie wat zijn h! Dat jullie sterk zijn h! Wacht maar, als we straks beginnen met de oorlog tegen Amerika en het westen, dan zijn WIJ het derde leger! We pakken je van binnen uit! Er blijft niets van jullie over, en kijk JIJ dan maar of je nog leeft! We zijn met meer dan jij denkt!

Ik moet toch zeggen dat dit nou niet bepaald het antwoord was dat ik verwachtte op zon vraag, en de eerste twee, drie seconden was ik totaal verbijsterd. Toen werd ik cht witheet, had, ook door dat geprik in mn lijf erbij, de neiging hem een enrme dreun te geven, maar liep toen toch maar weg. Zoiets moet je niet hebben in een bedrijf, dat slaat nergens op. Uiteraard meldde ik dit bij de baas, zulke idioten moet je niet hebben in je bedrijf. Plus dat het voor mij niet mogelijk was dit heerschap nog normaal te benaderen natuurlijk. De baas besloot dit rare figuur dan ook direct de tent uit te gooien, linea recta richting deur.

 

Hier moest ik allemaal weer aan denken toen ik dat van Netwerk hoorde; over derde legers, oorlog van binnen uit, fanatieke jonge moslims etc. Ik vraag me dan ook af wat er van deze jongeman Abdul Karim (een achternaam noem ik dus niet) geworden is. Of hij uit de klauwen van het zinloze fanatisme is weten te blijven of dat hij daar wl in terecht gekomen is. Of hij dus een normaal leven is gaan opbouwen met zn permanente verblijfsvergunning of zich bij de fanatieke mafketels gevoegd heeft. Ik hoop voor hem, en voor anderen, het eerste

 

Het is geen hele bijzondere gebeurtenis, je maakt tenslotte nog vl bizardere dingen mee (tenminste ik wel), maar in het licht van de laatste paar jaar heeft het toch een andere betekenis gekregen dan daarvoor. Toen dacht ik gewoon: Wt een idioot! Nu hoop ik dus dat hij niet cht idioot was, en gewoon een leuk leven leeft.

 

Hans Langbroek